Daan is uit eten met zijn werk en ik heb mezelf lastminute bij Dorinde en Thomas uitgenodigd om daar te komen eten en werken, gezellig!

Ik heb op verzoek nog even een aubergine bij de Jumbo gehaald en Thomas begint met koken. Dorinde en ik ‘laten ondertussen de katjes even uit’ in de tuin. Ze worden steeds groter en zelfstandiger en het is belangrijk dat ze ook hun eigen weg leren te gaan. Toch is ouderlijk toezicht nog wel even handig bij de eerste sprongetjes over de schutting bij de buren 😉

Na een tijdje is het eten bijna klaar en is het tijd om de jongens weer naar binnen te doen. Dirk zit in de tuin van de buren en ik weet van mijn eigen kat James dat een stukje aluminiumfolie wel eens een goed lokobject kan zijn. We maken er een soort stokje van, poeren het door de schutting en Dirk komt inderdaad algauw over de schutting gesprongen. Top, one down.

Rover daarentegen blijft misschien wel in de tuin, maar hij laat zich door de begroeiingen niet zo makkelijk pakken. Wanneer hij op een gegeven moment diep in een bosje zit, voer ik opnieuw de ‘pak de aluminiumfolie’-manoeuvre uit. Ik zit op mijn hurken bij de bosjes en even later komt  Rover inderdaad aangeslopen. Wanneer hij dicht bij me is, ben ik in staat hem te pakken. Op dat moment verlies ik echter mijn evenwicht en val ik vol overgave in de bosjes. Terwijl ik de aarde van mij afveeg, schiet ik keihard in de lach. Rover maakt zich los en rent vrolijk weer weg. Dorinde begint verderop in de tuin ook hard te lachen en achter de schuifdeur zie ik Thomas in de keuken ook op de ‘uitlach’-modus gaan.

Uiteindelijk lukt het ons bij een tweede poging wel om Rover te pakken, waardoor we even later rustig van het eten kunnen genieten. Wij van een lekkere curry, de jongens van hun brokjes.

(2011) Het is zomervakantie en ik ben aan het werk bij mijn bijbaantje. Een paar maanden geleden heb ik mijn rijbewijs gehaald en daar maakt het bedrijf dankbaar gebruik van. “Rijd jij maar even naar de andere vestiging om een order te brengen!” Ik heb er goed door leren rijden, maar spannend vond ik het wel om meteen met die grote bus te rijden!

Nadat ik de bus heb volgeladen, stap ik in en start ik hem. Na 500 meter begint het te regenen. Ik kan de knop van de ruitenwisser niet direct vinden, maar na wat gehannes heb ik hem gevonden. Top! Op naar mijn bestemming. Om daar te kunnen komen moet ik over een viaduct heen. Ik geef gas en nog meer gas om de helling op te komen, maar op de één of andere manier gaat die stomme bus niet sneller. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een auto steeds dichterbij komen, terwijl ik met 30 kilometer per uur het viaduct op ga waar ik eigenlijk 80 zou moeten rijden. In paniek gooi ik de bus aan de kant. Ik bel Laura op die ook aan het werk is bij het bedrijf. Ze vertelt me dat ik rustig moet blijven en dat een collega eraan komt.

Na een paar minuten zie ik inderdaad een collega aan komen karren in zijn auto. Vrolijk stapt hij de bus in en kijkt wat er aan de hand is. “Aah, ik zie het al!” Hij tikt een hendeltje terug naar beneden. “Je had de limiet knop aan staan op 30 kilometer per uur. Dan gaat het wel even duren voordat je er bent, haha.” Hij rijdt weer terug naar het werk en ik vervolg, enigzins beschaamd, mijn route naar de andere vestiging. Die stomme regen ook. 😉

Op 18 februari 2017 gebeurde dit:

Wanneer we even later bij de halte aangekomen zijn, stappen we uit en komen we op het perron. “Wacht eens even… dit is niet de goede halte! Normaal moeten we links uitstappen, niet rechts! We moeten de volgende halte hebben!” We kijken elkaar aan en draaien ons om om weer in te stappen. Op dat moment gaan de deuren echter net dicht, waardoor wij heel knullig proberen onze arm door de deuropening te wurmen. Tevergeefs. Awkward. De metro rijdt weg en een beetje beteuterd kijken we hem na.

Dan zie ik ineens het licht. “Onee wacht! We moeten de tweede halte hebben. We zijn een halte te ver uitgestapt.” Giechelend lopen we richting de roltrap.

Op 13 maart 2019 gebeurde dit:

Ik ben onderweg naar dezelfde vriendin, die inmiddels op een andere plek woont in Amsterdam. In mijn Whatsapp zoek ik het bericht terug waar ze haar adres heeft gedeeld.

“Als je nou daar je auto parkeert en dan die tram neemt, dan is het nog 5 minuten lopen!” waren de super duidelijke instructies. Kan niet misgaan.

Auto geparkeerd: check. Tram: check. 5 minuten lopen: fail. Na zo’n 10 minuten kijk ik bedenkelijk nog eens naar het adres. Ooooo. O mijn God. Ik heb een “1” bij het huisnummer gedacht, waardoor ik dus 50 huizen te ver ben gelopen. In een straat in Amsterdam kan dat best een tijdje duren kan ik je vertellen ;).

Ik ben benieuwd welke datums en ‘verkeersblunders’ ik straks aan dit lijstje kan toevoegen 😉 Blijf je daar voorlopig nog even wonen, M?!

De laatste tijd gingen die paaseitjes, chips, crackers en wijntjes er wel erg gemakkelijk in. Dat het vervolgens vorige week vakantie was, hielp ook niet mee. Tijd om weer even wat beter op te letten! Zo begon mijn dag gisteren heel goed.

Het is dinsdag en voor mij weer de eerste schooldag na de vakantie. Qua tussendoortjes heb ik een sinaasappel, snoeptomaatjes en een pakje droge crackers mee. Mijn laatste les duurt tot 14:00 en ik besluit om op tijd naar huis te gaan. Enerzijds vanwege de wifiproblemen op school, anderzijds vanwege het mooie weer. Thuis nog even gauw die lessen voorbereiden en hop, nog even gezond naar buiten!

Wanneer ik thuis na een klein uur mijn computer dicht doe, besluit ik om naar het dorp te fietsen. Sinds kort gebruik ik de app Storytel, een app waarbij je naar boeken kunt luisteren. Een aanrader voor in de auto of op de fiets! Ik stop de oortjes in mijn oren en luister verder naar het boek van Simone van der Vlugt. Ondertussen fiets ik richting het dorp, waar ik een sleutel bij laat maken, kattenvoer haal en wat boodschappen haal voor de risotto van vanavond.

Wanneer mijn tas volgeladen is, fiets ik vrolijk weer naar huis. Heerlijk zo, een boek luisteren en ondertussen genieten van de zonnestralen!

Eenmaal thuisgekomen besluit ik om met het eten te beginnen. Het is inmiddels vijf uur en dan kan ik mooi op een burgerlijk tijdstip eten ;). Al luisterend naar het verhaal, zet ik de ingrediënten klaar. Ik vul de waterkoker voor de bouillon en pak een snijplank om de ui te snijden. Wanneer ik het pak met risottorijst uit het kastje haal, valt het me op dat hij wel erg licht is. Ik zet het pak het op de weegschaal en zie dat er lang niet genoeg in zit voor twee personen. Nee hè! Ik staar naar mijn aanrechtblad vol ingrediënten. Ik moet toch echt meer rijst hebben om verder te gaan. Ik moet nog een keer naar de supermarkt. Gefrustreerd pak ik het pak chips en eet ‘in trance’ een paar chipjes. Nee, stoppen nu! Je was zo goed bezig!

Ik stap mijn auto in (ik heb geen zin meer om weer te fietsen) en zet Storytel weer aan. Ik rijd naar de Jumbo en koop een pak risottorijst. Ach, zo met het luisterboek in de auto is het niet eens zo’n vervelend ritje.

Thuis neem ik een slok van mijn glas spa rood, die nog halfvol was toen ik naar de supermarkt ging. Ik begin te koken en nadat ik de uitjes heb gefruit, gooi ik de risotto en even later ook wat wijn in de pan. Ik mag van mezelf één klein bodempje en ik schenk het in een ander glas. Als ik er nu rustig aan nip, merk ik niet eens dat het maar een klein beetje is en ben ik toch nog goed bezig.

Na een minuut of tien pak ik met een vork wat risotto en ik proef of de risotto al een beetje gaat aan het worden is. Omdat de korrel door de bouillon best zout smaakt, wil ik het wegspoelen met een slokje spa rood. Ik zet het glas aan mijn mond en klok het naar binnen. Wanneer ik het drinken in mijn mond heb, begin ik te lachen. Uiteráárd pakte ik het verkeerde glas en ben ik nu in een klap door mijn wijn heen.

Vandaag worden Dirk en Rover gecastreerd. Uit mijn hoofd denk ik te weten dat ik ze tussen 08.30 en 09.00 naar de dierenarts moet brengen, maar ik weet het niet helemaal zeker. Ik besluit daarom om voor de zekerheid nog even op de website te kijken.  

“Kittens kunnen voor de castratie tussen 08.30 en 09.00 gebracht worden” HA, goed onthouden dus “en moeten nuchter zijn. Dit houdt in dat zij vanaf 18.00 niet meer mogen eten. Water drinken mag nog wel.” Ik krijg het een beetje warm. Precies op het moment dat ik deze zin lees, hoor ik achter mij de katten enthousiast kauwen op hun brokjes.

Een beetje beschaamd bel ik het nummer van de dierenarts. “Dit is het antwoordapparaat van de dierenkliniek. Wij zijn vanaf 08.30 geopend. Voor spoed kunt u bellen naar…” Goh. Ik wacht tot 08.31 en bel dan toch maar op. “Hallo, ja ehh, ik zou eigenlijk nu bij jullie moeten zijn met onze nuchtere katten, maar er is helaas iets misgegaan in de planning met het eten.” De assistent lacht een beetje geforceerd – kan ik begrijpen – en maakt een nieuwe afspraak voor volgende week. Ze kan het niet laten om het gesprek af te sluiten met: “En dan geldt hetzelfde hè! Ze moeten nuchter zijn.” Goed, die was verdiend ;-).