Zoals inmiddels bij iedereen bekend (want: blunders enzo) zit ik met veel plezier op paardrijden. Een paardenmeisje zal ik mezelf niet noemen, maar ik vind het echt heerlijk om me elke vrijdag in dit wereldje te begeven.

Elk jaar organiseren ze op stal een dressuurwedstrijd waaraan ik nu twee keer heb meegedaan. Afgelopen zondag was het weer zover.

Van A tot Z blog ik vandaag over de wedstrijd(vibes)!

 

A-X binnenkomen in arbeidsdraf. Tussen X en G halthouden en groeten.

Borstelen als een malle, want de paarden moeten mooi gemaakt worden voor deze dag!

Cool, dit gaat goed!!

 

(één seconde later)

 

Doe ik het echt wel goed? Oké, ja, hij springt aan in galop. Top.

Ehhhhh okee, dat hebben ze niet gezien.

F6 is de proef die ik vandaag rij.

Ging goed hè Lau?!

Hahahaha. Ben ik derde? Ben ik echt derde? Klopt niet, denk? 😉

Ik heb mijn wedstrijdjasje aan. Het is 26 graden buiten, waarom vond ik dit ook alweer een goed idee?

Jaaa dames en heren, tussen de prijsuitreiking door gaan wij weer verder met de loterij. Nummerrrr… 218!

Kenonne, wat is het heet.

Laura! Je moet nu naar de bak!

My o my, wat ging dit proefje snel voorbij!

Nummerrrrrrrrrrr…. 46!

Oké schat, ik kom nú naar huis. Wil je alsjeblieeeeft de pizza in de oven doen?

Petje af voor de organisatie!

Quel beau sport… j’aime faire du cheval!

Roset erbij in de collectie!

Sproet, je bent de bom.

Top gedaan, alle mensen van stal!

Uhl ik stapte net bijna in de stront.

Vanuit de paardenstal bericht ik mijn vader: fijne vaderdag! Tot straks!

Wat was het weer een feestelijke dag!

Xjes voor iedereen die braaf alle letters heeft gelezen 😉

Yeah, ik heb ook nog een beker gekregen! Good old times. 

Zweten vandaag. Heel veel peentjes. Zeg gerust winterpenen.

Bekijk bericht

Omdat ik voor vanavond nog geen uitgesproken blogidee heb, besluit ik om naar buiten te kijken en daar mijn bloginspiratie uit te halen. Toegegeven, wij wonen op 3 hoog en we hebben een mooi en ver uitzicht over ons dorp. Toch is dit wel een oproepje aan jou: open je ogen eens op een willekeurig moment van de dag en zie hoeveel leuke dingen er eigenlijk wel niet gebeuren in 4 (!) minuten.

Tussen 20:51 en 20:55 zag ik namelijk het volgende:

 

Twee mannen op leeftijd die tussen de streepjes op het fietspad slalommen.

Een jongen met een lekke band die naast zijn fiets loopt. Een meisje op de fiets zwaait naar hem, stapt af en loopt gezellig met hem mee.

Een bekende die ik herken aan haar auto! Ze racet nog even naar de supermarkt.

Tennissers die heupwiegend flink aan het meppen zijn op het tennisveld.

Een trein die vanuit Haarlem ons station komt binnenrijden.

Een vrouw die de auto na zes keer steken toch keurig inparkeert.

Drie dertigers die op hun scooter met blauw kenteken op het fietspad langszoeven. De voorste jongen doet met zijn uitgestrekte ellebogen net alsof hij op een mega motor zit. Er zit een dikke lach op hun gezichten geplakt, aanstekelijk!

 

Dit zijn weliswaar geen ontroerende -, mega grappige – of kippenvelmomenten. Toch maken deze 4 minuten mij duidelijk dat er zoveel gebeurt in de wereld zonder dat je daar echt bij stilstaat. Waar je normaalgesproken met een blanco gezicht naar buiten zou staren, heb ik nu even meegegluurd in de wereld van zo’n 20 mensen.

Enne, wie weet heb ik de mensen op mijn beurt vanuit de trein nog even een giechel bezorgd. Toen de trein namelijk langsreed, bewoog ik mijn hoofd iets te gretig richting het raam, om te kijken of ik nog een leuke scène in de trein in mij op kon nemen. BOINK!

Wat deed jij gisteren tussen 20:51 en 20:55? 😉 

Bekijk bericht

(2001) Het is begin juli en dat betekent: zomervakantie! Samen met Dorinde ben ik op vakantie met opa en oma. We staan op een grote camping in Wanroy, waar we veel plezier beleven met onze verse vakantievrienden. Nog altijd heb ik mooie herinneringen aan de skelterraces, de bingo-avondjes en al dat gespeel op de grasvelden!

Tijdens deze leuke vakantieweek nemen opa en oma ons mee naar jarige vrienden die in de buurt wonen. Het is een regenachtige dag en als oplossing hebben ze grote zeilen opgehangen in de tuin. Voor ons als 8-jarigen is het leuk spelen daar in de tuin, met het gerikketik op de zeilen.

Op een gegeven moment besluit de gastheer om de zeilen even leeg te storten: ze beginnen immers flink naar beneden te hangen door al die zware regendruppels. Verwonderd kijken Dorinde en ik toe hoe hij de stok behendig in het regendak port. Soepel loopt het water aan de zijkanten weg en het is een mooi schouwspel!

Dor vindt het allemaal prachtig en wil dit zelf ook doen. Ze krijgt de stok in haar handen en port ook flink in het dak. Ook haar lukt het een paar keer om het water te laten weglopen. Op een gegeven moment prikt ze echter verkeerd, waardoor het water precies door de kieren tussen de zeilen wegloopt. Met een enorme plens valt het water op het hoofd van de lieve, bejaarde buurman. Klétsnat is hij. Na de schrik kan hij er gelukkig wel om lachen. Gauw druipt hij af ( 😉 ) om droge kleren aan te trekken.

Bekijk bericht

Het is vrijdagochtend en ik ben net op stal aangekomen. Het regent dat het giet, maar ik vind het niet zo erg: mijn weekend begint met een heerlijk ochtendje paardrijden. Op een blaadje staat altijd aangegeven op wie je gaat rijden die dag. Ik mag op Sproet, een favoriet!

Normaalgesproken staat Sproet achterin op de weilanden, maar ik krijg nu te horen: “hij staat lekker dichtbij, linksaf en dan in de eerste paddock!” Dat scheelt met de regen! “Hij staat daar samen met Trix in de wei.” Ik weet dat Trix een kleine pony met vlekken is, maar verder ben ik heel slecht met pony’s van elkaar onderscheiden. Sproet is een prachtig, groot wit paard (met sproeten), dus dat is niet te missen!

Ondertussen regent het nog altijd keihard en ik begin mijn route naar het weiland. Waar ik normaalgesproken rechtdoor zou lopen richting Sproet, sla ik nu linksaf en loop ik naar het weiland. In de verte zie ik een wit paard staan, samen met een zwart-wit gevlekte pony. Dat zal Trix wel zijn. Ik loop verder en even later ben ik bij Sproet. Ik doe het halster om en ik kijk even naar hem: ik voel dat er iets niet helemaal klopt, maar dat zet zich in mijn hoofd niet door. Dat het halster best groot om zijn hoofd valt en dat dit paardje een stuk kleiner is, registreer ik op de een of andere manier niet. (Het is nog ochtend, het regent keihard en ik kan soms echt een ontzettende drol zijn).

Met ‘Sproet’ loop ik weer terug naar de stal, een tochtje van zo’n vijf minuten in de stromende regen. “Deur vrij!” Drijfnat lopen we naar binnen. Zo’n vier verbaasde gezichten staren mij aan. “Laura, waarom heb je… hoezo heb je.. dat is Barcelona!” Ik schiet direct in een ongemakkelijke lach. “O echt? Ja. Shit. Zie je wel, ik wist dat deze dag een keer zou komen.” Awkward. Lekker dom. “Jongens, dit is dus de reden waarom ik een blog heb, hè! Dit soort dingen gebeuren mij helaas.” Gelukkig kan ik er zelf ook hard om lachen, maar gênant is het wel.

Even later loop ik naar de goeie Sproet en zie ik dat Trix inderdaad vlekken heeft. Bruine vlekken. Oepsie. Het halster van Sproet past als gegoten en ik snap ook echt niet hoe ik nou zo knullig kon zijn. Ik heb denk ik last van een milde vorm van het bekende “verkeerde interpretatie van instructie”-autisme.

Bekijk bericht

Zenuwachtig ploffen de katten neer naast het nieuwe apparaat. Waar ik ontzettend enthousiast ben, kijken de katten nog een beetje angstig. Het gevaarte hebben we ‘gekregen’ van de dierenarts, bij besteding vanaf een bepaald bedrag.

Als je ooit The Sims hebt gespeeld, ken je de denkballonnetjes “wat is dit?” boven het hoofd van je familieleden ongetwijfeld. Deze ballonnetjes verschijnen op het moment dat je een ‘gek’, nieuw item in je huis plaatst. Een ultramoderne waterkoker of een enorme speelgoedkoe, bijvoorbeeld.

Bekijk bericht