Een paar maanden geleden was ik met mijn vriend op bezoek bij zijn ouders. We gaan daar wel vaker heen hoor, maar deze anekdote gaat toevallig over die keer! De vader van m’n vriend had een grappige foto van zichzelf gemaakt en stuurde die naar ons via whatsapp. Het leek me wel geinig om die foto in te stellen als ‘belfoto’. Als ik dan door hem gebeld zou worden, zou die geniale foto in beeld verschijnen.

Een paar uur later schiet de moeder van mijn vriend in de lach. “Jeetje Dorinde, wat heb jij nou voor gekke foto als profielfoto?!”

Het bleek dat ik die foto dus als mijn éigen profielfoto had ingesteld en daar dus ook al drie uur mee aan het appen was. Foutje!

Bekijk bericht

… die heeft vandaag maar mooi de held uitgehangen!

(…)

(Vanmorgen) “miauwwww”. Darcy staat op ongeveer 4 cm afstand en brult keihard in mijn gezicht. Slaperig word ik wakker en ik schrik een beetje van die grote groene ogen. Iets met in your face; in iemands aura staan. Nadat ik Darcy even geaaid heb, schrik ik een beetje. Hoe laat is het? Is mijn wekker wel afgegaan nadat ik op snooze heb gedrukt?

07:42. Shittt, ik moet om 08:00 werken. Snel race ik uit bed, trek ik mijn werkkleren aan, maak ik mijn ontbijt en mijn lunch en prop ik nog wat druiven in een bakje. Die spoel ik op mijn werk wel schoon.

(…)

Om 14:45 heb ik mijn laatste pauze en ik pak het bakje druiven uit mijn tas. Ik spoel ze in het bakje af onder de kraan en ik geniet van deze snack. Vervolgens stop ik het bakje weer in mijn tas.

Om 16:45 ben ik klaar en loop ik de brandende zon in. Ik rits mijn tas open om mijn sleutels te pakken. GATVER. Ik graai in een plasje water waar mijn sleutels, telefoon, twee euro, een packje crackers, een appel en mijn eeuwige reservetampon in drijven. Lekker dom, ik heb het bakje niet goed drooggemaakt! Na drie seconden walgend naar mijn natte hand gestaard te hebben, krijg ik een slim idee.

Bij thuiskomst is de tampon húge en is mijn tas weer droog!

Niet vergeten om straks een nieuwe in mijn handtas stoppen, voordat me dat straks de volgende blog oplevert 😉

Bekijk bericht

(2004). “Dames en heren, luister goed. We gaan zo een voorstelrondje doen! Noem je naam en vertel kort wat over jezelf.” We zitten in de brugklas en zijn als mentorklas voor het eerst bij elkaar gekomen. Een aantal leerlingen ken ik nog van de basisschool, maar er zitten ook veel nieuwe gezichten bij. Dit soort voorstelrondjes zijn altijd spannend, je moet natuurlijk meteen een goede indruk maken. Ik zit in het midden vooraan, naast vriendin Lisa*. Het rondje begint aan de zijkant, dus ik heb nog even om een goed verhaal te verzinnen. “Ik hou van katten?” Nah, dat is een beetje saai om te vertellen. Langzaam maar zeker hebben steeds meer kinderen zich voorgesteld. Veel sneller dan ik dacht is Lisa aan de beurt. Geconcentreerd luister ik naar wat ze te vertellen heeft, misschien kan ik daar iets van overnemen. Slim! En dan ben ik aan de beurt. Nog steeds geen idee hebbend wat ik wil vertellen, begin ik: “nou, ik ben dus ehh Lisa. Oh nee. Ik ben Dorinde, haha. Oeps.” Ik kan je vertellen, dat was niet het meest gemakkelijke moment in mijn leven. Maar er is geloof ik nog nooit een moment geweest dat ik hier aan terugdacht zónder te lachen. HOE KAN JE IN GODSNAAM JE EIGEN NAAM VERGETEN?! Indruk had ik zeker gemaakt, haha!

 

* Wegens privacy is de naam Lisa in dit bericht verzonnen 😉

Bekijk bericht

(2001) Het is begin juli en dat betekent: zomervakantie! Samen met Dorinde ben ik op vakantie met opa en oma. We staan op een grote camping in Wanroy, waar we veel plezier beleven met onze verse vakantievrienden. Nog altijd heb ik mooie herinneringen aan de skelterraces, de bingo-avondjes en al dat gespeel op de grasvelden!

Tijdens deze leuke vakantieweek nemen opa en oma ons mee naar jarige vrienden die in de buurt wonen. Het is een regenachtige dag en als oplossing hebben ze grote zeilen opgehangen in de tuin. Voor ons als 8-jarigen is het leuk spelen daar in de tuin, met het gerikketik op de zeilen.

Op een gegeven moment besluit de gastheer om de zeilen even leeg te storten: ze beginnen immers flink naar beneden te hangen door al die zware regendruppels. Verwonderd kijken Dorinde en ik toe hoe hij de stok behendig in het regendak port. Soepel loopt het water aan de zijkanten weg en het is een mooi schouwspel!

Dor vindt het allemaal prachtig en wil dit zelf ook doen. Ze krijgt de stok in haar handen en port ook flink in het dak. Ook haar lukt het een paar keer om het water te laten weglopen. Op een gegeven moment prikt ze echter verkeerd, waardoor het water precies door de kieren tussen de zeilen wegloopt. Met een enorme plens valt het water op het hoofd van de lieve, bejaarde buurman. Klétsnat is hij. Na de schrik kan hij er gelukkig wel om lachen. Gauw druipt hij af ( 😉 ) om droge kleren aan te trekken.

Bekijk bericht

Het is vrijdagochtend en ik ben net op stal aangekomen. Het regent dat het giet, maar ik vind het niet zo erg: mijn weekend begint met een heerlijk ochtendje paardrijden. Op een blaadje staat altijd aangegeven op wie je gaat rijden die dag. Ik mag op Sproet, een favoriet!

Normaalgesproken staat Sproet achterin op de weilanden, maar ik krijg nu te horen: “hij staat lekker dichtbij, linksaf en dan in de eerste paddock!” Dat scheelt met de regen! “Hij staat daar samen met Trix in de wei.” Ik weet dat Trix een kleine pony met vlekken is, maar verder ben ik heel slecht met pony’s van elkaar onderscheiden. Sproet is een prachtig, groot wit paard (met sproeten), dus dat is niet te missen!

Ondertussen regent het nog altijd keihard en ik begin mijn route naar het weiland. Waar ik normaalgesproken rechtdoor zou lopen richting Sproet, sla ik nu linksaf en loop ik naar het weiland. In de verte zie ik een wit paard staan, samen met een zwart-wit gevlekte pony. Dat zal Trix wel zijn. Ik loop verder en even later ben ik bij Sproet. Ik doe het halster om en ik kijk even naar hem: ik voel dat er iets niet helemaal klopt, maar dat zet zich in mijn hoofd niet door. Dat het halster best groot om zijn hoofd valt en dat dit paardje een stuk kleiner is, registreer ik op de een of andere manier niet. (Het is nog ochtend, het regent keihard en ik kan soms echt een ontzettende drol zijn).

Met ‘Sproet’ loop ik weer terug naar de stal, een tochtje van zo’n vijf minuten in de stromende regen. “Deur vrij!” Drijfnat lopen we naar binnen. Zo’n vier verbaasde gezichten staren mij aan. “Laura, waarom heb je… hoezo heb je.. dat is Barcelona!” Ik schiet direct in een ongemakkelijke lach. “O echt? Ja. Shit. Zie je wel, ik wist dat deze dag een keer zou komen.” Awkward. Lekker dom. “Jongens, dit is dus de reden waarom ik een blog heb, hè! Dit soort dingen gebeuren mij helaas.” Gelukkig kan ik er zelf ook hard om lachen, maar gênant is het wel.

Even later loop ik naar de goeie Sproet en zie ik dat Trix inderdaad vlekken heeft. Bruine vlekken. Oepsie. Het halster van Sproet past als gegoten en ik snap ook echt niet hoe ik nou zo knullig kon zijn. Ik heb denk ik last van een milde vorm van het bekende “verkeerde interpretatie van instructie”-autisme.

Bekijk bericht