Ei ei ei en we zijn zo blij

In de voorjaarsvakantie heb ik elke dag gewandeld. Mijn spanningsboog is het meest fan van wandelingen rond de 5 km (of een ommetje van 20-30 minuten), maar zo af een toe een wat langere wandeling vind ik ook top. Als we bijvoorbeeld 8 km gaan wandelen, vind ik het altijd fijn om een flesje water en wat te eten mee te nemen.

Vandaag gaan we met twee vrienden wandelen. Ik heb ze al een tijd niet gezien, ook omdat we best ver uit elkaar wonen. We besluiten daarom om ergens in het midden af te spreken. We spreken net na lunchtijd af. Vanuit huis is het een uurtje rijden, dus we besluiten om in de auto te lunchen. Ik haal mijn rugzak van zolder en begin hem vol te stoppen met lunch en wat snacks.

Het is prachtig weer vandaag en we besluiten om bij een boomstronk die in het zonnetje ligt even te pauzeren. Ik pak mijn rugzak erbij en trek al gauw een vies gezicht. Gátver! Mijn eitje is gesplasht en er zit allemaal ‘eisnot’ op de bodem van m’n tas. Gelukkig hebben we zakdoekjes bij ons en kan ik het nog een beetje fatsoeneren. “Je stopt toch geen ei los in je tas?” vraagt Thomas me lachend. In my defence: laatst had ik dat ook al gedaan, maar dat was een keihard gekookt ei. Ging prima. Ik had er even niet aan gedacht dat Thomas de eitjes altijd vrij zacht kookt, haha. Mijn rugzak is die avond mooi in de was geweest, die omelet geur stond me toch niet zo aan ;-).

Rover op avontuur

Het is de maandag na de voorjaarsvakantie. Ik ben altijd vrij op maandag, dus in principe heb ik nog steeds vakantie. Toch heb ik wel weer dat gevoel van gezonde tegenzin. Het komt vast ook door al het online lesgeven. Het klinkt lekker, soms is het dat ook, maar eigenlijk kost het veel meer tijd dan het huis-tuin-en-keuken lesgeven. Omdat mijn school zich nog moet voorbereiden geven wij de eerste week na de voorjaarsvakantie nog online les. De week erna gaan de leerlingen weer deels naar school. Ik ben benieuwd hoe dat gaat bevallen.

“Heb jij Rover gezien?” Thomas loopt naar buiten met dé lok truc: kattensnoepjes. Dirk rent van boven naar beneden om zijn snoepje op te halen, maar Rover is nergens te bekennen. Hmm. Vorig jaar heeft Dirk al een avontuur gehad door een paar dagen weg te blijven, dus erg relaxt vinden we dit nu niet. De snoepjes werken eigenlijk altijd wel (oh, ze zijn zo makkelijk). Bovendien heeft Rover ook nog niet gegeten, terwijl hij daar normaal ook van smult.

Die avond gaan we voor de avondklok nog even een rondje lopen. Ook maak ik een beginnetje van mijn fietstocht die ik die middag heb gemaakt. Soms rennen ze heel stiekem achter ons aan als je wegfietst of loopt, heel irritant. Wie weet is hij nu een stuk achter ons aangekomen. Helaas, ook na deze zoektocht kunnen we hem niet vinden. Hij is één of twee keer eerder een nachtje weggebleven in de zomer, maar dan hadden we hem wel ’s nachts nog ergens in de bosjes gezien. Hopelijk verschijnt hij morgenochtend!

Tegenwoordig ga ik vaak iets eerder boven, zodat ik in bed nog even kan lezen. Wanneer ik net geïnstalleerd ben, hoor ik de deurbel. Oh god, de politie komt verte.. nee wacht, daar is de politie niet voor. Wanneer Thomas de deur opendoet, hoor ik de stem van een lieve buurvrouw twee huizen verderop. “Ja hoi, zijn jullie een kat kwijt?” Yes! Thomas loopt met haar mee en komt even later terug met Rover. Gelukkig! Laura zei het mooi: ze laten jullie maar wel mooi zien welke dingen echt belangrijk zijn.

En inderdaad, de tegenzin van het weer moeten werken is nu ineens een stuk minder belangrijk ;-).

Lauw is het nieuwe heet

Het is voorjaarsvakantie en we hebben een huisje via airbnb geboekt.

“Oh top, we hoeven niet ergens de sleutel op te halen, die ligt gewoon bij het huisje!” Scheelt weer een “Corona-contact” ook ;-). We vinden inderdaad de sleutel bij een kaboutertje en gaan vervolgens naar binnen. Nadat we onze spullen hebben uitgepakt gaan we een stukje wandelen. 

Die avond beginnen we ons diner met een kopje soep. Wanneer we halverwege onze soep zijn, horen we een enthousiaste  “joehoe!” bij de voordeur. Het blijkt de beheerder van het huisje te zijn. “Hallo, welkom! Ik kom even wat uitleggen over de tv en de oven.” 

De vrouw is erg vriendelijk en ook erg lang van stof, haha. Het wordt al snel een tactiek om niet te veel vragen te stellen; na elke vraag komt een enorm verhaal. We leren dat de vorige gasten de oven hebben gesloopt en dat er hier vlakbij een klooster staat. Na een kwartier vertrekt ze dan weer. Ik gok dat wij ongeveer 10 zinnen in totaal hebben gepraat, hihi.

We genieten van onze lauwe soep en praten even na. Een huisje met “zelf inchecken” zegt dus niet alles, ook niet in Corona tijden ;-).

De plantenkapper

Inmiddels hebben we al best wat planten in huis verzameld. In het begin vonden de katten ze erg interessant, maar nu zij wat ouder worden is slapen of naar buiten-binnen-buiten-binnen-twijfelen-buiten-binnen een nog leukere hobby. 

Ondanks dat de planten altijd trouw water krijgen (thanks Thomas!), hebben sommige plantjes toch wat meer last van bruine en dorre bladeren. Vandaag heb ik deze plantjes even onder handen genomen.

“Haha moet je kijken!” Ik bekijk het resultaat van de plant. Zeker, bruine blaadjes heeft ‘ie niet meer. Laten we het erop houden dat we blij moeten zijn dat dit niet hetzelfde resultaat geeft als de kapper. En misschien nog blijer dat ik geen kapper ben, hihi. Hup plant, groeien maar weer!

Preiceless

Elke dinsdag halen we de boodschapjes op bij de supermarkt. Ik heb er al vaker over geschreven, want kennelijk is het een prima bron voor bloginspiratie! Zo ook weer vandaag.

“Hallo, op welke naam heeft u besteld?” Ik benoem mijn naam -Thomas-, altijd even een grappig momentje. Het meisje gaat aan de slag om mijn boodschappen te pakken. Naast me staat een andere auto geparkeerd met een jongetje van ongeveer 4 jaar achterin. Zijn moeder is de auto aan het volladen met haar boodschappen. Omdat het maar een klein autootje is, worden er ook tassen naast het jongetje gezet. Zo ook een tas met daarin een prei.

Eigenlijk zou ik de moeder misschien even moeten waarschuwen, maar ik ben te gefascineerd aan het bekijken wat er met de prei gebeurt. Bovendien was het toch al te laat… toch? Het jochie is ermee aan het slaan op het nekkussen en gebruikt hem vervolgens als microfoon. Ook de vloer van de auto wordt niet vergeten, lekker even bezemen met de prei. Hahaha. Zijn raam staat een beetje open en de prei krijgt ook wat frisse lucht. En dan komt helaas de moeder weer terug voor de volgende lading boodschappen, einde van de show, haha.