Op Twitter kun je in 140 woorden een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Zus stuurt me een lelijke, opgeblazen onderkinfoto van zichzelf. “Omg, ik hoefde hier maar akelig weinig moeite voor te doen!” (Laura)

2. Dat je eigenlijk je vlezige, druipende nectarinepit wil afkluiven, maar nog met andere collega’s aan tafel zit. #vaarwelpit (Laura)

3. Na ruim een minuut sjorren aan een deur erachter komen dat het toch echt geen schuifdeur is. #fail #opzichbestduidelijk (Dorinde)

4. Precies op het moment dat de gids iets uitlegt over zwijnen, laat iemand een keiharde scheet. #timing (Dorinde)

Bekijk bericht

Op Twitter kun je in 140 woorden een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Doe je al mee met onze winactie op Facebook? Je kunt er Tony’s chocola mee winnen! (Laura)

2. Moeder: “Ik heb twee nieuwe brillen gekocht. Allebei een nieuw montuur en óók nog eens op sterkte!” #Noshit #Eenbrilopsterkte?! (Dorinde)

3. Vrouw heeft een kapsel waarbij haar staartje stijf omhoog staat. “Haha, kijk! Haar haar zit net als een parelhoen, zo met dat pootje eruit.” (Laura)

Bekijk bericht

Het is donderdagochtend en ik ben aan het werk. Op het kantoor hebben we airconditioning, maar vandaag is het buitengewoon warm. Mijn collega staat voor de airco en ze geeft aan dat ze er niks van begrijpt. “Hij staat op 21 graden, dat is normaal.” Ze loopt van de airco weg en samen kijken we naar het (systeem)plafond, waar een plaat ontbreekt. “Was dit al zo? Of heeft er iemand gisteravond aan de airco gezeten?” We halen onze schouders op en zetten alle deuren tegen elkaar open om nog wat tocht te creëren.

Ondanks dat er in de ruimte een apparaat staat dat nogal veel warmte afgeeft, is het best een tijdje vol te houden zo. Toch is de hitte op een gegeven moment niet meer te harden en ik haal er een collega bij. “Zou jij zo even naar de airco bij ons willen kijken? Hij staat gewoon op 21, wat normaalgesproken al aan de frisse kant is. Er ontbreekt ook een plaat uit het plafond, we weten niet of dit nou al zo was.” De collega belooft dat hij er zo aankomt. Ondertussen is het voor mij tijd om te pauzeren en ik loop even naar boven voor een kopje thee.

Na een kwartier kom ik weer terug en zie ik dat de collega net van een ladder afstapt. Hij heeft even in het plafond gekeken, maar daar is niks geks te zien. Hij loopt naar de airco en schiet direct in de lach. “Dames, misschien is het een idee om de airco AAN te zetten?” Goh. Probeer dan eens intelligent te kijken 😉

Schoolkamp is voorbij en we fietsen weer terug richting school. De leerlingen die voor me fietsen, zijn flink in gesprek: “Ja, mijn ogen zijn echt slecht hoor, zonder mijn bril zie ik helemaal geen vinger voor ogen. – Nou, bij mij is het pas erg, ik heb 0,05!”

We hebben mazzel. Juist in de week dat het vogelmeer roze is gekleurd door een of andere alg, zitten wij op Texel! Een uur na aankomst racen we dan ook meteen naar de toeristische trekpleister. Omdat het erg warm is, heb ik toevallig een flesje mee. Ik loop naar de waterkant en begin het flesje te vullen. Een kindje kijkt me een beetje verschrikt aan. “Mama, gaat ze dat water echt drinken?!” Lachend leg ik uit dat ik dat absoluut niet van plan ben.

Bekijk bericht