Samen met mijn vriend woon ik in het centrum, in een rustige winkelstraat waar zich ook een aantal cafeetjes bevinden. Het leuke van deze locatie vind ik dat, aangezien we op twee hoog wonen, je lekker naar buiten kunt kijken zonder dat iemand het doorheeft. Ik heb al heel wat staaruurtjes erop zitten, haha.

Nietsvermoedend zit ik te werken aan de eettafel als ik ineens een berichtje binnenkrijg. “Kijk eens naar buiten, eerste verdieping!” Een beetje verbaasd sta ik op en ga ik voor het raam staan. Ik kijk recht in de ogen van een vriendin die vrolijk naar me zwaait. Hoe toevallig! Ik had inderdaad gezien (uiteraard) dat er een groepje mensen zat te werken in de bovenzaal van het restaurantje tegenover ons. Ik wist echter niet dat daar een bekende zat. En dat ik blijkbaar ook te zien ben vanaf daar, hahaaa.

En zo heb ik het uur erna iets minder productief doorgebracht, diep nadenkend of ik misschien in de afgelopen twee jaar nog beschamende dingen – dansjes doe ik regelmatig – vlakbij het raam heb gedaan.

Bekijk bericht

Op Twitter kun je in 140 woorden een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Bijna verkeerd rijden omdat je bij mensen naar binnen gluurt om te koekeloeren wie er allemaal naar Heel Holland Bakt kijkt. #stayfocused (Laura)

2. Dat je zelf nog moet beginnen met koken, maar er wel een heerlijke etensgeur in je huis hangt. #onderburen #welalgekookt #honger #jaloers (Dorinde)

3. “Ik doe aan interval hardlopen. 1 keer en dan weer even twee jaar niet.” #radiograpje #herkenbaar (Laura)

4. De bezorger komt mijn eten brengen en wenst mij “eet smakelijk!” Ik: “Hetzelfde!” Oei oei oei, bijna had ik die sushi’s moeten delen… (Laura)

5. Van die knipperlichten die niet helemaal meer in orde zijn en echt mega snel en spastisch knipperen. Ik wil naar reeechtss, ga eens opzijjj! (Laura)

6. ‪Dat je bijna baalt als er een extra medewerker komt om jou te helpen, zodat je niet hoeft te wachten. #afluisteren #sappig #bozeklantvoorme‬ (Dorinde)

7. Beetje ongemakkelijk. #kapotterits #jas #onhandig #middeninhetcafe #prutsen #jasgaatnietuit (Dorinde)

8. #Dat #waren #best #veel #hashtags (Dorinde)

9. Hoezo hebben ze geen jurken en rokjes meer?! […]  Aah. Dit is de heren afdeling. #zalando (Dorinde)

10. De gordijnen passen niet. Vriend en ik staren elkaar aan. Hoe kan dit? “Hmm, hadden we dit motiefje eigenlijk wel?” #verkeerdemeegekregen (Laura)

Bekijk bericht

“Ah shit, ze is er wel.”

“Ben m’n boek vergeten.”

“Cool, ik snap het!”

“Dat stond niet op magister hoor!”

“Echt, hadden we huiswerk?!”

“Fakk, we hebben die week 3 toetsen!”

“Geen idee hoor mevrouw, ik kan toch geen Frans.”

“Heeft u de cijfers al?”

“Ik maak mijn huiswerk thuis wel.”

“Jajaja, ik ga al aan het werk.”

“Kan ik hier een foto van maken?”

“Lol, ik heb het echt helemaal verkeerd gedaan.”

“Mogen we iets eerder weg, mevrouw?”

“Nouweeh ik snap het niet hoor.”

“Oooo, dát zei u!”

“Pas op, telefoon weg. Ze komt eraan!”

“Qu’est-ce que c’est en néerlandais?”

“Raymon heeft mijn pen afgepakt, mevrouw!”

“Stilllllll, anders moeten we langer blijven!”

“T stinkt hier! Heeft hier net een brugklas gezeten ofzo?!”

“U wilt toch ook naar huis, mevrouw?”

“Volgende keer heb ik echt mijn boek mee hoor!”

“Welke bladzijde?”

“Xnaphetniet.”

“Yes, kahoot!’

“Zet u het huiswerk op magister?”

Bekijk bericht

De planken van debet over de zolder zijn binnen, yes! We hebben inmiddels een groene in plaats van grijze kleur op de muur en met de nieuwe planken maken we onze mini-make over helemaal af. Gewapend met een stofzuiger, betonboor, pluggen, schroeven, potlood en waterpas gaan we aan de slag. Mijn vriend en zus houden de planken vast, ik teken het juiste gaatje af, vriendlief gaat boren en ik hou de stofzuiger erbij. Prima taakverdeling als je het mij vraagt!

De eerste plank hangt al vrij snel en nog recht ook. Vol goede moed gaan we door met de tweede plank. De plankdrager heeft twee gaatjes en we boren eerst het bovenste gat in de muur. Plankdrager erop, schroefje erin en voilà. “Schuif jij die plankdrager even opzij? Dan boor ik het tweede gaatje.” Tuurlijk, doen we. Ik moet een beetje jongleren, maar het lukt me om met mijn ene hand te drager opzij te duwen en om met mijn andere hand de stofzuiger vast te houden, zonder dat ik mijn vriend of het kastje eronder omver beuk. “Boren maar!” Een aantal seconden later kijk ik een beetje beteuterd naar mijn handen en de vloer. Handig zo’n stofzuiger. Vooral als hij aan staat.

Bekijk bericht

(Tijdens de basisschool) Al een paar jaar zit ik op pianoles. Om de week, op de dinsdagmiddag. Mijn zus gaat op de andere week. Elke keer als het ‘mijn’ beurt is, word ik lichtelijk nerveus. De pianojuf kan best streng zijn en ik ben niet bepaald een natuurtalent. Ik kan het best hoor, melodietjes spelen en het goede ritme aanhouden. Het klinkt allemaal best leuk en ik heb er op zich ook wel plezier in. Maare… noten lezen… oei oei oei. Ik bak er niks van. Op de één of andere manier komt het maar niet in mijn hoofd. Toegegeven: ik heb er nooit echt een flinke studie van gemaakt, maar het blijft gewoon een beetje onlogisch in mijn hoofd. Flink gebluf dus altijd.

“Vandaag gaan we met een nieuw liedje beginnen! Probeer maar.” De horror. Dat het zweet je uitbreekt. Welke noot is dit ook alweer? Eh, wacht ik ken de C. Die zit daar. Even tellen, één, twee, drie, vier omhoog.. Ok dan is dit de G. Op goed gevoel mik ik op de eerste toets. De pianojuf knikt bemoedigend. Ok, het begin gaat goed. Een beetje herhaling, veilig bij de G. Ik speel verder en het gaat best redelijk, totdat het liedje verandert en de noten ineens omhoog schieten. Ik heb geen tijd om te tellen en ik beweeg mijn vingers een paar toetsen naar rechts. Het klinkt nergens naar. Nog een paar keer probeer ik het opnieuw, maar ik val behoorlijk door de mand. “Stop maar, Laura! Ik speel het wel even voor…” Pfieeuw, gered. Naspelen kan ik wel. “Denk je om de vingerzetting?” Afkeurend kijkt ze hoe ik met mijn vingers over de toetsen rommel. “Twintig minuten per dag oefenen hè, doe je dat netjes?”

Thuis speel ik die avond als een malle. Twee weken later stap ik weer zwetend op de fiets.

Bekijk bericht