Op de vele reizen die ik maak heb ik toch best wat grappige dingen die ik voorbij zie komen. Zoals afgelopen weekend bijvoorbeeld.

“Daar is de Autoverhuur!” Zegt een vriend waarmee we een gezellig weekend hebben gehad in Krakau. Na een zeer interessant en gezellig weekend (Auswitsch & Krakau + Zoutmijnen) zijn we terug op het vliegveld. We hebben 3 dagen een auto gehuurd en deze moeten we nu weer terugbrengen naar het autoverhuurbedrijf.

Eén van mijn vrienden loopt het kantoor binnen en kijkt om zich heen of hij een werknemer ziet. Hij kijkt naar mij met een vragende blik: “zie jij iemand?” Ik wenk een paar keer naar de toonbank en mijn vriend kijkt nog eens goed: zo’n 5 cm boven de toonbank is nog net een klein stukje kuif van één van de werknemers te zien. Ik loop ook maar naar de toonbank en geef een kleine “Uhum!” Geen reactie. Ik kijk naar mijn vriend en die schraapt zijn keel. Nog steeds geen reactie. Ik ga aan de balie staan en schraap nu zéér luidruchtig mijn keel. De jongen achter de balie schrikt zich kapot en zegt in half Engels/Pools: “I’m Sorry, short night!” en werkt ons na het inleveren van de sleutels snel de deur weer uit. Na het verlaten van het kantoor werp ik een blik achterom. De jongen is weer in zijn stoel gaan zitten en heeft zijn ogen alweer dicht. Ik overweeg om nog een keer te schrapen ;). Doe mij zo’n baantje!

Samen met een vriend ben ik een dagje in Duitsland en we hebben voor één nachtje een hotel gereserveerd. Na een avondje theater besluiten we om in de bar nog wat te borrelen. Het is allemaal erg gezellig en om een uur of 02:00 besluiten we om richting de kamer te gaan.

Na een tijdje in bed gelegen te hebben, moet ik ineens nodig naar de wc. Op gevoel weet ik de badkamer wel te vinden en ik besluit het licht niet aan te doen. Met mijn hand houd ik de muur vast en op de tast schuifel ik richting de deur van de badkamer. Op een gegeven moment schrik ik van een onverwachts gevoel, alsof de muur ineens ophoudt. PATSSSSSSSSSSS. Een oorverdovend geluid van glas op stenen. Keihard gelach vanuit het bed. “Oja shit, er was hier een soort gat in de muur!” Ik doe het licht aan en zie dat de siervaas die in dit gat stond keihard op de stenen badkamervloer (aan de andere kant van het gat) uiteen is gespat. Oeps! Met een handdoek raap ik de scherven bij elkaar.

De volgende ochtend kost het me wat moeite om de Duitse receptionist mijn verhaal te laten begrijpen, maar ik heb hem gelukkig duidelijk kunnen maken dat de schoonmaak voorzichtig moet zijn in het hoekje 😉 Lachend vertelde hij dat dit wel vaker gebeurd was. Goh.

Door Sonja

Ik ben in de feesttent en dat is precies zoals het klinkt: drukte en hossen. Gezellig vind ik, maar ook wel eens gevaarlijk met mijn 1.60 hoogte. Om het feestje wat extra sfeer te geven liggen er overal opblaaseenden, jurken en gekke hoedjes. Een vriendin komt na een uurtje aanzetten met een zwemvest, zo’n dikke oranje. ‘Doe jij hem maar aan, is leuk’ zegt ze. En dat blijkt de uitvinding van de eeuw. Mensen botsen niet langer met hun elleboog tegen m’n hoofd, maar met hun elleboog tegen m’n oranje nekkraag, ik raak met allerlei mensen aan de praat over m’n nieuwe aanwinst en ik ben super herkenbaar (een mevrouw staat te bellen met een vriendin die ze zoekt ‘ik sta naast een dametje met een zwemvest’ zegt ze. Even later hoor ik: ‘ja een zwemvest, ik zie je!). Ik wou dat ieder feestje een zwemvestfeestje was.

Deze gastblog is geschreven door een vriendin. Heb je ook een grappige anekdote en lijkt het je leuk om deze op Neverdullmoments te zien verschijnen? Mail ons! 

Door Sonja

Ik ben een weekendje met mijn vriend in Arnhem. We wonen in Amsterdam, maar ik wilde graag naar de Veluwe en het Kröller Möller museum, vandaar dat we ons in deze stad begeven. De bus naar de Veluwe gaat 1x per uur en netjes 5 minuten voor tijd staan we te wachten bij Arnhem station. Precies op tijd komt de bus aanrijden en we gaan op het stoepje staan. Met een aardig vaartje rijdt de bus ons voorbij, we kijken hem wat beteuterd na. Ik schiet in de lach, m’n vriend zegt dat hij waarschijnlijk gaat keren en zo weer terug komt. Na een paar minuten concluderen we dat we nog 56 minuten moeten wachten op de volgende bus. Blijkbaar moet je in andere steden zwaaien om de bus te laten stoppen….

Deze gastblog is geschreven door een vriendin. Heb je ook een grappige anekdote en lijkt het je leuk om deze op Neverdullmoments te zien verschijnen? Mail ons! 

De kaarten zijn gedeeld, de kaarsen branden. Laura is even naar de WC en in een Kelly-groen hoesje vind ik een MacBook. Ik open het apparaat, plaats mijn vingers op het toetsenbord, en ik streel de toetsen waardoor er nu al 3 zinnen getypt zijn.

Mijn leven is niet zo interessant, althans niet interessant genoeg om er een blog over te schrijven. Maar als ik in een onbewaakt ogenblik een podium kan misbruiken om te vertellen over mijn waan van alledag, dan moet ik daar toch gebruik van maken (zeker na het drinken van een aantal biertjes op een spelletjes avond ;)). Bekijk bericht