Ik woon al zeker vier jaar niet meer bij mijn ouders en doe dan ook zelf mijn boodschappen. Ik weet hoe het werkt in de supermarkt en eigenlijk gaat het ook altijd goed. Tot vandaag.

Ik loop naar binnen bij de plaatselijke supermarkt en pak een winkelmandje. Ik controleer op mijn digitale lijstje wat ik moet hebben en begin aan de speurtocht, op zoek naar de producten. Spaghetti – check. Thee – check. Nadat ik al mijn boodschappen verzameld heb, loop ik naar de kassa. Ik leg mijn spullen op de band en wacht netjes mijn beurt af. De caissière kijkt me onderzoekend aan. Direct nemen mijn gedachten het over. Misschien is ze mijn leeftijd aan het schattenHaha, zou ze misschien denken dat er alcohol in de limonadefles zit? Ze zal hier wel nog niet zo lang werken. Schattig. Ik lijk toch niet zo jong? Of zou ze verw.. “Eh, mevrouw, legt u dat winkelmandje wel even terug?” O. Ik stond blijkbaar al drie minuten met het winkelmandje onder mijn arm geklemd in de rij. “Haha ja, ik had nog een nieuwe handtas nodig.” Soms helpt een grapje om de awkward situatie op te lossen. Ik moest er zelf erg om lachen. De caissière helaas niet.

Bekijk bericht

Deze week had ik een personeelsuitje in Utrecht. Net zoals bij schoolreisjes werden we met een grote bus naar de stad gebracht. Een vrouw op straat zag ons vertrekken en begon lachend heel fanatiek te zwaaien. Eigenlijk ontbrak alleen het “verstop je onder de stoelen en doe net alsof de bus leeg is”-moment, verder klopte het plaatje van vroeger precies ;).

Eenmaal aangekomen in Utrecht konden we kiezen uit twee excursies: De Dom óp, of De Dom ónder. Ik koos voor dat laatste: ik was wel benieuwd naar het ingestorte deel van De Dom! (Het werk van een storm in 1674).

Het ingestorte deel bevindt zich onder de grond, waar het donker, koud en vochtig is. We kregen daarom allemaal een grote zaklamp mee die, naast het geven van licht, nog een andere leuke functie had. Aan de lamp zat namelijk een oortje vast. Wanneer je dan met je lichtstraal op een verstopte sensor zou schijnen, zou je een educatief verhaaltje in je oortje horen. Geinig.

Bekijk bericht

Elke dinsdagavond heb ik zangles samen met een leuk groepje. Het liedje dat we als laatste repeteren, blijft altijd mega lang hangen. Zo ook vanavond. “Zij maakt het verschil. Zijjjjjj. Zijjjjjjjjj maakt het verschil. Zijjj.” OPNIEUW. “Zij maakt het verschil. Zijjjjjjjj maakt het.. Zijjj maakt het verschil.” Om toch die puntjes (zeg maar gerust PUNTEN) op de i te krijgen, oefenden we steeds hetzelfde stukje. Ook na de les zongen we fanatiek door, meerstemmigheid moet nou eenmaal goed op elkaar afgestemd worden! Uiteindelijk hadden we hem door en lukte het ons heel goed om de klanken op elkaar aan te laten sluiten. Wat we helaas niet doorhadden was dat we al zingend naar buiten waren gelopen, terwijl er een stuk of twintig mensen op een terrasje vermakelijk onze kant op zaten te kijken.

Samen met een vriendin sta ik in de metro van Amsterdam. We zijn gezellig naar de film geweest en hebben een heerlijk avondje achter de rug. Na nog even gezellig gekletst te hebben, stopt de metro bij de halte waar mijn vriendin eruit gaat. “Kom je nog mee, of ga je naar huis?” Het is rond 21:00 en ik besluit dat ik lekker naar huis ga. We zeggen elkaar gedag en ik zoef weer verder met de metro.

Uit gewoonte pak ik mijn telefoon uit mijn tas om mijn vriend te appen hoe laat ik ongeveer thuis ben. Ik klap het hoesje open en start Whatsapp. “Nu onderweg! Ben denk ik rond 21:45 thuis.” Nadat ik het berichtje verstuurd heb, slaat mijn hart een beetje over. Hoezo heb ik dit niet eerder gezien?!

Heel casual stop ik mijn eeuwige reservetampon – die nu al 20 seconden tussen de achterkant van mijn telefoon en het hoesje geklemd zit – weer in mijn handtas.

(2004). “Dames en heren, luister goed. We gaan zo een voorstelrondje doen! Noem je naam en vertel kort wat over jezelf.” We zitten in de brugklas en zijn als mentorklas voor het eerst bij elkaar gekomen. Een aantal leerlingen ken ik nog van de basisschool, maar er zitten ook veel nieuwe gezichten bij. Dit soort voorstelrondjes zijn altijd spannend, je moet natuurlijk meteen een goede indruk maken. Ik zit in het midden vooraan, naast vriendin Lisa*. Het rondje begint aan de zijkant, dus ik heb nog even om een goed verhaal te verzinnen. “Ik hou van katten?” Nah, dat is een beetje saai om te vertellen. Langzaam maar zeker hebben steeds meer kinderen zich voorgesteld. Veel sneller dan ik dacht is Lisa aan de beurt. Geconcentreerd luister ik naar wat ze te vertellen heeft, misschien kan ik daar iets van overnemen. Slim! En dan ben ik aan de beurt. Nog steeds geen idee hebbend wat ik wil vertellen, begin ik: “nou, ik ben dus ehh Lisa. Oh nee. Ik ben Dorinde, haha. Oeps.” Ik kan je vertellen, dat was niet het meest gemakkelijke moment in mijn leven. Maar er is geloof ik nog nooit een moment geweest dat ik hier aan terugdacht zónder te lachen. HOE KAN JE IN GODSNAAM JE EIGEN NAAM VERGETEN?! Indruk had ik zeker gemaakt, haha!

 

* Wegens privacy is de naam Lisa in dit bericht verzonnen 😉

Bekijk bericht