In november schreef ik deel één van nakijken is een feestje, waar ik de creatieve Franse zinnen en verzinsels van mijn leerlingen met jullie deelde. Ook nu hebben ze weer een toets gemaakt waarbij ze zelf zinnen moesten maken met een aantal gegeven woorden. Ik heb de zinnen verzameld waar ik hardop om moest lachen, te leuk om niet te delen 😉 De onderstreepte woorden zijn de woorden waar ze een zin mee moesten maken.

 

Het kind respecteert de bij heel veel goed.

De piloot is vis en hij gevallen.

De vogel is het vliegtuig in de ochtend.

Ik betaal een vis omdat ik lounge.

Ik stom bij.

De ober serveert stomme vis.

De bij verdedigt zich ’s nachts.

De piloot vliegt het vliegtuig met het zwem.

De bakker heeft twee croissants en een vis.

Ik respecteer de bij en de reis. 

De vis is tevreden.

De bakker en een reis.

De bij verdedigt zich tegen de bakker.

De piloot vliegt het vliegtuig met de vogel.

“De vis respecteert de vogel,” zegt Marie.

Het uur is middag en ik heb de reis opgegeten.

Een bij is geen piloot.

Ik respecteer geen vis.

 

Het is vandaag 14 december. En laat 14 nou net ‘mijn’ getal zijn! Het begon allemaal op 14 november toen ik ter wereld kwam samen met Laura. Op 14 oktober 2013 kregen Thomas en ik ‘verkering’. Op 14 juli 2018 zijn onze katjes geboren! Op 14 september 2018 kregen we de sleutel van ons nieuwe huis en op 14 januari wordt onze trap opnieuw bekleed. Ik twijfelde of deze in het rijtje paste, maar dat doet er even niet toe. Dit lijstje heb ik enthousiast aan Thomas voorgelegd met de mededeling dat hij me dus ooit op een veertiende om 14:00 moet vragen en dat we dan zullen trouwen op de 14e van een maand in 2014. In je enthousiasme zeg je soms rare dingen, hihi. Aangezien 3014 nog wel even duurt, mag het jaartal een uitzondering zijn op de regel.

Ik ben benieuwd wat vandaag zal brengen! Een nieuwe kledingkast wellicht, vanavond bij de IKEA?

 

Ik: “Hallo meneer, ik zou graag 20 dagkaarten willen bestellen. Daarmee kunnen we retour naar Amsterdam hè?”

Meneer achter het loket (ja echt, zo eentje waarbij je door een microfoon spreekt en elkaar via een bakje iets aangeeft, nostalgisch!) na enige seconden stil te zijn geweest: “u wilt er 20?”

Ik: “Ja! Het is voor een excursie met mijn leerlingen.”

Loketmeneer: “wat leuk! U kunt zeker de hele dag rondreizen, Marken, Volendam… Wat u wilt. Maar eh, zijn de leerlingen wel ouder dan 12 jaar?”

Ik: “Jahoor zeker, het zijn vierdejaars van een jaar of 15-16.”

Loketmeneer: “goh! Nou, hartstikke leuk. Ik zal er 20 pakken, kijk eens.”

Ik: “We gaan er dinsdag mee reizen. Moeten we de kaartjes dan afstempelen?”

Loketmeneer: “Eh nee, u kunt gewoon inchecken. In de bus hangt een kastje en…” o mijn god Laura, áfstempelen?! Deze meneer is al goed op leeftijd en hij is mij nu aan het uitleggen hoe ik moet inchecken. 

Ik (even om me heen gekeken hoeveel mensen mij hebben gehoord): “handig! Ik wil graag pinnen.”

Loketmeneer: “een fijne reis en tot ziens hoor!”

 

De automatische piloot, vaak ben ik hem (haar?) heel dankbaar. Zo neem ik bijvoorbeeld altijd mijn glas mee als ik naar de keuken loop, gooi ik iets automatisch in de prullenbak in plaats van dat ik het afval bijvoorbeeld op tafel leg. Soms zorgt de piloot er echter voor dat zaken juist mínder efficiënt gaan. Hieronder volgen een aantal voorbeelden!

  • “Okee, ik ga nu mijn haar alleen natmaken onder de douche, ik doe er geen shampoo in.” Twee minuten later smeer ik vrolijk shampoo in mijn haar.
  • Tijdens een andere douchebeurt: heb ik nou al shampoo in mijn haar gedaan? Voor de zekerheid nog maar een keertje.
  • “Op de terugweg van mijn werk ga ik nog snel even langs de supermarkt.” Pas wanneer ik mijn zojuist geparkeerde auto uitstap, realiseer ik me dat ik gewoon op de automatische piloot naar huis ben gereden. Morgen dan maar.
  • Tijdens het tandenpoetsen stopt de elektrische tandenborstel ermee: de batterij is leeg. Straks even opladen! Uiteraard zet ik hem na die twee minuten gewoon weer in de kast, zonder op te laden. Dit proces kan zich rustig een week lang herhalen.
  • Vanaf nu ga ik elke dag mijn tanden stoken! Dit lukt me altijd heel goed de eerste week na de tandarts. Daarna doe ik het pas weer een para dagen voor mijn volgende afspraak.
  • Ik vergeet altijd om mijn pincode in te toetsen wanneer ik contactloos betaal en een bedrag moet afrekenen boven de €25. Meestal is het bedrag net onder de €25 namelijk!
  • “Volgende keer moet ik echt de spa-rood flessen meenemen als ik naar de supermarkt ga.” Ze liggen er inmiddels al twee maanden.
  • “Hier moet ik morgen echt een blog over schrijven!” –  nooit gebeurd, totaal vergeten.
  • “Straks even de was ophangen.” [uur later] “O ja, de was!” [uur later] “Zo even de was ophangen.” Uiteindelijk moet ik mijn bed er voor uit, totaal niet meer aan gedacht.

Luchtverfrisser. Soms ben je dankbaar dat het bestaat, alhoewel de geur soms wel wat heftig is! Zo ook deze avond.

Ik, Thomas, Laura en mijn vader zitten gezellig een kopje thee te drinken. Na wat te hebben bijgekletst, verschijnt er in de kamer opeens een merkwaardige geur. Zo’n geurtje die door mensen wordt geproduceerd, weet je wel. We laten even in het midden wie de veroorzaker is. Wild staat Thomas op en loopt vervolgens naar de luchtverfrisser die bij de deur hangt, om daar vervolgens demonstratief zo’n zeven keer op te drukken. Lachend loopt hij vervolgens de ruimte uit omdat hij nog iets moest pakken uit zijn auto.

Bij terugkomst werd hij niet ontzettend hartelijk ontvangen: wat een loeft! Waar het windje zo weer weg was, bleef deze geur zeker nog een uur hangen. Getsie.