Ga weeeeeg(bree)

Na het eten vinden wij het altijd heel lekker om nog een avondwandeling te maken. Ik moet nog naar Zumba, dus we besluiten om een klein rondje van 4 km te doen. Heerlijk om zo dicht bij de bossen te wonen!

Dit rondje lopen we niet zo vaak en we ontdekken weer leuke, nieuwe stukjes. Op een gegeven moment horen we in de verte geritsel. Ha, het zijn de Schotse Hooglanders weer. Bij ons in de duinen lopen deze harige koeien vrij rond om lekker te grazen. Ze zijn ongevaarlijk, maar wel indrukwekkend met hun lange hoorns.

Nadat we dichterbij komen en de bocht om gaan, zien we dat er twee exemplaren midden op het pad staan. Het is een wandelpad voor maximaal twee personen, dus ze staan flink in de weg. Nu ben ik niet bang aangelegd en ben ik een groot dierenliefhebber, maar ik krab toch wel even op mijn hoofd. Ehhhhh, hoe gaan we dit doen zonder geprikt te worden door de brandnetels of een hoorn?

Daan neemt het voortouw en loopt dicht langs de eerste. De Hooglander kijkt niet op of om, dus ik stap er vol vertrouwen langs. De volgende is echter een ander geval: hij wordt belaagd door flink wat vliegen en zwiept lekker met zijn hoofd heen en weer. Daan: “als we er rustig langslopen, kan ons niets gebeuren.” Hij loopt op het dier af, dat op dat moment weer flink met zijn hoofd zwiept. Hij mist Daan, maar het scheelt niet veel.

Ik voel dat mijn hart in mijn keel begint te bonzen en dat mijn stem wat hoger wordt. “Ik vind het eng, ik weet niet of ik er langs durf.” Er schieten allemaal enge scenario’s door mijn hoofd en ik twijfel om voor te stellen of we weer terug moeten gaan. Daan moet dan alleen weer langs twee Hooglanders en ik sta er precies tussen twee in. Niet zo handig.

Ik schat mijn kansen in en loop op de koe af. Dan besluit ik lastminute om me toch maar in de brandnetels te werpen, dat prikt vast minder erg dan een hoorn ;).

Volgende scène: druk op zoek naar weegbree om het sap op mijn jeukende enkels te smeren. Nadat ik twee keer een verkeerd plantje heb gepakt, grijp ik de derde keer raak (of het is een placebo, hahaha) en verlicht de weegbree mijn jeuk.

Wat een avontuur!

Zo’n maandag

Ook al weet ik heus wel wat ik wil en ga doen vandaag, toch schrijf ik het even op een lijstje. Fiets naar de fietsenmaker. Nieuw batterijtje in horloge laten zetten. Fruit halen. Gootsteenkastje opruimen. Het is altijd fijn om al vroeg te beginnen, zodat je de hele dag een productief gevoel hebt. Ik trek mijn jas aan om op pad te gaan, maar bedenk me dan dat het maandagochtend is. Hmmm, meestal is niet alles open dan. Het is maar goed dat ik het even check: de juwelier gaat om 13:00 open en de fietsenmaker om 13:30. Ik besluit om vanmiddag dan maar alles in één keer te halen en om nu aan het gootsteenkastje te beginnen.

Twintig minuten later kijk ik tevreden naar het resultaat. Ik doe het kastje dicht en ruim de troepjes op die niet in dat kastje horen. Ik heb heel veel rollen met plastic zakken gevonden en besluit om er een paar in de trapkast te bewaren. Eén zak kan ik mooi gebruiken om sommige spullen weg te gooien. Ik begin aan de rol te draaien en zoek naar het kartelrantje om een zak af te scheuren. Pas na twee meter gerold te hebben kom ik erachter dat zelfs ‘mega zakken’ niet zó groot zijn. Ik rol even terug om te kijken waar dat kartelrandje dan zit. Huh. En dan begint het te dagen: dit zijn helemaal geen zakken, dit is afdekplastic. Handige harry.

Om 13:20 fiets ik naar de juwelier, waar ik slechts een kwartiertje hoef te wachten op mijn nieuwe batterijtje. Bijna fiets ik weer terug naar huis omdat de fietsenmaker nog niet open is. Het is immers pas 11:40. Nog net op tijd realiseer ik me dat dit wel héél vroeg is en dat ik thuis juist zo lang heb gewacht zodat alles open zou zijn. Blijkbaar heeft de vrouw van de juwelier mijn horloge niet goed ingesteld en is me dat helemaal niet opgevallen, lekker suf haha. Niet dat het uitmaakt overigens, de fietsenmaker blijkt vandaag een extra dagje gesloten te zijn. Morgen weer een dag!

Wissel (ingezonden #14)

Vandaag een ingezonden blog door oma!

Het is dinertijd en we zetten ons met het vaste groepje reisgenoten aan tafel. Oh, leuk! De chauffeur komt er deze avond bij, gezellig, hij gaat naast mij zitten. Het wachten is nog op Jan, zeker naar het toilet. Daar is Ella: ‘Mag ik bij jullie aan tafel?’ en ze neemt plaats op de enige nog lege stoel, mij aankijkend.

‘Eh, Ella, Jan is er nog niet, eigenlijk is dat zijn plaats, sorry,’ zeg ik. De vrouw van Jan, de chauffeur en beide andere tafelgenoten kijken mij met stomverbaasde ogen aan. Huh, watte, mocht ik dat niet zeggen tegen Ella? Aarzelend zegt de vrouw van Jan: ‘Jan zit toch naast je?’ Ik kijk nog eens goed opzij. Help! Is het niet de chauffeur, is het Jan. 

(Waar is de grond, zou er gaarne even doorheen willen zakken).

Heb jij ook een leuke anekdote die wij (anoniem) mogen plaatsen op onze blog? Vinden wij heel erg leuk! Mail ons naar info@neverdullmoments.nl. (Mocht je een anekdote hebben, maar deze niet zelf willen uitschrijven… Wij kunnen dat ook voor je doen!)

Winkelen bij mijn favoriete winkel

“Kun jij even naar de Ikea rijden om dit kastje om te ruilen?” Iedereen die mij goed kent, weet dat ik dat totaal niet erg vind. Al zou ik er elke week heen moeten, ik ben fan!

Al vrij snel kom ik hier deels op terug: de klantenservice is toch wel even anders dan de winkel zelf. Ik denk dat ze acteurs inhuren om de wachttijd op te schroeven (schroef, ha, ha) zodat mensen minder snel dingen terug brengen. Maar we zetten door!

Na twintig minuten ben ik aan de beurt. Na een lange analyse op de bon los te hebben gelaten (hij staat er niet op), blijkt dat mijn schoonouders een kast hebben gekocht die uit vier onderdelen bestaat. Onderdeel twee is per ongeluk verwisseld met een onderdeel twee van een totaal andere kast. Het probleem is dat alleen onderdeel één gescand wordt, waardoor je niet zomaar een ander onderdeel twee kunt pakken. Uiteindelijk lukt het gelukkig en kan ik weer terug!

Nu, ongeveer vier weken later, zijn we opnieuw bij hen om een andere kast en een keukenkastje in elkaar te zetten. Thomas en ik doen de kast, zijn vader het keukenkastje.

Na twee uur nemen we pauze om te gaan lunchen. Wanneer we klaar zijn vraagt Thomas zijn vader of we straks nog even naar de Ikea kunnen. Iets met een 40×60 in plaats van een 60×60. Deze heeft gelukkig wél een streepjescode, dus hij staat gewoon op de bon. Helaas is de bon nergens meer te vinden, haha!

Bij de Ikea doen ze gelukkig niet moeilijk en krijgen we een tegoedbon mee. We lopen naar het magazijn en zien een wel heel treurig leeg vak. Uitverkocht, goh. Drie keer is scheepsrecht?! 😉

Mini-anekdotes: 10 x Neverdullmoments op Twitter #114

De afgelopen week plaatsten wij de volgende tweets op Twitter:

1: Haha, ik ben al twee dagen op pad met tomatenpuree in m’n handtas. #vergeten #weekendboodschappen (Laura)

2: Ik heb al ruim een maand de televisie niet aangezet en ik weet nu niet meer met welke afstandsbediening ik moet zappen. Ik besluit dat dit iets positiefs is. #vakantie (Laura)

3: Laura wijst me de volgende ochtend op wat spelfouten in de blog. (Normaal controleren we elkaar altijd, maar ze sliep al). Ik reageer: “ong.” (…) “ehhh, omg.” #autocorrectir (Dorinde)

4: Vriendlief heeft per ongeluk mijn sleutelbos gepakt en staat nu voor een dicht kantoor. Ik ga vanavond allemaal opzichtige sleutelhangers aan mijn bos hangen. :’D (Laura)

5: Soms klinkt de wasmachine als een mixer en nu heb ik ontzettend zin om koekjes te bakken. (Laura)

6: Nou zeg! Na het synchroniseren (tijdje niet gebruikt) is m’n fitbit al mijn stappen van vandaag kwijt! #haderpas500 #notmypoint #ookhardvoorgewerkt (Dorinde)

7: Even een uurtje weg. ‘Als ik thuis kom ga ik wel plassen.’ Terugweg: file, uiteraard. Met regengeluiden. #schietooop (Dorinde)

8: “Kijk, Hoevelakers!” #lakevelders #koeien #vergeetaltijddenaam (Dorinde)

9: Ik snap echt niet hoe je verse muntthee lekker kunt vinden. Alsof je tandpasta in heet water uitgeknepen hebt. #hopelijkverpestikhetnunietvoorjou (Dorinde)

10: Exact 1 jaar geleden vroeg je me ten huwelijk, op het late avonduur op de zaterdagavond. Als de dag van gisteren 🙂 I love you! #1jaarverloofd #opnaarfebruari #trouwenmaar! (Laura)