Indonesië deel 1 – Jakarta

In januari boekten we deze reis, maar het is dan nog heel onwerkelijk allemaal. Mijn vriend en ik zijn nog nooit buiten Europa geweest, een vliegreis langer dan 4,5 uur (Tenerife) hebben we dan ook nog niet meegemaakt. Bijzonder dat we dit samen voor het eerst doen, maar ook extra spannend!

Veel te vroeg arriveren we op Schiphol. Laura en haar vriend brachten ons met de auto, heel lief! We wachten een uurtje totdat we onze bagage mogen droppen. Naast me zit een oude vrouw die om de haverklap vragen stelt aan haar dochter. “Kunnen we al inchecken? Is het ticket voor de terugreis al geregeld? Is het handig om nu alvast naar het toilet te gaan?” Ik moet in mezelf een beetje lachen. Ook ik ben af en toe heel goed in het stellen van ‘onnodige vragen voor de zekerheid’. Natuurlijk weet ik heus wel hoe lang onze vlucht duurt, of mijn vriend z’n telefoon in z’n eigen tas heeft gestopt en of alle tickets geprint zijn. Voor dit soort vragen maakt leeftijd blijkbaar niet zo veel uit.

Bij de bagage drop staan we bijna vooraan, heel fijn! Direct erna lopen we door naar de douane. Op een klein spannend momentje na – ik had mijn boarding pass bij de ‘lege flessen dump’ laten liggen – loopt alles voorspoedig.

Bekijk bericht

Sappige tomaatjes

Tomaten vind ik heerlijk. Door de salade, door de pasta, door de couscous, in de soep, in een hartige taart of in een ovenschotel. Ik kan eigenlijk geen enkele bereiding van tomaten bedenken die niét lekker is. Ik neem ze ook wel eens in een zakje mee, lekker voor onderweg!

Precies die gedachte had ik twee weken geleden toen ik een paar cherrytomaten in een zakje in mijn rugzak stopte. Die eet ik later vandaag wel op.

Anderhalve week later kwam ik terug van mijn eerste vakantie: een weekje Texel. Bij het tillen van mijn rugzak vond ik wel dat er iets een klein beetje zurig rook, maar we hadden die dag ervoor rode wijnazijn gekocht en deze zat in een tasje in mijn rugzak. Niets aan de hand dus.

Bekijk bericht

Hangwangen

Er zijn een paar vriendinnen op bezoek in Texel (jarenlange traditie!) en we bekijken babyfoto’s van Laura en mij. Het is altijd weer een leuk spelletje om uit te zoeken wie wie is. Ook voor onszelf is dat soms nog best lastig trouwens! Onze ouders hadden vroeger een slim trucje: Laura droeg een veiligheidsspeld, ik droeg die niet.

Ook had Laura vaak blauwe kleding aan, Blauwra, ik was Rodinde. Op de foto’s waar we inderdaad blauw en rood dragen is het dan ook niet zo moeilijk. Bij de foto’s waar we hetzelfde aanhadden wordt het een uitdaging. Een vriendin heeft daar echter weinig moeite mee, er komen dan ook leuke termen voorbij: “die boze” en “die vierkante”. Vooral de laatste opmerking deed een heel klein beetje pijn: “Ja, Laura heeft een wat bredere kaaklijn. Kijk, dit ben jij Dorinde, met die uitgezakte hangwangen.” Subtiel.

Intelligente gesprekken

Schoolkamp is voorbij en we fietsen weer terug richting school. De leerlingen die voor me fietsen, zijn flink in gesprek: “Ja, mijn ogen zijn echt slecht hoor, zonder mijn bril zie ik helemaal geen vinger voor ogen. – Nou, bij mij is het pas erg, ik heb 0,05!”

Slokkie pleur

We hebben mazzel. Juist in de week dat het vogelmeer roze is gekleurd door een of andere alg, zitten wij op Texel! Een uur na aankomst racen we dan ook meteen naar de toeristische trekpleister. Omdat het erg warm is, heb ik toevallig een flesje mee. Ik loop naar de waterkant en begin het flesje te vullen. Een kindje kijkt me een beetje verschrikt aan. “Mama, gaat ze dat water echt drinken?!” Lachend leg ik uit dat ik dat absoluut niet van plan ben.

Bekijk bericht