Pronken

Goed, het moment is nu echt wel daar dat mijn auto een poetsbeurt kan gebruiken. Ik besluit om de stap te wagen en om naar de carwash te gaan.

In de stad waar wij hiervoor woonden, weet ik een garage te vinden waar je gratis je auto kunt stofzuigen. Ik rijd ernaartoe en parkeer naast de stofzuigers. “Werp munt in”. Ooh. Ik staar dom naar het kastje en er komt al bijna direct een medewerker op me af. “Ja, tegenwoordig moet er ook betaald worden voor het uitzuigen. Maar als u met uw auto door de carwash gaat, krijgt u van ons een stofzuigmuntje.” 

Top. Ik rijd mijn auto de lopende band op en kijk mijn ogen uit terwijl alle grote borstels op me af komen. Zo leuk dat je in de auto kunt blijven zitten tijdens de poetsbeurt. Er zijn vast geen mensen die dat niét leuk vinden.

Na het wassen ga ik er nog even met de stofzuiger doorheen. Zo, stiekem best een leuk klusje!

Wanneer ik thuis kom, laat ik mijn auto vol trots zien. Bijna meteen erna kijk ik wat beteuterd. M’n antenne hangt er ontzettend dom bij. Gelukkig weet Thomas dit weer te fixen. “Effe draaien aan dat ding”. Nu kan er echt gepronkt worden. Oh wee vogels, oh wee.

Dit was best te voorkomen

Het is zaterdagochtend, tijd voor een Zumba les in de sportschool! Toen we nog in de stad woonden, was de Zumba les op zaterdag vrij vroeg. Nu begint hij om 10:30, waardoor je ’s ochtends alle tijd hebt om rustig te ontbijten, je spullen klaar te leggen en op je gemakje naar de sportschool te gaan. Dat maakt mijn actie van vandaag des te suffer, haha.

Na de warming-up beginnen de liedjes meteen in een hoog tempo. Springen, shaken, heen-en-weer, etc. Mijn blaas begint bij iedere sprong meer te protesteren. Toch weiger ik om naar de wc te gaan. Had ik het maar thuis of vóór de les moeten doen, daar had ik immers genoeg tijd voor.

“Naar voren, naar voren!” roept de docent. Ik ga naar voren en zie in de spiegel dat mijn shirt wat vreemd zit. Ook voel ik ineens het kaartje van mijn shirt in mijn nek kriebelen. Ik bekijk mijn shirt wat beter bij de volgende ‘naar voren’ ronde en zie dan dat ik hem binnenstebuiten aan heb getrokken. Serieus, terwijl ik zo veel tijd had ’s ochtends? Haha.

Mijn blaas begint weer te hinten en ook het kaartje in mijn nek werkt samen met mijn blaas. Oké oké, bij hoge uitzondering race ik naar de wc en doe ik mijn shirt weer goed. Wel spreek ik met mezelf af dat ik de volgende keer dan maar pech heb en gewoon door moet dansen.

Bij de tijd

Omdat Thomas op projectbasis werkt, verschilt het nogal eens hoe laat hij van huis moet vertrekken. Het is overigens altijd vroeg, haha.

“Deze week ga ik net zo vroeg als vorige week van huis.” Vertelt Thomas. Ik reageer door te zeggen dat ik dat fijn vind, omdat hij steeds lekker op tijd weer thuis was. Dat maakt het nóg vroegere opstaan dan weer goed. Thomas kijkt me aan. “Ik was, op één dag na, absoluut niet op tijd thuis vorige week.” Haha. Oeps. Ik had vakantie afgelopen week en blijkbaar ben ik totaal met andere dingen bezig geweest. Ik probeer me er uit te redden door te zeggen dat ik het ook zeker over die ene dag had. Is natuurlijk ook zo ;-). 

Schoenencrisis

Het is de dag voor de bruiloft van Laura en Daan. Ik heb de eer om ceremoniemeester te mogen zijn en ik weet daarom dat ik op de dag zelf maar weinig tijd heb voordat ik van huis moet vertrekken. Ik besluit daarom om alles zo goed mogelijk voor te bereiden.

Ik pas nogmaals mijn jurk, bekijk welke panty ik het beste aan kan trekken en ik kies mijn schoenen uit. Ook gooi ik alvast een paar reservepanty’s in mijn tas en zorg ik voor pleisters, zakdoekjes, naald en draad en dat soort werk. De hele dag ben ik druk in de weer, maar dat is eigenlijk alleen maar heel leuk. Op naar de grote dag!

Mijn wekker gaat vroeg, zodat ik nog even tijd heb om te douchen. Ik besluit om me pas op de locatie om te kleden, zodat ik niet kan blijven haken of iets dergelijks. Wanneer ik bijna de deur uit wil stappen, bedenk ik me dat ik mijn schoenen nog niet heb ingepakt. Poe, net op tijd! Ik loop naar de schoenenkast. Geen schoenen. Ik loop naar de bank. Geen schoenen. Ik loop naar alle mogelijke ruimtes waar mijn schoenen zouden kunnen staan. Geen schoenen. “Thomas!!!” roep ik in paniek naar boven. Thomas ligt nog in bed, maar hij weet vást waar mijn schoenen liggen. Tuurlijk.

Als een idioot blijf ik door het huis rennen en dan bots ik bijna tegen Dirk op. Dirk… AHA! Ik loop snel naar mijn kledingkast en ik doe hem open. Thank god. Mijn schoenen staan verstopt onder m’n hangkleding. “Dan kunnen de katten niet per ongeluk op mijn schoenen kotsen” was mijn geniale idee. Dat doen ze namelijk dagelijks?! Ik spreek met mezelf af dat ik dit nooit meer zal doen.

Say what?

Vandaag komt iemand ons lekke zolderraam vervangen voor een nieuwe, top!

“Hallo, wil je al koffie?” Vraag ik de man die ons huis binnenstapt. Hij geeft aan dat hij eerst aan de slag gaat en dat hij dan rond een uur of 10 wel een bakkie wil. Prima. Ondertussen gaat Thomas een uurtje sporten, dus ik “bewaak” het fort.

Ondanks dat mijn voorjaarsvakantie net is begonnen, besluit ik om nog even de toets van 3 vwo na te kijken. Net wanneer ik lekker bezig ben, hoor ik voetstappen van de trap komen. “Hoi, hebben jullie toevallig nog wat pannen over?” Vraagt de klusjesman me. Ik ben wat verward. “Eh, kan ik ze daarna nog gebruiken?” Nu kijkt híj me verward aan. “Ja eh ik heb wel wat… ooooh. Je bedoelt dakpannen.” Hij zal me vast ontzettend intelligent vinden op dit moment, haha. In my defense: ik ben druk bezig met het nakijken van het vereenvoudigen van wortelfuncties en wortels kook je in een pan.

Ik weet mezelf enigszins te redden door hem -na 10 minuten zoeken op zolder- een aantal dakpannen te geven. Ha. Hopelijk komt Thomas snel thuis, zodat hij de volgende cryptische vragen kan beantwoorden.