Ijsjes in winter

Dit weekend zijn we naar de ouders van Thomas gegaan. Om niet te hoeven haasten voor de avondklok, blijven we daar slapen. Het is geen mega onderneming, ongeveer vijf kwartier rijden, maar toch zorgen we altijd voor wat te drinken en te eten in de auto. Dit keer een netje mandarijnen (heerlijk, ik ben best wel mandarijnverslaafd).

Wanneer we geparkeerd zijn laden we onze spullen uit. We stoppen onze spullen altijd in een krat, echt een ideale vervanger voor de koffer. Wel altijd even opletten of de onderbroeken niet bovenop liggen, dat staat zo gek voor de buren haha. De mandarijnen laten we in de auto liggen. Slechte keuze.

“Mag ik een mandarijn?” Het is de volgende dag en we zijn weer op weg naar huis. Ik pak een mandarijn uit de tas die vannacht op de vloer van de auto heeft gelogeerd. Meteen krijg ik kippenvel; die mandrijn is ijskoud! Braaf pel ik hem voor Thomas en geef ik hem aan hem. Om solidair te zijn (plus verslaving) neem ik er zelf ook eentje. Terwijl ik me door de hapjes heen worstel, doet Thomas een goeie poging om zijn mandarijn voor de warme blower te houden.

Ondanks dat ik heel erg van mandarijnen en van ijs houd, is mandarijnenijs het toch nog niet helemaal voor mij ;-).

Klappen maar!

Minimaal twee keer per dag een ommetje, dat is toch wel waar we voor willen gaan. Sneeuw of geen sneeuw, gewoon gaan met die banaan! 

Nadat ik me vandaag in mijn winteroutfit heb gehesen (extra legging, shirt, een muts en dubbele handschoenen) schuifelen we in de richting van het park hier vlakbij. In precies 20 minuten (zonder sneeuw) kunnen we vanuit huis een perfect rondje door dat park lopen. Wanneer we bijna bij het park zijn, horen we een enórme knal. “JEZUS!” Ik voel mijn hartslag omhoog gaan en bedek mijn oren meteen. Als je me een beetje kent, weet je wat voor held ik ben met knallen. Boterhamzakjes (opgeblazen), ballonnen, vuurwerk, vreselijk haha! 

Vlak na de knal roept een man heel droogjes onze kant op. “Klapband?” Hahaha. De knal was zo gigantisch hard dat het absoluut geen klapband kon zijn, maar toch vond ik ‘t een leuke opmerking. Helaas kan ik nu dus ook ‘klapband’ toevoegen aan mijn ‘angstenlijstje’, hihi ;-).

Efficiënt inpakken

Wekelijks de boodschappen online bestellen en vervolgens ophalen, voor mij hoeft het nooit meer anders! We hebben mazzel dat de supermarkt vlakbij is, ik denk dat ik gemiddeld ongeveer 10 minuten bezig ben om van huis weg te gaan, de boodschappen te halen en weer terug te rijden. Top!

Bij het ophalen worden je boodschappen op verschillende manieren aangeleverd. De koelkast en diepvries spullen worden in recyclebare tasjes geleverd. Ook staan er vaak 1 of 2 kratten, eentje met ‘kwetsbare’ producten zoals groente en fruit. De andere bestaat uit producten zoals rijst en blikken, etc. Althans, ik dacht in ieder geval dat de indeling zo gemaakt was. Totdat Thomas het volgende verhaal vertelde.

“Zo, hier nog een tas, alstublieft.” De medewerker geeft hem aan Thomas die hem vervolgens in de auto legt. “En dit is de laatste!” Thomas krijgt een krat aangereikt met daarin één mini kruidenpotje met saffraan. Wauw, een héél krat voor een product van 10

cm, hahaha. Gelukkig hoef je niet alle kratjes mee te nemen en kun je dus prima overscheppen. Maar toch… wát is de theorie hierachter? 😉

Een paar letters verschil

In 3 havo hebben we het nu over periodieke grafieken. Voor sommige leerlingen is het heel fijn dat ze even niet een formule bij een grafiek hoeven op te stellen. In plaats daarvan moeten ze juist de periode, de evenwichtsstand en de amplitude vanuit zo’n periodieke grafiek kunnen aflezen.

Tijdens de online lessen is het vaak maar een beetje gokken of de leerlingen het allemaal goed begrijpen. In de les kan ik de vraagtekens heel goed van hun gezichten aflezen, nu kan dat totaal niet. “Als je begrijpt wat je moet doen en verder kunt, mag je nu de vergadering verlaten. Heb je wel nog een vraag, stuur me dan even een berichtje of blijf in de vergadering.” Dit is voor de meeste leerlingen het signaal om meteen weg te klikken. Er blijft nu één leerling in de vergadering.

“Mevrouw, ik snapte die evenwichtsstand en periode nog wel, maar kunt u nog één keer uitleggen hoe je de amputatie kunt berekenen?” Ik moet hard lachen en leg de jongen maar even uit dat we het niet over een amputatie hebben, maar over de amplitude. Hahaha. De ‘haaientand’ in plaats van het juiste woordje ‘zaagtand’ heb ik al regelmatig voorbij horen komen, maar deze is nieuw :-).

Mooi begin van het weekend

Het is vrijdagmiddag en dat betekent dat het bíjna weekend is! Mijn laatste les van de week is altijd met mijn mentorklas. Die arme kinders hebben drie keer in de week pas aan het eind van de dag wiskunde, sneu hoor 😉.

Ik open Teams, het programma waarmee we de online lessen geven. “Er zijn al 24 personen in de vergadering.” Mooi, bijna iedereen is er al! Ik druk op deelnemen en zorg dat mijn camera en microfoon meteen aanstaan. Normaal gesproken zie ik allemaal zwarte schermpjes en is het doodstil in de vergadering. Nu is dat vérre van het geval. HAHA.

Een aantal meiden hebben hun webcam aan en zijn heel vrolijk aan het zwaaien. Er wordt wat gelachen en ik begrijp al heel snel waarom. Eén van de meiden zet muziek aan en ik herken het liedje meteen. “It’s fun to stay at the YMCA!” Voor de camera’s zie ik allemaal dansende leerlingen die met het liedje meebewegen met hun armen. Ik barst in lachen uit, dit had ik echt niet zien aankomen. Ik applaudisseer en vraag de jongens of ze binnenkort ook een showtje willen doen. Helaas, het blijft wel erg stil aan die kant van de lijn 😉