Verhoogde hartslag

Het is laat en dus tijd om lekker naar bed te gaan. Ik plof neer op mijn kussen en trek het dekbed lekker hoog op. Welterusten!

Normaal gesproken val ik bijna altijd meteen in slaap, maar vanavond is dat gek genoeg niet zo. Ik draai me op mijn zij. 

Hee, wat grappig, ik kan mijn eigen hartslag heel goed voelen bij mijn oor. Boem boem. Boem boem. Wat apart, normaal hoor ik dat nooit zo duidelijk. Kggggr kggggr. Ik schiet omhoog en doe mijn nachtlamp aan. Dit geluid is duidelijk anders dan daarnet. Ik kijk nog eens goed en zie dan een torretje wegkruipen uit mijn kussensloop. UHL! 

Ik heb de slopen even buiten gehangen “voor een nog frissere geur”, maar dit is duidelijk de laatste keer haha!

Opschepper

Dit jaar ben ik begonnen op een (voor mij) nieuwe school samen met een aantal andere collega’s. Ter afsluiting van het jaar hebben we besloten om een escape room te doen en om daarna samen wat te eten. 

Doe mij maar een “spicy beef burger” en een patatje. Ik ben in Indonesië en in Thailand geweest, kom maar op met die pepers! “Lekker is dat hè? Ja, ik kan er inmiddels best goed tegen!” Ook een andere collega bestelt deze burger.

Na een kwartiertje wordt het eten voor me neergezet en ik neem meteen een flinke hap. Direct schieten de tranen in mijn ogen en ik begin een beetje te hoesten. Ben ik even blij dat ik mijn drinken nog niet op heb gedronken, haha. Subtiel haal ik met een patatje wat van de saus van mijn burger. Ik baal dat ik zo “op heb geschept” over mijn voorkeur voor spicy eten, maar zie dat ook mijn collega enigszins moeite heeft met de pittigheid. Ha ;-). 

Dat ging automatisch

Sinds een kleine twee maanden heeft Thomas een nieuwe lease auto. Ondanks dat ik de auto veel te groot vind (hoewel dat verdacht snel went, haha), is het wel heel fijn dat het een automaat is. Ik ben pas één keer de mist in gegaan met de rem, die ik even voor een koppeling aangezien had. Oeps.

Omdat ik nu vaak naar mijn werk fiets, pak ik niet zo snel meer mijn eigen auto. Toch ben ik wel een “mooi-weer-fietser”, dus wanneer er ook maar één druppel regen voorspeld wordt, pak ik toch mijn auto weer.

Vandaag zie ik inderdaad een druppel regen op buienradar, dus ik pak mijn autosleutels en ga in mijn auto zitten. Ik start de motor en rijd de straat uit. Ik moet even wachten, omdat er een auto van links aankomt. Ik druk op de rem en.. mijn motor slaat af. Wauw. Eerst moest ik zogenaamd niets van die lease auto weten, nu ben ik er al zó aan gewend dat ik de koppeling vergeet in te drukken bij mijn eigen vertrouwde schakelautootje. Misschien is het maar goed dat het deze week weer iets minder mooi weer wordt, kan ik weer even oefenen :-).

Eén van de betere filmpjes

“Yo! Ik heb jouw toetsen even in mijn bureaulade gelegd, het werd een beetje vol met alle toetsen op de kamer van de teamassistenten” aldus een appje van een collega. “Top, dankjewel!” Op het moment dat ik hem terug app, zie ik dat hij nog iets heeft gestuurd. Het is een filmpje waarin hij demonstratief de envelop met mijn toetsen in zijn bureau lade stopt. “Zo, het bewijs!” Haha, goeie actie.

De volgende dag loop ik, nadat ik klaar ben met surveilleren, naar het bureau van mijn collega. Ik open de la en zie inderdaad mijn envelop liggen. Ik bekijk de inhoud en.. ik herken geen enkele naam van de leerlingen. “Huh” zeg ik enigszins verbaasd tegen mijn collega. “Het kán niet zo zijn dat ik je instructie verkeerd begrepen heb, haha.”

Na twee minuten komen we erachter dat mijn envelop de hele nacht óp het bureau heeft gelogeerd. Ik vind het filmpje nu nóg leuker, hihi.

Ondertussen bij de bloedbank

“Ga je straks even mee als ik bloed ga doneren? Over een uurtje zijn we dan ongeveer weer thuis.” Prima! Thomas doet het nu voor de 3e keer en ik ben wel benieuwd hoe dat nou werkt. En wie weet, ga ik dan ook een keer..

Wanneer we de ruimte binnenstappen, zien we meteen al dat dit wat langer gaat duren. Alle stoelen in de wachtruimte zijn bezet. We besluiten om bij het ‘donatiecafé’ te gaan zitten, waar stapels met roze koeken, stroopwafels en speculaasjes wachten om opgegeten te worden.

Op de hoek van de tafel ligt een puzzel. Op de doos zie ik dat het een puzzel is van een bloedbank. Een meisje en haar moeder staren naar de puzzel en leggen af en toe een stukje aan. Aangezien het voor ons nog wel even gaat duren, besluit ik om mee te gaan puzzelen. De twee hebben dat duidelijk vaker gedaan: per 20 stukjes van hen leg ik er ongeveer ééntje aan. Alle beetjes helpen. Ondertussen praten we over koetjes en kalfjes, het EK puzzelen (ga ik dus echt niet aan mee doen) en over de lange wachtrij. “Je zou maar een uur wachten om gekeurd te worden, om er dan achter te komen dat je vanavond geen bloed mag geven i.v.m. een lage ijzerwaarde ofzoiets. Dan kom je dus mooi voor niets!” We lachen erom.

Wanneer de puzzel af is (okee, hij was al aardig op weg) wordt Thomas eindelijk omgeroepen. De keuring is gelukkig in orde, dus hij mag naar een ‘doneerstoel’. Ongeveer tien minuten later is hij klaar, dus we lopen opnieuw naar de ruimte zodat Thomas zijn suiker even kan aanvullen met een speculaasje. Dan zien we het puzzelmeisje met haar moeder naar buiten lopen. Ze kijkt me sip aan en doet haar duim omlaag. Gelukkig hadden we de puzzel nog, heeft ze toch niet helemaal voor niets gewacht.