De regen komt met bakken uit de lucht. Normaal gesproken vind ik dat heel gezellig, vooral als je binnen zit. Dat is helaas nu niet het geval. Lichtelijk ongeduldig staan we te wachten bij de bus die ons van de veerpont naar het dorpje Hollum brengt. De OV-chipkaart is een hele handig uitvinding, die kennelijk nog niet iedereen ontdekt heeft. Zodra we eindelijk droog zitten, roept de buschauffeuse iets naar achteren. “Mevrouw achterin, u had natuurlijk voorin moeten stappen!” Ze wacht niet op het antwoord van de mevrouw en start de motor. Omdat ik bijna vooraan zit, kan ik haar nog stilletjes horen mopperen. Ze zal het wel even nodig hebben. Naast me zit een oudere dame die ik ook hoor grinniken.

Niet veel later hoor ik een mierzoete stem door de intercom. “Verbindingsweg.” Enigszins verbaasd kijk ik op: was dit nou dezelfde vrouw die net zo bozig zat te doen? Wonderlijk, sommige mensen :).

Bij halte vliegveld drukt er een meneer op de stopknop. Samen met zijn gezin staat hij op en begint hij onhandig aan z’n koffers te sjorren. “Waar moet u wezen, meneer?” De buschauffeuse kijkt hem vriendelijk aan. “Bij halte vliegveld.” De vrouw slaakte een diepe zucht. “Ja, dat snap ik ook wel. Maar wáár?” De man leek even van zijn stuk gebracht. “Eh, nummer 12.” De vrouw fronste. Ja, ik zat erg dichtbij en was het allemaal aandachtig aan het bestuderen. Klopt. “Ja, als u drukt, dan moet ik hier stoppen. Maar u kunt beter blijven zitten, want u moet meer in het dorp zijn. Blijf maar even zitten.” De man ging weer zitten. “Nu rij ik hier misschien wel voor jan doedel heen, maar goed. Anders moet u zo ver lopen.” Nu begreep de man er niets meer van. Ik ook niet, trouwens. “Nee, ik hoef hier helemaal niet te komen! Maar goed, u drukt, dus dan moet ik hier stoppen. Oh nee, ik zie dat er nog mensen bij de volgende halte staan. Dan rijden we hier toch niet voor niks.” We halen de mensen op bij de volgende halte en draaien vervolgens 180 graden, zodat we dezelfde weg weer terugrijden. Niet veel later komen we bij het dorpje Ballum aan, waar de man en zijn gezin uitstappen. De vrouw naast me begint een onderonsje met de chauffeuse. “Hij begreep er niets van, hè?” De buschauffeuse lacht. “Nee, maar goed, als hij drukt moet ik natuurlijk stoppen.”

We rijden door. “Snikkepad”. Oei, we krijgen een tegenligger en het ziet er allemaal wat krapjes uit. De man die ons tegemoet komt rijden stopt vriendelijk om de bus er langs te laten. “Ja, er staat een boom hier dus ik kan er natuurlijk niet langs. Maar dat ziet hij niet.” De vrouw naast me zucht met de buschauffeuse mee. De beste man uit de auto heeft het niet direct door, maar niet veel later passeert hij ons toch maar.

Verderop zie ik twee dames zitten in een bushokje. Ze zijn in gesprek en hebben net iets te laat door dat de bus eraan komt. De buschauffeuse besluit door te rijden: de dames maken immers geen aanstalten om mee te gaan. Net op het moment dat we ze passeren, hollen ze gauw hun hokje uit. Met een diepe zucht besluit ze toch maar te stoppen. “Jullie moeten wel je hokje uit komen he, als de bus er aan komt!” De dames begrijpen er niets van. “Excuse me?” Ik ben benieuwd hoe knorrepot hierop reageert. “Jaa, jaa, precies.” De dames halen hun schouders op en gaan zitten. Een paar haltes later stappen ze weer uit. “Tot ziens en een prettige dag” wenst de buschauffeuse ze toe. Attent wel, alleen begrijpen ze er niets van, haha. De dame naast me lacht weer en stapt vervolgens ook uit.

We gassen door naar de volgende stop. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog weinig heb meegekregen van Ameland, ik zit met iets te gespitste oren mee te luisteren. Toch krijg ik nu ruim de tijd om even om me heen te kijken: de weg is namelijk versperd door een postautootje. De dame naast me is weg, dus nu wendt de buschauffeuse zich tot mij (oei!). “Als hij nou drie meter naar voren had geparkeerd, konden we er nu allemaal langs!” Vragend kijkt ze me aan. Ik raak bijna in paniek. “Ja, onhandig,” mompel ik. Bingo, de vrouw kijkt weer naar voren. “Vier auto’s staan te wachten, maar goed. En dat terwijl het niet eens mijn dienst is.” Aha, dat verklaart een hoop. Kennelijk had de vrouw helemaal niet hoeven rijden vandaag. Vooruit dan maar ;-).

Bij de volgende bestemming moeten we eruit. De regen komt nog steeds met bakken uit de lucht, maar ik vind het ineens niet zo erg meer. Op de terugweg naar de veerpont gaan we lekker fietsen!

Bekijk bericht

Een Belgisch lijkende stem verbreekt de stilte in de trein. “Beste reiziger, het volgende station is.” Er volgt een lange stilte. Geamuseerd kijk ik op van mijn boek. Na een minuutje gaat de intercom weer aan. Lachend doet de vrouw een tweede poging: “Beste reiziger, het volgende station is Zaandam.” België, nu weet ik het zeker. Mijn gedachten dwalen af. Zou ze pas net in Nederland zijn? Of is ze gewoon een dagje in het buurland aan het werk zijn? Het zou zomaar kunnen.

Ik pak mijn boek erbij. Toch merk ik dat mijn concentratie niet meer is zoals het eerder was. Zo laat ik me gemakkelijk afleiden door de gesprekken naast me. “Ja, ik zeg zo tegen Jan he, heb jij al gestemd op t werk? Nou, niet dus hè. Dus ik zeg tegen hem: nou, ik wel. Op Rob! Je moet z’n gezicht hebben gezien.” De dames lachen even. Vervolgens gaat het gesprek ‘verder’. “Haha, dus ik zei dat tegen Jan he: ik heb dus wel gestemd. Op Rob!” Weer moet ze lachen. Juist ja.

Rond Amsterdam stapt er een man de coupé binnen die aan het bellen is. Soms is het helemaal niet je intentie om met iemand mee te luisteren, maar kan het gewoon even niet anders. De beste man was met de tandarts aan het bellen. Kennelijk heeft hij al drie maanden last van z’n verstandskiezen en had de tandarts toen al tegen hem gezegd dat ze er misschien uit moeten. Direct denk ik terug aan mijn eigen verstandskies-avontuur. Alle vier zijn ze er uit bij mij. De behandeling zelf was het probleem eigenlijk helemaal niet. Vooral de day after was hilarisch. Van mezelf heb ik vrij bolle wangen. (Er is al eens een blog verschenen waarin beschreven werd dat een collega aan me vroeg of ik naar de tandarts was geweest. M’n wangen leken namelijk wat dik. Dat was toen niet het geval, kun je nagaan haha. Puur natuur.) Je kunt je voorstellen dat mijn wangen ná het trekken van mijn verstandskiezen helemaal gigantisch waren.

En zo zit ik dus in de trein, te gluren naar de buurman om me een voorstelling te maken van hem met hamsterwangen. Direct zit het ‘Hamtaro’ liedje (een tekenprogramma van vroeger over hamsters, ja echt) in m’n hoofd. De man hangt weer op -de afspraak is gemaakt- en de rust keert weer terug.

Ik krijg het voor elkaar om nog vijf bladzijdes te lezen, totdat de intercom weer aan gaat. Met een mooi accent wordt er omgeroepen: “het volgende station is Utrecht.”

Ik stap uit en loop naar de bushalte. Misschien zit Rob wel in de bus!

Bekijk bericht

Afgelopen weekend woonden wij alweer twee weken ons huis. De tijd vliegt! Met name in het weekend hebben we tijd om lekker te rommelen. Zo zijn we weer een beetje opgeschoten met het gezellig (of functioneel) maken van bepaalde hoekjes en ruimtes. Kijk je mee?

De hal

Eindelijk zijn de vuilniszakken opgeruimd. Ook heb ik flink wat schoenen weggegooid, ik bleek echt zoveel versleten schoenen te hebben! Gewoon allemaal meeverhuisd, super nuttig haha. Nu heb ik ze lekker in de textielcontainer gegooid, opgeruimd staat netjes.

Natuurlijk zijn dit niet al onze schoenen. De rest zit verstopt in de meterkast. Bescheiden zo, toch?

De woonkamer

Zoals je op de eerste foto al zag, heb ik de boekenkast op kleur gesorteerd. Wat een heerlijk klusje zeg. Ik vond daarna helaas wel weer allemaal boeken. Ach, zo blijf je bezig!

Inmiddels zijn de troepjes onderin ook weer weg, maar het is te donker om een nieuwe foto te maken haha. Amateur.

Verder heb ik nog een paar foto’s van de woonkamer:

De badkamer

Yes, eindelijk een opbergkastje! De pootjes pasten er helaas niet onder, dus nu staat hij op bakstenen hahaha.

De slaapkamer

 Het begint echt al vorm te krijgen! Binnenkort weer een nieuwe update :).

Bekijk bericht

“Shit, hadden we die moeten hebben?” Samen met mijn vriend zit ik in de auto en we komen er zojuist achter dat we de afslag gemist hebben. Het valt mee: de ‘u komt aan over 12 minuten’ verspringt naar 20 minuten. Ik heb vele male erger meegemaakt in het verleden door het missen van een afslagje.

Niet veel later komen we aan bij het bungalowpark waar we de komende drie nachten verblijven. De familie van mijn vriend is er al, leuk! Die avond eten we bij een restaurant op het park. Het eten is niet heel bijzonder, maar we hebben het wel gezellig. Ook de bediening is heel attent. Zo wordt er keurig gevraagd of onze borden ‘al’ meegenomen mogen worden, terwijl we ze al ruim een half uur geleden leeg hebben gegeten. Kan maar beter duidelijk zijn :).

De volgende ochtend ontbijten we met z’n allen in het huisje waar ik met mijn vriend en zijn ouders verblijf. De buren, de zus van mijn vriend, haar vriend en hun dochtertje schuiven gezellig aan. Er zijn verse broodjes gehaald, dat zorgt bij mij altijd voor een vakantiegevoel. Mooi hè, zo simpel kan het zijn. Na het eten maken we ons klaar en beginnen we aan een strandwandeling.

Die middag ga ik met de zus van mijn vriend even het centrum in. “Hier is niet veel te beleven hoor”, waarschuwde ik al. “Ik ben hier afgelopen januari nog geweest en toen heb ik al gezien dat hier amper winkels zijn.” Niet veel later voel ik me toch een beetje suffig. Op de plekken die ik in januari had gezien, is inderdaad niet al te veel te beleven. We hadden toen slechts één extra straat in moeten slaan om het toch best wel grote centrum te ontdekken. Oeps.

In de middag krijgen we visite: we hebben een kookworkshop ‘aan huis’ geregeld! Dit is echt een aanrader als je op een vakantiepark bent. Juist doordat de keuken van niet al te veel gemakken is voorzien, is het heel geinig om toch met de spullen die je hebt een heerlijke maaltijd klaar te maken. Het broodrooster kan helaas niet door voor een oven, dus er moet een gerechtje aangepast worden. Dan maar in de pan. Het is een leerzame middag. Zo weet ik nu dat eieren niet in de koelkast bewaard moeten worden, je extra viergine olijfolie toch wel mag verwarmen en hoe je een dorade vis moet fileren als een pro.

We starten met een timbaaltje van tomaat, avocado, mascarpone en rucola. Vervolgens eten we een op de huid gebakken dorade filet met een beurre blanc saus. Het hoofdgerecht is een haantje met heerlijke groenten en we sluiten de maaltijd af met een heerlijk dessert: koekjes met sinaasappelsap, mascarpone, aardbeien en lemon curd. HEERLIJK. Ja, dit diner wint het wel van het diner van gisteren. En oh wat waren we toch blij met de vaatwasser, haha.

Bij een familieweekend horen ook spelletjes. Zo hebben we dit weekend een paar keer Halli Galli gespeeld, heerlijk om als een klein kind op die bel te mogen rammen. Er ging er eentje zelfs onderzoeken welke hand een betere reactiesnelheid had, haha. Uiteindelijk werd de winnaar van die test zijn ‘werkhand’. Tip van de dag: doe als je dit spel speelt wel even je ring af, anders staat die voor eeuwig in je vinger gebeiteld. Ook spelen we dit weekend een paar potjes Beverbende. We hebben zelfs een prijs om te verloten: de spatel die de man van de kookworkshop vergeten was en niet meer terug hoefde. Mooi om te zien hoe fanatiek iedereen is. Hoezo verloten ze tegenwoordig nog koelkasten en televisies bij georganiseerde bingo’s? Van kookspatels wordt men net zo blij! Ik zou het wel weten als ik in de organisatie zou zitten, haha. Ik heb de spatel overigens niet gewonnen, helaas.

Op zondag maken we een stadswandeling door Haarlem. De gids laat ons veel hofjes te zien, mooie plekken waar je normaal gesproken zo langs zou lopen zonder dat het je ook maar enigszins opvalt. Ook zien we een straat waar alle huisnummers beginnen met 144. De nummering loopt dan door van 144a tot 144z. Je zal maar postbode zijn waarbij op een poststuk de ‘toevoeging’ vergeten is. Probeer dan maar de juiste ‘144’ te vinden, haha. Ik vond het heel leuk om die nieuwe plekken te ontdekken, maar ik durf niet te beloven dat ik de volgende keer de winkelstraat links laat liggen omdat ik liever naar de hofjes ga, haha.

Het was een heel gezellig weekend, ik heb genoten! Volgend jaar weer?! 😉

Bekijk bericht

Lees jij nog wel eens oude blogposts terug? Waarschijnlijk niet! Elke maand publiceren wij in een terugblik-blog the best of last year. Deze maand: oktober 2016!

2 oktober 2016

Politesse

Twee dames op leeftijd stappen de trein in en schuifelen naar de dichtstbijzijnde coupé. Een jongen en een meisje staan direct op om de dames hun plek aan te bieden. Dankbaar gaan ze zitten. “Heeft het toch een voordeel hè, zo’n grijze bos!” Ze giechelen en woelen demonstratief even met hun vingers door hun haar.

11 oktober 2016

I bet you’ve never done this before

Mijn laptop staat op de grond, ik heb mijn oordopjes in mijn oren gestopt en ik ben me aan het installeren op het vloerkleed. Voor mijn knie moet ik een paar keer per week wat oefeningen herhalen, zo ook weer vanavond.

Iemand die me van een afstandje zou bekijken, zou niet anders denken dan dat ik een fitnessprogramma heb aangezet om mee te sporten. Als ze echter op mijn laptop zouden kijken, zou ik keihard door de kneuterige mand vallen. Goudkleurig deeg, dampende ovens en decoratiespulletjes vullen mijn scherm.

Ik ben aan het planken met Heel Holland Bakt op de achtergrond.

14 oktober 2016

Amusement in de auto

Ik heb nog nooit zo vaak in mijn achteruitkijkspiegel gekeken. Een echtpaar van 80+ zit samen te schaterlachen in hun kleine witte autootje. De iele schoudertjes schudden op en neer en hun lach werkt ontzettend aanstekelijk, hihihihi.

19 oktober 2016

Grijp je kans

“Gaat dit te ver?” Ik ben met mijn hand in de prullenbak aan het spitten naar oude kassabonnetjes. Vanmorgen allemaal weggegooid onder het mom: ‘goed bezig’.

Uitgerekend vanavond krijg ik een mail van Scoupy dat je morgen elk uur je kassabon kunt insturen om het geldbedrag terug te winnen. Uiteraard. Normaal zwem ik in de bonnetjes!

Helaas zwemmen de bonnetjes nu in de restjes tomatensoep, gebruikte gezichtsreinigingsdoekjes en lekkende melkpakken.

29 oktober 2016

Webshopkortingen.nl/goedkoopste-producten-bol-com

“Als u voor €0,02 euro verder winkelt, zullen wij uw bestelling gratis bezorgen.” Stelletje flauweriken daar bij bol.com.

Ik verheug me helemaal op mijn Kubuskaars van €1,19.

Bekijk bericht