Het is 19.10 en om 19.30 begint de sportles. Het is ongeveer 10 minuten fietsen naar de sportschool, dus als ik nu van huis vertrek ben ik mooi op tijd. Eerder vandaag had ik mijn sporttas al ingepakt, dus ready to go!

Keurig op tijd kom ik aan bij de sportschool en ik loop naar boven om me om te kleden in de kleedkamers. Wanneer ik mijn tas open doe, krijg ik het een beetje warm. Op mijn schoenen en flesje water na ziet mijn tas er akelig leeg uit. Shit! Heb ik mijn tas vanmiddag dan toch niet goed ingepakt? Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik nog tien minuten heb.

Zo snel als ik kan race ik naar huis – die warming up kan ik mooi overslaan straks. Ik sprint naar boven om mijn kleding te pakken. Niet te vinden. Huh? Ik kijk op nog een paar andere potentiële verstopplekken, maar kan nergens mijn sportkleding vinden. Ik pak mijn tas erbij – inmiddels 2 minuten voor aanvang van de sportles – en besluit dan, tegen alle goede hoop in, mijn tas nogmaals te bekijken.

Tip van de dag: als je een nieuwe (sport)tas koopt, controleer dan direct of er een dubbel vak in de tas zit! Scheelt een hoop gezweet nog vóórdat de sportles begonnen is :-).

Bekijk bericht

Mijn moeder, zus en ik zijn een ochtendje in Leiden, op visite bij een kennis. Nadat we daar weer weggaan, besluiten Laura en ik om naar de Ikea in Haarlem te gaan. Mijn moeder heeft met een vriendin in Den Haag afgesproken, dus we zetten haar af bij station Leiden. Het stormt vandaag enorm hard, dus het is nog best een opgave om de auto netjes door het centrum te manoeuvreren. “Tot later, veel plezier!”

Tien minuten later worden we gebeld. “De treinen rijden niet vanwege de storm, komen jullie me halen?” We spreken op dezelfde plek af als waar we haar hebben afgezet. Een kwartiertje later rijd ik het parkeerterrein(tje) van station Leiden op en direct zie ik dat dit absoluut niet dezelfde plek is als waar we mam eerder hebben afgezet. We bellen haar op. “Eehm, we staan aan de centrumkant van het station, we staan hier heel goed geparkeerd, kom je hierheen?” Prima. Na een tijdje wachten is er nog niet veel gebeurd. Niet zo gek ook: het waait écht heel hard en met een beetje tegenwind kan de route echt wel een stukje langer duren. Laura besluit om te gaan kijken. Ze stapt de auto uit en probeert zo soepel mogelijk richting het station te lopen. Ik blijf in de auto zitten.

In de verte zie ik dat Laura gebeld wordt. Ze draait zich direct om en loopt weer richting de auto, nog steeds de telefoon aan haar oor. Een paar meter voor me blijft ze staan om één richting op te turen. Ineens begint ze te zwaaien. Het heeft blijkbaar geen effect, want de bewegingen worden nog wilder. Ze is duidelijk de aandacht van mijn moeder aan het trekken, zodat ze ons kan vinden. Ik moet heel hard lachen, de wilde zwaai- en dansbewegingen in combinatie met de harde wind zijn een prachtige combinatie. Kennelijk denken mijn buren daar net zo over: een man en zijn dochter zijn hard aan het lachen en kijken beiden naar Laura. Ik kan ze eerlijk gezegd geen ongelijk geven. Laura krijgt het ook in de gaten en moet er zelf ook om lachen. De man steekt zijn duim op en rijdt vervolgens weg. Effect heeft het wel: mam heeft ons gevonden. Op naar de Ikea!

Bekijk bericht

Voer uw parkeerkaart in.” We zijn zojuist naar de stad geweest om de laatste kerstcadeautjes te kopen en hebben de auto bij een groot parkeerterrein gezet. “Onleesbare kaart.” Huh. Nog een keer. “Onleesbare kaart.” Misschien moet het kaartje er andersom in. PIEEEEEP. Nee, ook niet. “Probeer jij het eens!” Ook mijn vriend probeert het kaartje in de automaat te proppen. Weer niet. We worden allebei een beetje chagrijnig. Terwijl ik het nóg een keer probeer, begint mijn vriend op alle knopjes te drukken, in de hoop dat er een medewerker aan de lijn komt. Dan valt mijn oog op een andere gleuf. Dé gleuf. Op dit soort momenten ben ik altijd erg blij als er niemand achter me staat, want het moet er niet al te intelligent uit hebben gezien. Kennelijk hadden we ons parkeerkaartje met veel geweld in de pinpas/credit card gleuf proberen te proppen.

Bekijk bericht

Samen met mijn vriend zit ik in zijn auto. Omdat mijn telefoon leeg is, heb ik hem aan de auto-oplader gehangen. Op het schermpje van mijn telefoon verschijnt het bericht dat ik verbonden ben met de auto. “Als het goed is kun je nu muziek via je telefoon afspelen.” Enthousiast open ik mijn Spotify lijst aan om dit uit te proberen. Niet veel later klinkt een heerlijk rustgevend muziekje door de speaker die we in Bali vaak voorbij hoorden komen tijdens ontbijtjes. “Ah heerlijk, hier krijg ik echt een vakantiegev..” BOEM BOEM BOEM TENENENENE. Tot zover mijn vakantiegevoel. Het kabeltje van mijn telefoon is zojuist losgeschoten waardoor de radio het weer van me heeft overgenomen. Ik geloof niet dat het vak DJ voor mij is weggelegd, haha.

Bekijk bericht

Ik zit in de auto op weg naar mijn werk. Sinds vorige week luister ik naar Skyradio Christmas, ik hou echt van deze tijd van het jaar. Je zou denken dat ik de teksten van de kerstliedjes inmiddels wel zou moeten kennen, aangezien het assortiment van Skyradio niet ontzettend groot is. Daarnaast worden de liedjes jaar in jaar uit helemaal grijs gedraaid. Wat ik trouwens geen probleem vind, laten we dat even duidelijk hebben.

Ook nu komt er weer een kerstliedje voorbij. Na de introductie zet ik met volle borst in. LEAVE THE WORLD, LET THEM KNOW IT’S CHRISTMAS TIME!!! Nadat ik deze zin drie keer gezongen heb, begin ik toch wel te twijfelen aan mijn woordkeuze. Erg kerstig is het niet om iemand van de aardbodem te laten verdwijnen, haha! Na wat speurwerk op google – 1 tel – zie ik dat ik slechts één woord verkeerd zong. ‘Feed’ in plaats van ‘Leave’. Geinig dat één zo’n woord toch wel een enorm verschil in betekenis oplevert.

Bekijk bericht