Het is donderdag en ik geef les aan één van mijn vwo klassen. Ik heb een goede band met deze klas en ze zijn lekker aan het werk.

Om 12:03 kijk ik op mijn horloge. “Ohh jongens, het is al tijd! Jullie mogen gaan.” Bij ons op school gaat er geen bel, waardoor je zelf de tijd een beetje in de gaten moet houden. Ze treuzelen duidelijk, hetgeen ik verdacht vind. Normaalgesproken staan ze vijf minuten voor tijd al bijna naast hun stoel. “We hebben nu een toets mevrouw, kunnen we niet gewoon gezellig bij u blijven?”

Schatjes. Maar nee, hup, actiee!

Voor mijn afstuderen heb ik van Thomas een fitbit (een horloge met stappenteller en hartslagmeter) gekregen. Ik ben er onwijs blij mee! Het heeft ook zeker een positieve invloed op mijn leefstijl. Soms op een wat creatieve manier, haha.

  • Het komt regelmatig voor dat ik nét iets meer dan 10.000 stappen heb gelopen. 10.036, 10.058, 10.101. Dit zijn de typische “ik ben gewoon thuis maar moet nog 200 stappen, dan maar een paar rondjes door het huis” stappen.
  • Ik neem nu regelmatig een omweg naar de voordeur: scheelt toch weer wat stappen!
  • Op werkdagen hoeft mijn horloge me amper te herinneren aan het feit dat ik moet stappen, op vrije dagen des te meer. Lazy.
  • Mijn record is op de dag dat we puin van zolder naar de container voor de deur hebben gesleept. Zo. Veel. Trappen.
  • Het is ineens helemaal niet zo erg meer als ik iets uit mijn auto vergeten ben te pakken, terwijl ik al bijna thuis ben. Extra stappen!
  • Ik heb ontdekt dat je met je armen rondjes kunt draaien terwijl je op je luie kont zit. De stappenteller heeft niets door. Ik doe dit vooral stiekem als Thomas niet kijkt. Valsspeler ;-).
  • “Ik ga alvast slapen hoor, misschien haal ik dan wel de 8 uur!”
  • “Ik doe wel boodschappen! Ik ga wel even lekker lopen!”
  • Soms vergeet ik hem om te doen na het douchen en dan vind ik het oprecht zonde als ik 30 stappen ben misgelopen.
  • Misschien moet ik linkshandig worden. Of het horloge aan mijn rechterpols dragen. Scheelt vast een hoop “stappen” ;-).
  • Géén probleem dat er geen parkeerplekje vlakbij is.
  • Gelukkig gaan we verhuizen naar een groter huis, meters maken!
  • Het is al een paar keer gebeurd dat ik ’s nachts wakker ben geworden van het licht van mijn horloge. Bij het bewegen van je arm gaat ‘ie aan om de tijd weer te geven. In the spotligths.. Kan ik wel mooi even plassen, toch weer 20 meter.
  • Alle activiteiten worden nu omgerekend naar het aantal stappen dat het kan opleveren, haha.
  • Nadat het doel van 10.000 stappen is bereikt, word ik ineens opvallend minder actief ;-).

Je zou zeggen… Met die blog van ons kun je niet anders dan katten liefhebben en ze de hemel in prijzen. Toch? 😉

Mocht je nu ook echt een kat willen kopen: doen!! Klik deze blog eventueel weg als je beïnvloedbaar bent, hahaha.

Vanmorgen kwam ik op straat namelijk een exemplaar tegen dat ik dacht: goh, wie heeft jou dat geleerd? Vindt jouw baasje dit goed? Weten alle buren dit wel? Is er ooit een alert-smsje de deur uitgegaan?

Deze rode kater vermaakte zich namelijk stierlijk op straat. Hij paradeerde langs de auto’s, sterkte zich lekker uit en ging vervolgens flink zijn nagels vijlen aan een autoband. Hahahahahaha oké daar ga ik nooit meer parkeren.

De katten zijn al meer dan een maandje bij ons en het is tijd voor hun eerste inenting. Al eerder hadden we als tip gekregen dat het heel handig is om het reismandje een paar uur van te voren in de woonkamer te zetten. En inderdaad: ze vinden het reuze interessant en gaan er lekker in liggen. Haaa, dat werkt vast maar één keer.

De reis naar de dierenarts vonden ze iets minder fijn. Toch hebben ze zich netjes gedragen: het reismandje kan zonder schoonmaken nog een keer gebruikt worden ;-). Van de inenting hebben ze niks gevoeld, omdat de dierenarts ze om de tuin leidde met een snoepje. Ze zijn zo makkelijk hè. 

Na de inenting worden de jongens nog even geïnspecteerd. Nadat ik een compliment mag ontvangen over Dirk – hij doet het heel goed –, gaat ze door met Rover. Dit onderzoek duurt iets langer en ik begin me af te vragen wat er aan de hand is. “Ja ehh, je gaf aan dat het twee mannen zijn.” Oh god. “Ik heb even getwijfeld, maar ook Rover is inderdaad een mannetje. Dat zou wat zijn he!” Ik lach enigszins ongemakkelijk. Thank god heet Rover niet Dirk, dát zou pas een gekke vrouwtjesnaam zijn. Over een week krijgen ze hun tweede inenting en wordt Rover(ina) nog een keertje bekeken. Voor nu gaan we uit van Rover :).

Een gebeurtenis valt niet altijd op een grappige manier te beschrijven. Soms zegt een foto dan ook meer dan woorden 😉

Na een ‘schoolreisje’: we zaten nog geen twee minuten in de bus, hahahaha. Wat zouden we toch zonder stopcontacten moeten 😉

Weekendje weg naar Antwerpen. In onze hotelkamer hebben we ons fascinerend over dit object gebogen: een broekenpers. Wow!!

Deze verpakking mag dan wel groen zijn, maar met 84% rundvlees is deze toch echt niet vegetarisch!

James, wat heb je gedaan? 😉

Eerste gooi…. niks. Dan maar chance 😉

“Ohh, die bruine wil ik! Die in dat plastic zakje!”