Voor onze transfer naar het kleine eilandje Nusa Lembongan worden we om 10.30 opgehaald bij een grote supermarkt in Ubud. Om 10.33 verschijnt ons busje (ze zijn hier altijd goed op tijd, heel fijn!) die ons naar Sanur brengt waar de boot vertrekt.

“Where do you stay in Nusa?” We zijn inmiddels in Sanur en noemen de naam van ons hotel. Mijn vriend krijgt vervolgens heel praktisch een sticker op zijn shirt geplakt. Makkelijk bij het inschepen straks, haha. Ik krijg er geen eentje, dus je begrijpt dat ik mijn vriend goed in de gaten hou. Er staan heel wat boten te wachten, de een gaat naar Lombok, een ander naar de Gili eilanden. De mannen aan de kust regelen de koffers. Alsof het niets is, dragen ze wel drie koffers tegelijk naar een bootje. Respect. Ik ben blij dat ik een korte broek aan heb; om de boot op te komen moeten we een klein stukje door de zee lopen. Sommige toeristen hebben wel een lange broek aan, komisch om te zien. Maar goed, het is ook maar 30 graden, geef ze eens ongelijk.

Ons hotel in Nusa Lembongan is heerlijk. Voor het eerst deze reis hebben we een buitendouche. Nou, dat is een feestje hoor! Ik zou er thuis ook wel zo eentje willen, maar Nederland is er nét niet geschikt voor. Je zou er bijna voor emigreren.

We zitten vlakbij “mushroom beach” en gaan daar ook direct na de lunch naartoe. De zee is prachtig blauw en het zand is bijna wit, echt een plaatje :). Dit eiland is heel erg geschikt om even uit te rusten na al dat gereis en ik ben dan ook heel blij dat we dit geboekt hebben! Er is niet onwijs veel te doen op het eiland, maar dat is juist wel even lekker.

De volgende dag rijd ik voor het eerst op een scooter. Honderd meter, m’n vriend doet de rest, maar toch! Ik voelde me best een beetje stoer, totdat ik bij het afstappen zag dat ik die héle weg (heerlijk om af en toe een klein beetje te overdrijven) met m’n knipperlicht naar rechts aan heb gereden. Het was een rechte, doodlopende weg. Ok, toch iets minder stoer dan.

Die avond eten we vroeg, met als voordeel dat we een prachtige zonsondergang op het strand als decor hebben. De zon gaat hier om 18.15 onder, op Java zelfs al om 17.15 vanwege het tijdsverschil. Ik heb geloof ik nog niet veel geschreven over wat we zoal eten deze reis (veel rijst – ja echt – , curry, gado-gado, tempeh, tofu en kip). Daarnaast hadden we vanavond zo’n onwijs lekker toetje gegeten, een chocoladetaartje die gewoon helemaal klopte. Ja. Ik vond het dan ook geen enkel probleem dat hij eigenlijk net wat te groot was.

De dag erna gaan we snorkelen! De zon schijnt volop. “Ik hou mijn shirt denk ik aan hoor”, aldus mijn vriend. Ik vind het een zeer wijze opmerking en besluit om dat ook te doen. Vanaf het strand varen we naar de eerste snorkelplek. Onze ‘schipper’ is een vrolijke tandeloze man die minstens 90 jaar oud is. Hij draagt een stoer hoedje dat lijkt op een omgekeerde pan. Na een half uurtje varen op de woeste zee (doodeng) komen we op een plek waar we Manta roggen zien (bijna net zo eng). De beste man spreekt geen woord Engels, maar met gebaren komen we een heel eind! Wel iets te laat, voordat we goed en wel het water in zijn geplonst, is de rog alweer weg. Vind ik niet heel erg, trouwens. Omdat de zon ineens achter de wolken verdwenen was, doet m’n vriend z’n shirt toch wel uit. Ook dit vind ik een heel wijs besluit en doe hetzelfde (waarom, waarom?!). We varen verder naar de tweede snorkelplek. Wauw! Dit is echt prachtig! Niks geen enge roggen, gewoon kleine mooie vissen en onwijs mooi koraal. We blijven dan ook lekker lang dobberen. Ah, daar is het zonnetje weer, lekker! (…).
Na drie nachten op dit mooie eiland, varen we terug naar Sanur. We hebben nog drie nachten Seminyak (Bali) in het vooruitzicht!

Terwijl ik dit typ is het twee dagen na het snorkelen. Ik zit in een vrij ongemakkelijke houding, zodat mijn rug geen andere voorwerpen hoeft aan te raken. Ook mijn vriend is niet gespaard gebleven. En we waren zo goed bezig met smeren deze vakantie! De buitendouche was ineens een stuk minder aangenaam, hihi. Toch was het snorkelen een fantastische ervaring waar ik met veel plezier naar terug kijk :).

Bekijk bericht

Na een leuke bos- en heidewandeling, ploffen mijn vriend en ik ’s middags neer bij De Koffiepot in Midsland. Het is lekker warm buiten, dus we bestellen dorstlessende drankjes. Na de situatie bepaald te hebben (we zitten op een heerlijk loungebankje en er heerst een informeel sfeertje), doen we onze wandelschoenen uit en pakken we onze boeken erbij. Chill!

Het is een komen en gaan van mensen op het terras. Op een gegeven moment komen er drie jonge meiden aangelopen. Ik schat dat ze een jaar of 10 zijn. Ik kijk even om me heen of ik hun ouders ergens zie, maar ze zijn echt met zijn drieën. “Hoeveel geld heb jij nog? Ik heb nog vier euro. – Oh, ik heb nog 1. Kun jij anders mijn drinken voor mij betalen? Dan heb ik bij de tent nog wel een euro liggen!” Schattig bespreken ze hun financiële mogelijkheden en vervolgens gaan ze aan het tafeltje naast ons zitten.

Uitgebreid bestuderen ze de kaart. “Oh kijk, ze hebben hier Pepsi en Coca Cola! Grappig. Even kijken, wat vind jij lekkerder?” Het andere meisje houdt haar vinger tegen haar kin. “Mmm, ik denk Coca Cola.” Niet veel later komt de serveerster aangelopen. “Hoi meiden, komen jullie lekker wat drinken?” vraagt ze lief aan de meisjes. “Ja! Doet u mij maar een cappuccino alstublieft.” Zegt het eerste meisje resoluut. De twee andere meisjes gapen haar aan en ik merk dat mijn blogzintuigen wijd op ‘ontvangen’ staan. Samen met mij draaien een paar andere mensen hun hoofd ook om (graag binnenkort solliciteren bij Neverdullmoments!) en ik merk dat mijn vriend ook meeluistert. Een fractie van een seconde later zeggen de andere meiden: “eh, voor mij een Coca Cola, graag. – Voor mij een Rivella, alstublieft!” De serveerster loopt met een grote lach weer weg.

Direct vraag ik me af: is het echt zo gek dat een meisje van 10 een cappuccino besteld? Hm, ja toch wel. Zeker zo met zijn drietjes op een rij verwacht je dat gewoon niet. Ook realiseer ik dat het komt door de manier waarop ze het zei. To the point, rechte rug: ze wist duidelijk wat ze wilde. Alsof ze al jaren meedraait in het volwassen bestaan. En… er is nog iets, besef ik dan. Ze lijkt sprekend op prinses Alexia!

Goed, genoeg gestaard. Terug dat boek weer in! Waar was ik ook alweer? Oja, Harry was bezig met een zwerkbalwedstrijd.

Toch kan ik het even later niet laten om weer te kijken wanneer de serveerster de drankjes komt brengen. Ik ben gewoon nieuwsgierig op welke manier het meisje haar cappuccino zal drinken. Opnieuw volwassen, alsof ze het al eeuwen drinkt? Zal ze beheerst de suiker erin gooien? Drinken met een pinkje omhoog? Goedkeurend knikken? De serveerster zet de cappuccino neer en het meisje doet haar mond open om te bedanken. Tot mijn grote opluchting reageert ze vervolgens precies volgens het leeftijdsboekje: “oh kijk meiden, ik heb een hártje in mijn schuim! Ik ga even een foto maken hoor, oh wat mooooi!”

Tien minuten later gaan mijn vriend en ik weer op pad. Mijn vriend kijkt me aan: “stonden je blogoren open? Cappuccino! En ze leek sprekend op eh…” Blij kijk ik hem aan: “op jou kan ik rekenen.”

Bekijk bericht

Wat is het fijn in Ubud! Het centrum is erg ingesteld op toeristen, maar dat maakt het eigenlijk wel erg gezellig. Goed voor een paar dagen, zoeken we daarna de rust weer wat meer op.

Een vriendin van me heeft twee maanden in Ubud gewoond en geeft ons leuke tips voor wat we kunnen doen hier. Zo bezoeken we allereerst de markt. Tot een uur of 9 in de ochtend worden voornamelijk groenten en fruit verkocht, daarna wordt het omgebouwd tot een toeristische markt. De geuren van de ochtendmarkt zijn wel de hele dag gezellig aanwezig. Vóór deze vakantie had ik geen flauw idee hoe Durian ruikt, inmiddels ben ik daar wel achter haha! Ik heb hem nog niet durven proeven.

Later die middag bezoeken we het bekende Monkey Forest. Goed voorbereid als we zijn nemen we helemaal niets mee; geen zonnebrillen, geen plastic tasjes en geen eten. De apen vinden ons dan ook bijzonder saai en keuren ons geen blik waardig. Het is alsnog heel geinig om te zien hoe de andere toeristen zich aan de haren laten trekken door de aapjes, omdat ze hen bananen voeren. Mocht je wel aangerand willen worden door een aap, dan kun je ter plekke stukjes banaan kopen!

Bekijk bericht

Samen met mijn vriend ben ik op vakantie op Terschelling. Op zondag stappen we op de fiets om een rondje eiland te fietsen. Na een tijdje door de bossen gereden te hebben, komen we bij een mooi meertje dat ook wel “de Doodemanskisten” wordt genoemd. De reden waarom het meer zo heet, is nog altijd niet helemaal duidelijk. Er gaan geruchten dat er oude zeelieden begraven zijn. Anderen zeggen dat er kisten van arme mensen begraven zijn. Het lijkt de eenden in ieder geval niet veel te boeien wie of wat er begraven ligt: ze zwemmen er vrolijk op los.

Nadat we om het meer gefietst hebben, ploffen we neer op een bankje in de zon. Het is hier heerlijk rustig en we pakken onze leesboeken erbij. Chill! We lezen zo’n tien minuten en ik zit helemaal in mijn verhaal. Op dat moment hoor ik in de verte echter twee vrouwen luid kwebbelend aankomen. Met luide stem kletsen ze honderduit over hun vriendinnen en ze ploffen op het bankje naast ons neer. “Zo, laten we ons maar even tussen dat stuur wurmen. Die staat hier ook lekker handig.” Ik kijk op van mijn boek om ze eventueel gedag te zeggen en te vragen of we de fiets moeten verplaatsen, maar ze zijn duidelijk helemaal in hun gesprek verwikkeld en ze schenken ons geen aandacht.

Bekijk bericht

Na het fantastische schildpadden avontuur worden we weer afgezet in Kalibaru. We verblijven dit keer in een ander hotel, waar ons uitzicht ook al zo adembenemend mooi is. Geen probleem! We blijven hier echter niet al te lang, vanavond worden we om 0.00 opgehaald om de Ijen vulkaan te gaan beklimmen. Het voelt stiekem een beetje “Pretty Woman” achtig om alleen een hotelkamer voor overdag te boeken, maar het is heel fijn om ’s middags even een tukkie te kunnen doen.

Om 2.00 arriveren we bij de voet van de Ijen vulkaan, die nog steeds actief is. Met een gids (wat een kletskous!) lopen we naar boven. De steile hellingen in combinatie met het constante gebrabbel maken het een vrij pittige tocht, maar het uitzicht onderweg is prachtig. De gids is van de grapjes (look, they call that mountain the girls mountain), wijzend naar zijn eigen borst. Ook roept ie tegen onze flink zwetende achterburen dat ze er bijna zijn (not!) en doet hij een gasmasker geluid na bij alle mensen die er zo eentje dragen. Naast de grapjes vertelt hij ons ook mooie verhalen over de mijnwerkers, zijn familie en zijn geloof. Vlak voordat de zon opgaat, is het tijd voor zijn gebed. Bijzonder om daar naast te zitten!

Bekijk bericht