Lijstjes maken, notitieboeken, planningen maken, ik houd ervan. En ik ben er ook best goed in, al zeg ik het zelf! Dat er in mijn boekenkast meer dan tien lege notitieboekjes staan, negeren we even. Ooit komen die heus van pas. Ondanks dat ik een best goed systeem heb bedacht om mijn taken te voltooien, blijf ik het toch leuk vinden om nieuwe manieren te ontdekken om het plannen weer anders aan te pakken.

Vanmiddag heb ik – terwijl ik bést veel te doen heb – een nieuwe plan-app gevonden en uiteraard wil ik deze direct uitproberen. Als wetenschapper pak ik mijn zaakjes graag grondig aan. Reviews, YouTube video’s en de handleiding van de app, allemaal bekijk ik ze aandachtig. Half uur verder, nul taken gedaan. Vervolgens moet ik alle taken natuurlijk in de app zetten. En ook daar pak ik het grondig aan. “Taken in de app zetten” is bijvoorbeeld een aparte taak, vanzelfsprekend. Kwartier verder, nul taken af. Wel een aantal extra taken erbij bedacht.

Nu, een aantal uur later, pak ik mijn app er weer bij. “Alle taken voor vandaag zijn voltooid!” Trots kijk ik naar mijn scherm. Heb ik toch maar even mooi gedaan! Het mooie van deze app is dat je kunt bekijken welke taken je hebt afgevinkt. Ik scroll er even doorheen. Bed verschonen. E-mail checken. Laura appen. Was in de wasmachine. Les voorbereiden. E-mail opschonen. Hmmm, mijn trotse gevoel verdwijnt toch weer een beetje. Waar ik vandaag echt meters wilde maken met mijn studie, heb ik er toch verdacht weinig aan gedaan. Zacht uitgedrukt. Nu ik erover nadenk heb ik ook wel erg vaak mijn taken van vandaag uitgesteld tot morgen. Misschien toch niet zo’n ideale app voor mensen die uitstellen. Ik onderdruk de neiging om op internet uit te zoeken of er een handige tip is voor uitstellende planners. In plaats daarvan open ik mijn app. “Idee bedenken om app handiger te gebruiken – morgenavond.” Met een tevreden gevoel kijk ik naar mijn zojuist aangevulde taak. Opgelost!

Nou, de taak “blog schrijven” is in ieder geval weer afgevinkt ;-). De takenlijst voor morgen bekijk ik morgen wel weer. Welterusten!

(2009) Mijn zus en ik zitten in havo 5 en we hebben zojuist een toets gemaakt voor NLT (Natuur, leven en techniek). Na afloop spreken we elkaar en mijn zus vertelt enthousiast dat het heel goed ging. Zelf vond ik het iets minder gaan.

(Een week later)

“Dor!! Ik heb een 8 voor NLT!!!” Ik heb zojuist mijn cijfer gezien en ik vraag haar blij: “wat zal jij dan wel niet hebben?” Dorinde bekijkt haar cijfer en zegt verbaasd: “hmm, ik heb maar een 5.” Verblind door mijn blijdschap heb ik nog niet door wat er echt aan de hand is. Dorinde kijkt me echter vragend aan: “zou het kunnen dat de docent onze cijfers misschien verwisseld heeft?” Direct begint het bij mij ook te dagen. “Oei, dat zou wel kunnen… maar officieel mogen ze het cijfer niet verlagen toch?”

De dag erna halen we verhaal bij onze docent. “Even kijken, Dorinde een 8, Laura een 5.” Shit. Voorzichtig vraag ik hoe dat zit met de regel van het verlagen van het cijfer. Helaas…..

 

Voordat ik zelf een auto had, herkende ik auto’s vooral aan hun kenteken en hun kleur. Okee, soms ook aan de herkenbare vlekken die vogels wel eens achterlaten. “Nee, die auto is niet van jou, ziet er veel te schoon uit.” Kan soms best lullige situaties opleveren, haha.

Nu ik een eigen auto heb, herken ik hem natuurlijk uit duizenden als ik hem weer eens aan het zoeken ben in de parkeergarage. Soms moet ik echt beter onthouden waar ik hem nou parkeer. Toch betrap ik mezelf erop dat ik regelmatig nog kentekens aan het scannen ben.

Sinds een paar maanden heb ik een switch moeten maken in mijn kentekenscanning. Waar voorheen mijn nummerbord een 6 had, lijkt die 6 inmiddels verdacht veel op een 8. Iets met een deukje en een scheurtje in het nummerbord. Onhandig met het zoeken van mijn auto, maar wie weet wel heel handig bij een mogelijke toekomstige flitspaal, haha. Voor de zekerheid ga ik binnenkort toch maar even navragen of m’n kar nog legaal is met z’n stoere litteken ;-),

Thuis ben ik verantwoordelijk voor het wegbrengen van het oud papier. Regelmatig wandel ik dan ook 250 meter naar de dichtstbijzijnde papierbak. Deze bak staat voor de kerk, waar ze momenteel een enorme steiger overheen aan het bouwen zijn. Over een maand kun je deze steiger beklimmen voor een prachtig uitzicht over de stad, omdat de kerk dit 500 jaar bestaat. Voor het bouwen van deze steigers moest de oud papier bak plaats maken. Waar normaal de opening van de bak aan de ‘kerkkant’ is, is de opening nu aan de ‘straatkant’. Wanneer een oud papier bak geleegd wordt, wordt hij omhoog getakeld. Onder de bak zit een groot vierkant plateau die er ook wordt uitgetild. Er ontstaat dan tijdelijk een groot vierkant gat in de vloer, totdat de bak er weer in wordt gezet. Bekijk bericht

Laura, mijn vriend en ik zitten samen in de bibliotheek. We zitten in een ruimte waar het de bedoeling is dat je stil aan het werk bent. Ideaal voor een productief middagje. Mijn vriend is wat later aangeschoven en heeft heel lief lunch voor ons gekocht. Terwijl we van onze bagel genieten, besluit ik om even een filmpje op YouTube te bekijken. Ik doe mijn oortjes in en eet rustig verder. Na een paar minuten tikt mijn vriend me op mijn arm en maakt een gebaar. Ik begrijp hem niet, dus doe mijn oortjes uit. Hij maakt hetzelfde gebaar, maar weer is het me niet duidelijk wat hij bedoelt. “SERVETJE!!!” schreeuwt hij. Ik barst in lachen uit en ook Laura moet keihard lachen. Mijn vriend zet zijn koptelefoon af en kijkt ons vragend aan. “Misschien moet je de volgende keer je geluid even uitzetten als je probeert te communiceren. De hele bieb heeft je gehoord.” Ik reik hem lachend een servetje aan.