Op mijn werk luister ik naar de radio, waar net het rustige liedje Dancing on my own draait. Een prachtige, maar toch verdrietige tekst over een jongen die altijd maar alleen blijft. Ik droom een beetje weg bij de tekst, totdat een collega plotseling van zender verandert en de radio op Slam FM zet. Een luid nummer van Jason Derulo schalt uit de speakers: I’m solo, I’m riding solo, soloooooo! Ik schiet in de lach van het contrast tussen deze liedjes. Ondanks dat de situatie van de zangers hetzelfde is, dealen ze er toch lichtelijk anders mee. Even later is het liedje afgelopen. Het volgende nummer begint op Slam FM en ik schiet nog harder in de lach. Een remix van Dancing on my own. Goeie timing! Maar ’t dekt de lading toch niet helemaal.

Vraag ik me trouwens ook af van deze blog: komt het een beetje goed over zo zonder de liedjes erbij?;)

“En mevrouw, had u alles goed?!” De klas van mijn docent heeft zojuist gezwoegd op luistervaardigheid en ik zit achterin de klas met dezelfde oefeningen voor mijn neus. De jongen (met 3 fout, heel netjes!) kijkt me hoopvol en vragend aan. Ik geloof dat dit het moment is om hem te vertellen dat ik een beetje heb zitten dagdromen.