Dit weekend ben ik met mijn familie gezellig op Texel, waar we in een vakantiehuis met grote tuin logeren. In de namiddag komen we aan in het huis en ik werp een blik op de tuin. “Hee, wat leuk: een kat!” Kattenliefhebber als ik ben, loop ik er op af om hem even te aaien. Direct valt het me op dat het niet zo goed gaat met het katje. Hij reageert niet op mijn aanrakingen en plotseling begint hij heel schel te janken.

Ik besluit om in de straat aan te bellen bij de buurhuizen: misschien weten zij wel van wie dit zielige beestje is. De buren weten helaas van niks en ook voorbijgangers zeggen hem niet te kennen.

Het katje is inmiddels een beetje de struiken in gekropen: voor katten is dat wel een teken dat hij op z’n eind is. Het is echt sneu om te zien, maar veel kunnen we er ook nu niet echt aan doen.

Op een gegeven moment krijg ik een ingeving om eens op Facebook te kijken: misschien heeft iemand hem wel als vermist opgegeven. Na even wat gescrold te hebben, kom ik inderdaad een foto van de rode kater tegen. Al een maand vermist. We checken het gezichtje van dit katje met de foto en we concluderen dat het inderdaad om dezelfde gaat.

Snel bel ik het nummer dat erbij staat en de eigenaresse neemt op. Helaas is ze vanavond op Den Helder en kan ze niet meer met een boot mee. Ze vraagt ons of we hem alsjeblieft naar de dierenarts willen brengen, daar kennen ze haar. Natuurlijk!

De dierenarts onderzoekt het katje en concludeert dat er niets meer aan te doen is. Na even telefonisch overlegd te hebben met het baasje, besluiten ze dat het het best is om het katje in te laten slapen. De eigenaresse is ons dankbaar dat we ons zo hebben ingezet. Ik kan alleen maar hopen dat iemand dat andersom ook voor mijn katten zou doen!

Hierbij dus een oproep aan iedereen: zie je iets geks met een kat of een ander dier? Kijk even op Facebook: wie weet is er iemand naar hem op zoek.

Liefs uit Texel!

Ik ben in de afrondende fase van mijn studie en ben momenteel bezig met mijn scriptie. Tijdens het maken van dit monster komen er heel wat gedachten naar boven. Ik ben benieuwd of ze herkenbaar voor je zijn!

 

– Ik had hier echt eerder aan moeten beginnen.

– Mijn literatuurlijst heeft één bron. Hoe zielig, haha. Die gaan we even aanvullen.

– Wáárom moeten mensen altijd van die tussenvoegsels hebben in hun naam? Ik vergeet steeds of je nou ‘Vries, De’ of ‘De Vries’ moet typen.

– Zouden ze een bron uit 1994 nog bestempelen als ‘recent’?

– Wie gaat dit óóit lezen?! #zelfmedelijden

– “Als ik hierna ooit nog een groot verslag moet maken ga ik het heel anders aanpakken”

– Ah gelukkig, het regent. Verplicht binnen zitten :).

– Bij een teveel aan woorden worden alle bijvoeglijke naamwoorden geschrapt.

– “Over tien minuten mag ik weer een kopje koffie.”

– Ik heb medelijden met mijn beoordelaars. Je zou maar tien van deze jongens na moeten kijken!

– Wanneer het eind in zicht is besef je dat het stiekem toch best leuk is.

– Tien minuten later snap je niet hoe je dat óóit hebt kunnen denken

– Chocola maakt alles beter.

– Heel veel plannen maken voor ‘na de scriptie tijd’.

– Boodschappen doen was nog nooit zo leuk!

“Mijn nieuwe koffiezetapparaat is echt heel chill!” app ik naar Laura. Een paar weken geleden heb ik een nieuwe aangeschaft en tijdens de laatste loodjes van mijn studie maak ik er dankbaar gebruik van. De koffie is nog niet zo lekker als in een café, maar al vele malen beter dan oploskoffie of mijn filterkoffie. Na tig keer proberen blijft het moeilijk om de goede verhoudingen filterkoffie te onthouden, haha. Na het appje naar Laura loop ik naar het apparaat om hem vast aan te zetten. Ik zoek een smaak uit, plaats de cup in het houdertje en zet hem aan. Nadat de koffie in mijn glas zit, open ik een klepje om de cup er weer uit te halen. Het klepje valt in mijn koffie en het spat alle kanten op. Goh. Tot zover mijn goede reclame, haha.

“Help, ik weet geen blog!” 

Dit stuur ik regelmatig ’s avonds naar mijn zus (en andersom hoor!), waarop we soms samen even brainstormen. Toch lukt het altijd weer om er iets van te maken!

“Wat zullen we eten?”

Waar mijn vriend en ik vroeger romantische en lieve berichtjes naar elkaar stuurden, zijn we nu vooral praktisch aan het appen. “Hoe laat ben je thuis?” Is ook zo’n mooi voorbeeld 😉

“Mag ik meerijden?”

Op de maandag een vraag van mijn collega. Altijd gezellig! Mijn fiets kijkt me daardoor soms wel een beetje gefrustreerd aan… 😉

“Was gezellig!!”

Na een fijne dag met familie of een gezellig avondje met vrienden, stuur ik graag nog dit berichtje. Ook is het super leuk om dit soms van anderen te lezen!

“Zullen we sushi bestellen?”

Ehm, ja. No comment 😉

“I love you”

Vooral als we apart van elkaar op vakantie of op een weekendje weg zijn, vind ik het altijd heel gezellig om nog even te appen met mijn vriend. Dit zinnetje staat er altijd tussen. En na bijna 10 jaar is dat nog altijd heel oprecht!

Door die titel krijg ik direct weer zin in kerst, maar daar moeten we nog heel even op wachten! De titel verschilt slechts één woord van het liedje van Andy Williams, maar geeft toch wel een hele andere betekenis. Het is weer tentamentijd.

Ik denk serieus dat ik vandaag één van de meest saaie dagen van mijn leven heb gehad. Morgen (voor jullie vandaag) staat er een tentamen over de geschiedenis van de wiskunde op me te wachten. Geschiedenis is niet écht mijn ding, dus ik ben ontzettend dankbaar dat het een open boek tentamen is :-). Ondanks dat ik dus niet alle getallen uit mijn hoofd hoef te leren, duizelen de jaartallen me alsnog.

Om toch even te ontspannen van al het geleer en gelees, besluit ik om boodschappen te gaan doen. Ik ga expres lopend, zodat mijn tochtje net iets langer duurt. Ik neem de omgeving heel goed in me op, zodat ik echt even niet bezig ben met de tentamenstof. Heerlijk, die vogelgeluidjes. Onderweg kom ik een ijssalon tegen waar een aantal mensen heel tevreden een ijsje aan het eten zijn. Ik glimlach, totdat ik het uithangbord van de ijssalon lees. Ambachtelijk schepijs sinds 1948. Tot zo ver mijn ontspanning. Direct spoken er weer allerlei jaartallen door mijn hoofd. Dat was vijf jaar na de dood van Hilbert! 40 jaar na de geboorte van Kurt Gödel! 43 jaar later konden de Chudnovsky broers met hun computer 1011196691 decimalen van pi benaderen! (Ok, die laatste misschien niet helemaal precies. Maar toch!).

Het is mijn laatste tentamen van de opleiding. Ik moet nog een paar dossiers inleveren en een eindgesprek voeren, maar daarna ben ik een bevoegde wiskunde docent! 🙂