Kaarsdrama

Zoals ik al eerder heb beschreven hebben we al sinds de wintertijd een dinerkaars in een oude wijnfles op tafel staan. We doen deze maand aan dry-january, dus éigenlijk zouden we dan ook even een andere kaarsenstandaard op tafel moeten zetten. Laatst ontkwam ik daar trouwens bijna niet aan..

Het is avond en ik besluit om de kaars aan te steken. Omdat ik het zo sfeervol vind staan probeer ik er echt een gewoonte van te maken. Na een poosje valt het me op dat de kaars wel erg scheef in de fles staat. Ik besluit om hem recht te zetten, om eventuele drama’s te voorkomen. Ik blaas eerst de kaars uit, een slimme actie al zeg ik het zelf. Vervolgens begin ik meteen met het verschuiven van de kaars. (Iéts minder slim, kaarsvet oooveral). De kaars geeft weinig mee, waardoor ik wat meer kracht zet. En nog meer. KRAK. Oh. De kaars is afgebroken en de hals van de wijnfles is nu helemaal gevuld met het restantje kaars. Fantastisch. Met veel geweld en smeltpogingen lukt het me om genoeg ruimte in de flessenhals te maken om er een nieuwe kaars in te zetten. De nieuwe kaars staat nog net zo scheef als de vorige, hahaha. Nouja, so be it. Wellicht dat ik in februari een nieuwe kaarsenstandaard ‘ga maken’.

Stille leerlingen

Tijdens de eerste lockdown in maart heb ik mijn laptop ingeleverd bij de ICT op school i.v.m. een barstje in het scherm (lees: twee méga krassen). Het stomme is dat ik er geen spectaculair verhaal bij heb en dat het waarschijnlijk is gekomen doordat er te weinig ruimte tussen mijn toetsenbord en beeldscherm zat.

Mijn laptop is op vakantie geweest naar Polen en daar hebben ze besloten dat hij niet gerepareerd kon worden. Dan maar een screenprotector. Omdat deze niet op voorraad op school was, moest deze uit Duitsland worden besteld. Exotisch allemaal!

In december ben ik dan éindelijk herenigd met mijn laptop, een euforisch moment. Mijn leenlaptop was prima, maar wel een beetje sloom. Bij de ICT hebben ze mijn screenprotector er (een tikkie scheef) opgeplakt en daarna mocht hij dan eindelijk mee naar huis.

Dat was maar net op tijd ook trouwens, want niet lang daarna werd door de overheid besloten dat de scholen weer dicht moesten i.v.m. Coronamaatregelen. Nou ja, in ieder geval kan ik weer online lessen geven met mijn oude vertrouwde laptop. Voor de kerstvakantie hoefde ik maar een paar dagen te doen en daarna was het tijd om even te ontspannen.

“Hoi!!” Het is een paar dagen na de kerstvakantie en ik ben in de pauze aan het bellen met twee collega’s. Best gek om elkaar nu ook alleen maar via het scherm te zien. “Wat zeg je? Ik hoor je heel zacht.” Aldus beide collega’s. Goh. Kennelijk is mijn microfoon mooi verstopt achter de scheef geplakte screenprotector. Ik vind het vooral heel komisch dat mijn leerlingen er voor de kerstvakantie niks over hebben gezegd, hahaha. Nou ja, herhalen is belangrijk, dus dat doen we nu maar even extra :-).

Romantisch kaarslicht

Sinds de wintertijd hebben wij kerstlampjes in de boom in de achtertuin hangen. Daarnaast steek ik nu elke dag kaarsen aan, wat ik zeker wil volhouden tot aan de zomertijd. Geurkaarsen, dinerkaarsen, stompkaarsen, allemaal top! Zo denkt Dirk er helaas ook over.

Inmiddels zijn de katten al ruim 2,5 jaar oud, maar toen we ze nèt hadden keken we altijd erg uit. Dat was ook wel nodig, ze waren enorm wild. Nu hebben ze nog zo hun fases, maar zijn ze vooral fan van tukken. Het liefst op schone was, wanneer je dat aan het opvouwen bent. Top.

Toch is het blijkbaar belangrijk om altijd met een schuin oog de katten in de gaten te houden wanneer er kaarsjes branden. Tenminste, als we de staart van Dirk intact willen houden. ZWIEP, zo door de kaars heen. Op wat verschroeide haren na is hij er goed vanaf gekomen, maar laten we er maar geen gewoonte van maken haha.

Sprookjes wannabe

Sinds een ruime maand hebben we een wasdroger in huis. Wát een topding! “Zo hebben we nooit meer stapels met was, omdat we dat veel sneller weg kunnen werken.” Dit was één van de voordelen die we (ik) in dit apparaat zagen. Uiteraard liggen er nog steeds stapels met was op zolder. Nou ja, de waslijnen zijn in ieder geval niet meer overvol.

“Ik ga even de was opruimen!” roep ik naar Thomas die ondertussen aan het koken is. Prima taakverdeling als je het mij vraagt ;-). Ik loop naar zolder om de was te halen en loop vervolgens met de enorme stapel was naar beneden. Althans, dat probeer ik. In slow-motion zie ik mezelf op een handdoek staan waardoor ik half struikel en … mijn pantoffel op de trap blijft liggen. HAHA. Ik ben blij dat het slechts bij een assepoester-wannabe scene is gebleven en ik niet keihard van de trap geflikkerd ben.

Goede daad verricht

In de decemberperiode zijn er ineens een stuk meer lichtjes op straat te zien. Onze boom is sinds de wintertijd versierd met kerstlampjes en wie weet laat ik ze gewoon lekker hangen tot de zomertijd, haha. Ondanks dat er wat mij betreft niet genoeg lampjes aangezet kunnen worden rond de kerstperiode, viel het me laatst op dat er ergens een lamp brandde wat niet per se de bedoeling was.

Al zo lang ik me kan herinneren staat er een huis leeg in de straat achter ons. Ik vond het dan ook heel leuk nieuws om daar ineens een te koop bord in de tuin te zien staan. En nóg leuker toen er een paar weken later met grote letters VERKOCHT op het bord stond. Hopelijk komt er voor Dirk en Rover geen enge hond te wonen (een lieve hond mag wel 😉).

Lang nadat ik het bordje VERKOCHT heb zien staan, valt het me op dat er licht brandt in de slaapkamer die wij vanuit ons huis kunnen zien. Een aantal uur later en ook de volgende dag brandt het licht nog steeds. Hmm. Omdat het huis nu wel erg te koop loopt (haha..) met het feit dat ‘ie leeg staat, besluit ik om de makelaar te bellen. “Dit is de voicemail van…” Ik besluit om het bericht in te spreken op het antwoordapparaat.

Een half uurtje later word ik door de makelaar teruggebeld. Fantastisch. Wat góed dat ik belde. Het wordt énorm gewaardeerd. Vinden ze altijd top als mensen even de moeite nemen om dat door te geven. Haha, leuk om zo veel dankbaarheid te horen. Ik ben inderdaad benieuwd hoe vaak het gebeurt dat er een lichtje wordt aangelaten na een bezichtiging.

Zo veel haast had de makelaar trouwens niet, want het licht werd pas ruim een dag na mijn belletje uitgezet. Kon ik daarna weer rustig verder met mijn andere bezigheden, hahaha.