Samen met mijn vriend ben ik op vakantie op Terschelling. Op zondag stappen we op de fiets om een rondje eiland te fietsen. Na een tijdje door de bossen gereden te hebben, komen we bij een mooi meertje dat ook wel “de Doodemanskisten” wordt genoemd. De reden waarom het meer zo heet, is nog altijd niet helemaal duidelijk. Er gaan geruchten dat er oude zeelieden begraven zijn. Anderen zeggen dat er kisten van arme mensen begraven zijn. Het lijkt de eenden in ieder geval niet veel te boeien wie of wat er begraven ligt: ze zwemmen er vrolijk op los.

Nadat we om het meer gefietst hebben, ploffen we neer op een bankje in de zon. Het is hier heerlijk rustig en we pakken onze leesboeken erbij. Chill! We lezen zo’n tien minuten en ik zit helemaal in mijn verhaal. Op dat moment hoor ik in de verte echter twee vrouwen luid kwebbelend aankomen. Met luide stem kletsen ze honderduit over hun vriendinnen en ze ploffen op het bankje naast ons neer. “Zo, laten we ons maar even tussen dat stuur wurmen. Die staat hier ook lekker handig.” Ik kijk op van mijn boek om ze eventueel gedag te zeggen en te vragen of we de fiets moeten verplaatsen, maar ze zijn duidelijk helemaal in hun gesprek verwikkeld en ze schenken ons geen aandacht.

Bekijk bericht

Op Twitter kun je in 140 woorden een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Zus stuurt me een lelijke, opgeblazen onderkinfoto van zichzelf. “Omg, ik hoefde hier maar akelig weinig moeite voor te doen!” (Laura)

2. Dat je eigenlijk je vlezige, druipende nectarinepit wil afkluiven, maar nog met andere collega’s aan tafel zit. #vaarwelpit (Laura)

3. Na ruim een minuut sjorren aan een deur erachter komen dat het toch echt geen schuifdeur is. #fail #opzichbestduidelijk (Dorinde)

4. Precies op het moment dat de gids iets uitlegt over zwijnen, laat iemand een keiharde scheet. #timing (Dorinde)

Bekijk bericht

 

In deze rubriek beschrijven we de stukjes uit boeken waar we hardop om moesten lachen!

1. Harry en Ron zijn op een illegale manier naar school gereisd en worden op het matje geroepen bij professor Anderling:

‘Laten we onze spullen maar gaan halen,’ zei Ron op hopeloze toon. ‘Waar heb je het over, Wemel?’ blafte professor Anderling. ‘Nou, we worden toch van school gestuurd?’ zei Ron. Harry keek snel even naar Perkamentus. ‘Vandaag nog niet, meneer Wemel,’ zei Perkamentus. ‘Maar ik wil wel benadrukken dat jullie een ernstig vergrijp hebben begaan. Ik schrijf vanavond nog een brief aan jullie familie en als jullie hierna nog iets uithalen, zal ik gedwongen zijn jullie inderdaad van school te sturen. Sneep keek alsof zijn verjaardag plotseling was afgelast.

Bekijk bericht

Sinds januari 2016 verschijnen er dagelijks anekdotes op Neverdullmoments. Vandaag staan er precies 700 online! Sommigen van jullie volgen ons al sinds het begin, anderen zijn onze blogposts later gaan lezen. Het lijkt me daarom leuk om af en toe eens terug te blikken op anekdotes van vorig jaar. Ik ben benieuwd of je ze nog herkent! 🙂 Sommige anekdotes zijn samengevat, klik op de titel als je de complete anekdote wilt zien.

 

1 augustus 2016:

Mirror on the wall

Ik ben zojuist bij Van der Valk naar de wc geweest, waarna ik mijn handen was en mijn outfit check. 

Op dat moment komt de vrouw naast me staan. “Heerlijk hè meis, kijken of alles er nog goed bij staat en hangt.” Ze begint flink aan haar rok te sjorren en met haar haren te schudden. “Doe mij ook zo’n spiegel thuis!”

 

3 augustus 2016

Du lait

Ik heb een bakje met Brinta voor mezelf klaargemaakt, hetgeen niet onopgemerkt blijft door mijn kat James. Hij staat naast me. 

De laatste lepel verdwijnt in mijn mond en ik beweeg het bakje met Brintarestjes richting James zijn mond. Ik kijk hem aan met een ‘niet tegen Darcy zeggen, maar dit lekkers is voor jou!’-blik. James kijkt me een seconde of twee begrijpend aan en beweegt zijn hoofd richting het bakje. Toch wordt het hem plots te veel en er plopt een keiharde “MWRAUUW!” uit zijn mond zodra hij de melk ruikt. Darcy schiet direct omhoog, kijkt met alarmerende ogen om zich heen en zijn blik blijft op de Brinta rusten. Voordat de tong van James ook maar iets van de pap heeft geraakt, hurkt Darcy door zijn knieën, springt hij met een bonk op de grond en staat hij bij mijn benen, mij strak en streng aankijkend.

Nu houd ik dus met mijn linkerhand het bakje voor James zijn mond en met mijn rechterhand mik ik de lepel een beetje in de buurt van het gezicht van Darcy. Moederliefde.

Bekijk bericht

Het is vakantie en dat betekent dat ik weer heerlijk de tijd neem om te lezen. Ik had nu heel veel zin in de Harry Potter boeken! Tijdens het lezen van deel 1 (Harry Potter en de Steen der Wijzen) moest ik soms hardop lachen om grapjes en woordspelingen van de personages. Ik besloot de stukjes bij te houden en ze samen te voegen in deze blogpost. Ik ben benieuwd of jullie dit op deze manier ook leuk vinden om te lezen! En ook voor de niet Harry Potter-kenners, komt het dan alsnog over? 😉 Wie weet lach ik gewoon nog steeds in mijn eentje hoor, maar dan was het in ieder geval wel leuk om te schrijven :).

1. Een gesprek tussen professor Anderling en professor Perkamentus:

‘Maar u bent anders. Iedereen weet dat u de enige was voor wie Jeweet – nou, goed, voor wie Voldemort bang was.’ ‘U vleit me,’ zei Perkamentus kalm. ‘Voldemort bezat krachten waar ik nooit over zal beschikken.’ ‘Alleen omdat u te – hoe zal ik het zeggen – te nobel bent om ze te gebruiken.’ ‘Gelukkig is het donker. Ik heb niet meer zo gebloosd sinds madame Plijster zei dat ze mijn nieuwe oorwarmers zo mooi vond.’

2. Even later:

‘Is dat waar -‘ fluisterde professor Anderling. ‘Ja,’ zei Perkamentus. ‘Dat litteken zal hij altijd houden.’ ‘Kunt u daar niks aan doen, professor Perkamentus?’ ‘Zelfs als ik dat kon, zou ik het nog niet doen. Littekens zijn soms heel nuttig. Ik heb er zelf ook eentje, net boven mijn linkerknie en dat is precies de plattegrond van de Londense metro.’

Bekijk bericht