Na twee dagen in de complete rust gaan we verhuizen binnen Koh Samui. Het eiland heeft een omtrek van ongeveer 80 km, dus het is nog best een grotert. Een taxi brengt ons in drie kwartier naar ons nieuwe hotel. Wat een heerlijke reisdag haha, instappen en uitstappen en klaar! 

Ons nieuwe hotel heet Coco Palm Beach Resort en het is net zo relaxt als het klinkt. Met een golfkarretje worden onze backpacks 100 meter verder voor onze deur gedropt. We hebben een eigen huisje met veranda en met een beetje improvisatie hebben we uitzicht op zee (als je je hoofd 90 graden draait en een verrekijker gebruikt die dwars door palmbomen heen kan kijken). We krijgen een ontzettend smerig welkomstdrankje, maar hee, het gaat om het gebaar :).

Op dag 1 van aankomst lunchen we bij het hotel. Mijn eerste curry met zeezicht! Vervolgens rennen we de zee in (je krijgt het best warm van pittig eten) en vermaken we ons met zwemmen, lezen en het doen van een tukkie. Het voelt heel gek om na al die volgepropte dagen vrijwel niets te doen. HEERLIJK! 

De dag erna beginnen we wederom rustig aan. Die middag huren we een scooter bij een Fransman (er zijn heel veel mensen uit Frankrijk en Duitsland in dit plaatsje!) en bezoeken de paar highlights van het eiland. De big buddha is hier niet zo groot als de buddha’s die we in Bangkok hebben gezien, maar de ligging van de buddha is wel spectaculair. Er is een prachtig uitzicht over het eiland te zien. Het vliegveld ligt er direct naast, waardoor er zo nu en dan mega laag een vliegtuig overheen vliegt. De monniken die de buddha “bewaken” kijken niet op of om, terwijl het contrast tussen de rust en de herrie niet groter had kunnen zijn. Geinig. 

We mogen de scooter 24 uur lenen voor €5. Zo fijn hoe €5 je zoveel vrijheid kan geven hier :). 

De dag erna gaan we snorkelen. De flyer vertelt ons dat we om 08:15 opgehaald worden en om 09:30 met de boot naar het snorkelgebied gaan. “Haha, dat is een reis die langer duurt dan de reis vanaf onze vorige locatie”. Na een uur zitten we met drie Chinezen en drie Australiërs in het busje en zijn we bijna bij de boot. Vijf minuten voordat we er zijn moeten we allebei heel hard lachen: we zijn zojuist langs het huis gereden waar we eerder hadden gelogeerd. Vooruit dan maar.

Vorig jaar hebben we in Indonesië gesnorkeld en dat was adembenemend mooi. Het koraal had alle kleuren van de regenboog en er waren onwijs veel verschillende vissen te zien. Hier op Koh Samui is het uitzicht onderwater iets minder spectaculair helaas. Het koraal is vrijwel kleurloos en ziet er een beetje doods uit. Wel zijn er veel vissen! Onze gids heeft een grote zak brood mee en gooit de stukjes brood uiteraard zo dicht mogelijk bij de snorkelaars. Best creepy, die happende mondjes zo dichtbij. Dit jaar hebben we een goPro mee en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt onderwater!

Het Chinese echtpaar heeft heel schattig hun eigen “gereedschap” mee. Waterschoenen, lange zwembroek, lang shirt, duikbril en een apart snorkelding. Hun snorkel gaat niet over hun neus heen, waardoor ze die onderwater steeds moeten dichtknijpen. Lijkt me enigszins oncomfortabel, maar goed. 

Ook tijdens de lunch komt er van alles tevoorschijn uit hun tas: een sjaal om hun hoofd mee in te wikkelen en een paraplu. Vader gaat tijdens de lunch even de zee in en het ziet er komisch uit: een Chinese volwassen man, helemaal ingepakt in deze hitte, compleet met roze paraplu. 

Die namiddag genieten we van cocktails (ok, ik, Thomas geniet van een biertje) aan het strand bij ons hotel. Het is de laatste “echte vakantiedag”, morgen reizen we terug naar Bangkok.

Op Twitter kun je met weinig woorden (tegenwoordig weer wat meer!) een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. In een land met duizenden “7-elevens” is het op zich niet super handig om zo’n supermarkt als referentiepunt te nemen om de weg te onthouden, haha. #scootertocht #kleinbeetjeverdwaald #langlevegooglemaps #Thailand (Dorinde)

2. “Kijk, je moet een nummertje trekken voor een taxi, super efficiënt!” Ons enthousiasme verdween een klein beetje toen we ons nummer bekeken. #nu101 #wijhebben237 (Dorinde)

3. De lift stond proppievol. Een vrouwtje deed iets te lang over uitstappen, waardoor de lift alweer dicht ging en naar beneden vertrok. Haar gezichtsuitdrukking was te mooi, daar wilde ik graag nog een liftje voor wachten haha. #vliegveld #kofferseverywhere (Dorinde)

4. “Goh, hoe bent u aan die blauwe plek gekomen?” … “Jaa… ik ben aangereden door een koffer.” #ookgeenstoerverhaal #vrouwachtermeheeftgeenkofferrijbewijs #beuktervrolijkoplos (Dorinde)

5. Wij voelens ons zeer bescheiden met ieder slechts één backpack. #veelchinezeninderij #heelveelkartonnendozen #watslepenzeingodsnaamallemaalmee #fascinerend (Dorinde)

6. Wanneer er eigenlijk al anderhalf wasrek op je staat te wachten om opgeruimd te worden, maar je er echt nog even geen zin hebt. Vervolgens de nieuwe was erbij hangen om er nog even onderuit te komen. #guilty #nephuisvrouw #ikweetnuechtnietmeerwateraldroogwashoor 😉 (Laura)

7. Ik ben boven aan het ‘opruimen’ met muziek aan en luister naar ‘Stay, van Zedd en Alessia Cara. Precies op het moment dat ze zingt “drinking rum and cola”, hoor ik mijn vriend beneden een blikje cola openmaken. Timing! Hopelijk geen rum, want het is pas 10:00 😉 (Laura)

8. Samen met mijn schoonfamilie ben ik gezellig aan het 31en. Tijdens een rondje gaat het niet zo lekker en mijn schoonmoeder merkt op: “nou zeg, wie heeft er geschud?” Stilte. “O, ikzelf!” #keihardgelach (Laura)

9. Via een vriendin geappt worden dat mijn zus haar gesmst heeft of ik mijn mail wil lezen, met daarin de vraag of mijn vriend een iPhone heeft, zodat ze met mij via zijn telefoon via Imessenger kan communiceren. #wow #omslachtig #geenwhatsappopShanghai (Laura)

10. “Tweet maar dat je altijd op zaterdagavond laat aan mij om tweetadvies vraagt… ;)” Aldus mijn vriend. #isitthatobvious? #oepsie (Laura)

Vandaag combineer ik twee reisdagen, omdat er op deze dagen net even wat minder gebeurde dan de vorige dagen! Enne… zo zijn we in december ook klaar met de reisblogs, haha 😉 

Van Langavatn naar Egilsstadir

We ontbijten voor de tweede en laatste keer in het leuke gasthuis (guesthouse vind ik toch net wat lekkerder klinken) in Langavatn en gaan vervolgens op pad richting Egilsstadir. In de reisbeschrijving lezen we dat we vandaag een flink stuk in the middle of nowwhere in een soort woestijnlandschap zullen gaan rijden, dus dat we met een volle tank en een voorraad drinken en eten op pad moeten. Okee dan! Bij een tankstation vullen we de benzine aan en slaan we wat lekkers in.

Voordat we in de woestijn gaan rijden, gaan we eerst nog langs Dettifoss, een beroemde waterval in IJsland. Omdat we van gisteren nog wisten dat een bepaald stuk weg niet goed begaanbaar is, besluiten we om een klein stukje om te rijden, waardoor we echt in het uiterste Noorden (bij Husavik omhoog) van IJsland komen te rijden. Het gevolg hiervan is wel dat we even later over een nóg veel groter stuk onverharde weg moeten rijden, oeps… Met onze Renault Clio gaat het allemaal net, maar 40 km door een poreuze weg vol met kuilen (en soms ook echt dikke joekels) is wel een uitdaging. Terwijl ik in strijd ben met de weg, leest mijn vriend rustig verder in zijn e-book, hahaha. Eenmaal bij de waterval aangekomen is onze auto echt niet meer te herkennen: hij was spierwit, nu poepbruin 😉

De waterval is enorm wild en we kunnen heel dichtbij komen, zo gaaf! Er zijn een paar mensen die hier dankbaar gebruik van maken en een selfie blijkbaar belangrijker vinden dan hun leven. Ik zag de krantenkoppen al voor me: ‘stel valt in waterval in IJsland door selfie.’ “Wij gaan hier wel staan!” zeg ik tegen mijn vriend. Ook een prima selfie geworden 😉

Het woestijnlandschap is even later heel mooi, leuk om weer een ander stuk van het land te zien. Vandaag stoppen we onderweg eigenlijk niet zo veel (behalve voor de eeuwige soep van de dag bij een tankstation) en in de namiddag komen we aan in Egilsstadir. We krijgen een losse chalet en slapen hier één nachtje. De ‘tuin’ van onze chalet bestaat uit tuinkabouters in de vorm van de zeven dwergen, haha. In IJsland hebben ze echt iets met sprookjesfiguren, zo grappig! We besluiten om in de lounge van het hotel een Happy Hour biertje te drinken en ’s avonds eten we in het restaurant van het hotel. Ik ga helemaal los op de saladebar #Nederlander #lekkeropscheppen 😉

 

Van Egilsstadir naar Hornafjördur

De volgende ochtend komen we zowaar wat Nederlanders tegen bij het ontbijt (niet te missen, twee super lange mannen) en gaan we weer vroeg op pad richting de volgende overnachting. We rijden eerst nog langs Seydisfjördur, een super idyllisch stadje dat aan het einde van een fjord ligt. Om hier te komen rijden we op een eenrichtingsweg door de wolken. Het stadje ligt in een dal, omringd door allemaal kleine watervalletjes. In het centrum van het stadje ligt een klein meer waar de huisjes heel mooi omheen gebouwd staan, we zijn onder de indruk!

Rond 10:00 rijden we weer terug langs Egilsstadir, waar we bij een echte Amerikaanse diner even stoppen voor een koffie. Jukebox, Elvis Presley poster, rode banken op een zwart-witte tegelvloer: it’s all there! Grappig om die Amerikaanse invloeden terug te zien in IJsland!

In het Oosten rijden we nu flink door de bergen, wat soms best wat spannende tegenligger-taferelen oplevert. In IJsland zijn er heel veel kleine bruggetjes waarbij je maar met 1 auto tegelijk overheen kan. Soms zie je pas last-minute of er een tegenligger aankomt, dat is al een keer bijna misgegaan!

Onderweg moeten we echt super nodig naar de wc, maar er is hier geen tankstation of restaurant te bekennen. Godzijdank staan er af en toe dixies langs de weg en we juichen hardop als we na een tijdje weer een dixie-plek op een verkeersbord zien. Grappig feitje: het was hier heel druk, haha.

We lunchen in Djúpivogur, een schattig havenplaatsje. Wanneer we weer verder rijden richting Höfn, krijgen we voor het eerst een klein stukje van de grootste gletsjer Vatnajökull in zicht, zo gaaf om ineens een witte gletsjertong te zien liggen!

We stoppen nog even in Höfn, waar we prachtig uitzicht hebben op de bergen. ’s Avonds slapen we in Hornafjördur, opnieuw in een houten chaletje. Geen tuinkabouters deze keer, maar wel een prachtig uitzicht op de gletsjers. Top! ’s Avonds verlies ik helaas wel keihard een Yahtzeetoernooi… 😉

Vandaag wordt een intensieve reisdag: we gaan van de noordelijkste provincie Chiang Rai naar het zuiden. In Nederland kun je prima van het noordelijkste puntje naar het zuidelijkste puntje met de auto rijden. In Thailand is dat echt onmogelijk om in een dag te doen. Veel toeristen kiezen voor een route met een nachtbus of nachttrein, maar daar kiezen we dit jaar niet voor.

Om 07:30 worden we in Chiang Rai met de taxi opgehaald. Onze buren moeten ook naar het vliegveld, dus we delen de taxi. Op Schiphol moet je minimaal 3 uur van te voren aanwezig zijn, in Thailand is dat echt niet nodig. Even voor achten stappen we het vliegveld binnen. Nadat we onze backpacks hebben laten controleren, gebeurt er iets bijzonders. Het drukke vliegveld verandert in een oase van rust. Er klinkt muziek en iedereen stopt met lopen. De hele scene duurt net een minuutje en na afloop van de muziek zie ik een paar mannen een mini buiging maken. Vervolgens gaat iedereen weer door met waar hij mee bezig was. Het is vandaag ‘Mothersday’, de verjaardag van de koningin. Bijzonder om dit korte momentje ter ere van de koningin mee te maken!

Niet veel later zijn we ingecheckt en hebben we nog ruim een uur voordat we gaan boarden. We bestellen een koffie (1+1 gratis vanwege de feestdag, nog goedkoper dus!) en wachten tot we het vliegtuig in kunnen. 

De vlucht van Chiang Rai naar Bangkok duurt iets langer dan een uur. Naast me zit een ijdele Thaise. In het begin probeerde ik nog even opzij te leunen zodat mijn arm niet in haar selfie zou verschijnen, maar na een minuut stop ik daarmee. Tijdens de hele vlucht is mijn linkerarm wel honderd keer op de selfie gezet, wat een eer! Ik vind het mooi dat sommige meiden zich totaal niks aantrekken van de omgeving. Zelf zou ik me ietwat ongemakkelijk voelen als ik een uur naar mezelf zou gaan kijken. 

In Bangkok halen we onze bagage van de band en lopen vervolgens naar de volgende incheck balie: op naar de volgende vlucht naar Surathani. Ook deze vlucht duurt iets meer dan een uur. Tijdens deze vlucht krijgt mijn arm wat minder aandacht: de stoel naast me is leeg.

Wanneer we aankomen in Surathani krijgen we een sticker op ons shirt. We hebben van tevoren een deal geboekt zodat we vanaf het vliegveld met de bus naar de ferry worden gebracht. De hele dag reizen is toch best vermoeiend, dus ik besluit mijn ogen even dicht te doen. De lekkende airco in de bus maakt het wel wat lastig, bij elke hobbel krijg ik wat water over me heen. Regenseizoen everywhere!

De ferry brengt ons naar Koh Samui, een overtocht van bijna twee uur. Aan de overkant worden we opgehaald door een taxi die ons naar ons huisje brengt. Het huisje staat in the middle of nowhere en daar hebben we ook wel even behoefte aan! Het is vijf minuten lopen naar het strand waar – op een paar honden na – niemand te zien is. Top! 

De eigenaar geeft ons de sleutel van een van zijn scooters, zodat we de volgende dag lekker kunnen gaan toeren. En dat doen we dan ook. Het strand vlakbij ons huisje is mooi om te zien, maar er liggen wel veel stenen. We rijden naar een strand waar zwemmen makkelijker gaat. Wanneer ik het water in plons, voel ik me ontzettend gelukkig. Aan dit eiland kan ik wel wennen!

De volgende ochtend gaat de wekker om 8 uur en ik doe de gordijnen open om naar het weer te kijken. Grijs en regenachtig, hmm. Mijn vriend belt de walvisorganisatie en helaas is het voor vandaag ook niet mogelijk. Kleine kans op walvissen, grote kans op zeeziekte. Nou ja, dan maar liever niet! Mooi excuus om nog eens ergens anders walvissen te gaan kijken.

Na het ontbijt besluiten we om naar Dimmuborgir te rijden, een mooi lavalandschap bij Myvatn (letterlijk: Muggenmeer). Er lopen hier verschillende wandelroutes en we besluiten sportief om de langste van 8km te doen. Bij de parkeerplaats drinken we eerst nog een koffie voordat we gaan beginnen. Stiekem was dit super ongemakkelijk, omdat ik niet verstaan had dat ik de koffie zelf uit de thermoskan kon tappen. Na zo’n vijf minuten ben ik toen maar eens gaan vragen of het lukte met de koffie en toen wees hij heel droog naar de overduidelijke koffiebar. Oeps! In de rest van IJsland heb ik dit vervolgens ook gezien, moet je even één keer weten, toch?;)

De wandeltocht is super mooi: we lopen over een smal kronkelend paadje door mooie begroeide rotsen en schattige plantjes. Af en toe een schaap, heel idyllisch allemaal! Onze route loopt naar de Hvjerfjall, een prachtige zwarte ‘kegelvulkaan’ met een enorme krater. Op dat moment realiseer ik nog niet helemaal dat deze grote jongen ook echt deel uitmaakt van de ‘wandeling’.

Een klein half uurtje later staan we voor de vulkaan en kijk ik twijfelend naar het bordje: easy path left, difficult path right. Mijn vriend loopt vrolijk de rechterkant op en draait zich om: “kom je?” Ik kijk naar boven en zie mensen ploeteren op het steile pad. Het linkerpad kan ik niet zien. “Zie je die mensen met die witte jassen daar halverwege? Die halen we zo in, voor je het weet zijn we boven!”

Tien minuten later ben ik helemaal bezweet en schieten bepaalde woorden verdacht vaak door mijn hoofd. Op zich ben ik best fit, maar hoe vaak loop je nou echt steil omhoog over een zandpad? Ik voel mijn knieën branden. De witte jassen zijn nergens te bekennen, haha.

Na een kwartier kom ik puffend boven en zie ik dat het de beloning wel waard is: voor ons ligt een enorme zwarte krater, het lijkt wel alsof we op een andere planeet zijn beland! Stiekem voel ik me ook best mans dat wij het moeilijke pad hebben genomen, terwijl een horde mensen ons tegemoet loopt vanaf het makkelijke pad. Even later lopen wij over dit pad weer naar beneden. Ineens had ik het woord “eitje” in mijn hoofd, gek toch? 😉

De rest van de wandeling is weer door een mooi natuurgebied en we komen uit bij Grotogja, een beroemde grot waar ook beelden van Game of Thrones zijn opgenomen (voor de kenners: de grot waarin Ygritte en Jon Snow een nachtje slapen).

Op dat moment is het 13:00 en staan we voor een dilemma. We hebben geen eten meegenomen en kunnen kiezen: of 2 km doorlopen naar Reykjalid, of weer 5 km terug naar de parkeerplaats. We besluiten dat onze honger nog niet zo erg is en wandelen (om Hvjerfjall heen!) terug naar de auto. Om 14:00 komen we hier aan en zien dat er net een busladingen toeristen in de rij is gaan staan voor het restaurant. Shit. Snel rijden we door naar een restaurantje. Een bord soep  heeft nog nooit zo lekker gemaakt!

De rest van de middag relaxen we in de lounge van het guesthouse en drinken we een biertje. Zo’n biertje is duur (7 euro), maar je geniet er dan wel echt van! ’s Avonds eten we bij het guesthouse en gaan we op tijd naar bed voor een volgende reisdag. Doordat we zoveel reizen en zien lijkt het alsof we hier al weken zitten, zo grappig!