Dat relativeert weer

Heel af en toe kijk ik een filmpje van de Frisse Kater. Die filmpjes zijn alles behalve fris; meestal laten ze zien hoe ze huizen schoonmaken nadat er een persoon is overleden. Het wordt op een hele eervolle manier verteld en laten zien en het is best heel interessant.

Net wanneer ik weer eens een filmpje heb gekeken, hoor ik verdachte geluiden in de keuken. Er zit een kat op het aanrecht. “Ga er eens a..” Oh no. Dat geluid herken ik uit duizenden. Kattenkots. Gátver! Het bestaat vaak vooral uit kattenbrokjes, maar echt fris is het niet.

Ik zet snel een nieuw filmpje op van de Frisse Kater (goede naam in dit geval haha) en begin met opruimen. Vergeleken met het filmpje valt mijn klusje weer reuze mee. 

Traditie opbouw

Ondanks dat ik me heel graag aan de regels wil houden en dat ook zo goed mogelijk doe, blijven we Laura en Daan toch wel zien. Zo veel mogelijk op afstand en dat lukt best heel goed.

“Kom je hier een aflevering kijken?” Het is dinsdagavond en Laura stuurt me die vraag. Prima! Thomas gaat sporten en dropt me bij Laura. Na zijn sport haalt hij me weer op. Dit is een van de weinige situaties waarbij het écht handig zou zijn als we twee auto’s hebben. Ik pak ook regelmatig de fiets, maar ‘s avonds in de regen liever niet als het even kan ;-).
Laura en ik spreken af dat de dinsdagavond “ons avondje” (haha, allergisch voor deze term) wordt: Thomas gaat sporten, Daan heeft game avond met een vriend, perfect! Kunnen we mooi de nieuwe bank van Laura gebruiken.

Het is een week later. “Vanavond weer bij mij hè!” Appt Laura. Oh ehh… Thomas gaat vanavond niet sporten, daar gaat m’n lift dus. “Kom je anders hierheen?” Helaas, mevrouw heeft geen zin om weer in de auto te stappen. (Snap ik, snap ik). Hmm, tot zo ver onze “traditie”, hahaha. Tenzij…

“Joehoe!” Ik rijd de auto voor en Laura stapt bij me in. Vervolgens rijden we naar mijn huis. Hihi. Uiteraard heb ik madame ook weer thuis afgezet. Omslachtig, maar wel gezellig :-).

Natuurlijke verwarming

“Let op, uw bankrekening wordt binnenkort geblokkeerd.” … “Bedankt voor uw interesse in kantoor koffiezetapparaten”

Regelmatig krijgen we via de blog pareltjes van spam mailtjes binnen. Al vrij snel leerde ik deze mails te filteren en te negeren.

“Eh Dor, ik kom niet op de site.” Oh jee. Oh jee. Ik probeer naar onze website te gaan en zie inderdaad dat de pagina niet beschikbaar is. Ik krijg het ineens heel warm, wat op zich niet heel vervelend is, aangezien het op school ijs- en ijskoud is.

Ik begin me een beetje zorgen te maken dat ik een ‘uw website verloopt’ mail over het hoofd heb gezien. Laura besluit om even een mailtje te sturen naar de webhost en gelukkig werkt alles daarna weer. Poe, dat was even schrikken!

Wel lekker dat m’n sjaal eventjes afkon, hahaha.

Rollen maar!

Sinds kort ben ik weer lid bij de bibliotheek. De eerste keer dat ik daar weer ging lenen, haalde ik fanatiek 8 boeken in huis. Met het abonnement dat ik heb, kun je vrij vaak kosteloos verlengen, maar toch was het iets te ambitieus. En juist omdat ik zóveel boeken thuis had, merkte ik dat ik daardoor maar gewoon niet ging lezen. (Logica? Haha). Daarom besloot ik om drie boeken te houden en de rest alvast terug te brengen. Die leen ik dan wel een ander keertje.

Ik pak m’n fiets uit de schuur en herhaal de gebruikelijke scène met Dirk. Hij vindt het absoluut niet fijn als je wegfietst, waardoor hij met dikke staart achter je aan blijft rennen. Ik fiets naar de voordeur, pak Dirk op die me is gevolgd en doe hem naar binnen. Normaal gesproken houd ik er dus rekening mee dat de katten binnen zijn als ik weet dat ik nog met de fiets ga, want ik heb niet altijd tijd/zin in dit spelletje, haha.

Ik fiets door naar de bieb en lever mijn boeken in. Ik kan het niet laten om alvast wat nieuwe boeken te bekijken, maar houd me wel aan mijn eigen afspraak. Ik fiets weer terug richting huis en zie dan tot mijn schrik een oudere vrouw struikelen met haar rollator. Ik fiets meteen naar haar toe om haar te helpen. Ze krabbelt zelf al overeind, haar rollator zet ik weer rechtop. Afgezien van een bloedneus lijkt het mee te vallen. Een echtpaar is inmiddels ook naar ons toegekomen om te helpen en ze bieden aan om de vrouw even thuis te brengen. “Mijn rollator gaat niet zo handig de auto in.” Stribbelt ze tegen. Ik bied aan om haar rollator wel even thuis te brengen. Probleem opgelost.

Het blijkt nog ruim 700 meter te zijn. De rollator staat vrij laag en haar boodschapjes bovenop zijn loodzwaar. Respect voor de rollatorgebruikers, ik vond het nog een behoorlijke inspanning met mijn winterjas en sjaal om! Tijdens mijn tocht naar de woning van de vrouw heb ik een aantal zeer verbaasde blikken gekregen. Ik kan ze niet helemaal ongelijk geven, haha.

De vrouw was me ontzettend dankbaar en gelukkig viel het uiteindelijk allemaal reuze mee. Wel weet ik dat ik het nog zo lang mogelijk wil uitstellen om met een rollator te lopen, hihi.

Een paar dagen Ameland (deel 1)

Het is vrijdag en we gaan vier nachtjes naar Ameland, zo leuk! 

“Neem je al die losse tasjes mee?!” Vraagt Thomas me verbaasd. Ik leg uit dat dit handiger is dan een grote koffer, omdat we in de stacaravan vast niet zoveel ruimte over hebben. Hij is het duidelijk niet met me eens, maar laat me toch m’n gang gaan, top. 

Die middag word ik door Laura, Daan en Thomas bij m’n werk opgepikt, zodat we direct door kunnen rijden richting Holwerd. Ik stop m’n werktas achterin de auto en… ik zie een enorme koffer liggen. “Ik heb hem toch meegenomen hoor, alles van jou heb ik overgeschept. Haha, oké, ben benieuwd of het past in het huisje.

Het is ongeveer anderhalf uur rijden naar Holwerd en vervolgens ongeveer 50 minuutjes met de boot, super snel! Een paar weken geleden gingen we naar Terschelling en die boot deed er een stuk langer over.

Wanneer we aankomen in Nes, de haven van Ameland, stappen we in een bus. Toegegeven, zo’n koffer is toch wel een stuk praktischer. We stappen uit in Hollum, waar de bus ons voor de deur van de camping afzet. Dit ziet er top uit! Bij de receptie krijgen we de sleutel van onze stacaravan.

“Daan en ik gaan even wat boodschappen halen!” Roept Thomas. Bij de stacaravan staan een paar fietsen die we gratis kunnen gebruiken, heel fijn. Ondertussen ruimen Laura en ik het huisje een beetje in. Thomas en ik slapen in een mini kamertje waarin een bed en een stapelbed staan gepropt. We besluiten om de mega koffer boven te laten slapen. Ik begin de kast in te ruimen en kom nadat de koffer leeg is helaas tot de conclusie dat er geen ondergoed en sokken van mij tussen zit. Goh. Die had ik inderdaad in een vak met een rits gestopt in de kleine koffer die ik thuis had ingepakt. Hahaha, faal. 

Die avond eten we in Hollum bij ‘tante An’. Laura en Daan zijn nog nooit op Ameland geweest, voor mij en Thomas is dit de derde keer. De eerste keer hadden we ook al bij dit restaurant gegeten en dat beviel toen heel goed. Zo ook vanavond, we hebben heerlijk gegeten en geproost op een gezellige vakantie.

Op zaterdag worden we wakker van klikgeluidjes. Het is ijskoud in de caravan en Daan doet een goede poging om de kachel aan te zetten. Na wat gepruts lukt het en dat is met deze kou geen overbodige luxe!

Vandaag is het nogal regenachtig en besluiten we tussen de buien door wat te ondernemen. Althans, dat was de bedoeling. Net wanneer we na een korte wandeling op het strand zijn aangekomen, begint het keihard te regenen! Ik ben zeer blij met m’n nieuwe regenjas en regenlaarzen, maar m’n spijkerbroek moet eraan geloven. Wel zien we een mooie regenboog.

We lopen richting de vuurtoren en schuifelen daarna drijfnat een pannenkoekenrestaurant in om te lunchen. Laura en ik delen een pannenkoek en een broodje zalm, prima combinatie!

We halen nog wat extra boodschappen in huis en vertrekken vervolgens met de bus naar Ballum. Bij de bushalte worden we gespot door een voorbijrijdende man die heel veel paraplu’s van zijn bedrijf in de achterbak heeft liggen. Of we er 2 willen. Haaa, wat lief! De paraplu’s werden direct onze beste vrienden :-).

Bij de bierbrouwerij genoten de andere drie van een proeverijtje, ik genoot van de Amelandse witte druif, haha. Die avond kookten we zelf (lees: Thomas) en hebben we een filmpje gekeken. We vermaken ons prima op dit eiland! 

Wordt vervolgd 🙂