Het is vandaag 14 december. En laat 14 nou net ‘mijn’ getal zijn! Het begon allemaal op 14 november toen ik ter wereld kwam samen met Laura. Op 14 oktober 2013 kregen Thomas en ik ‘verkering’. Op 14 juli 2018 zijn onze katjes geboren! Op 14 september 2018 kregen we de sleutel van ons nieuwe huis en op 14 januari wordt onze trap opnieuw bekleed. Ik twijfelde of deze in het rijtje paste, maar dat doet er even niet toe. Dit lijstje heb ik enthousiast aan Thomas voorgelegd met de mededeling dat hij me dus ooit op een veertiende om 14:00 moet vragen en dat we dan zullen trouwen op de 14e van een maand in 2014. In je enthousiasme zeg je soms rare dingen, hihi. Aangezien 3014 nog wel even duurt, mag het jaartal een uitzondering zijn op de regel.

Ik ben benieuwd wat vandaag zal brengen! Een nieuwe kledingkast wellicht, vanavond bij de IKEA?

 

De automatische piloot, vaak ben ik hem (haar?) heel dankbaar. Zo neem ik bijvoorbeeld altijd mijn glas mee als ik naar de keuken loop, gooi ik iets automatisch in de prullenbak in plaats van dat ik het afval bijvoorbeeld op tafel leg. Soms zorgt de piloot er echter voor dat zaken juist mínder efficiënt gaan. Hieronder volgen een aantal voorbeelden!

  • “Okee, ik ga nu mijn haar alleen natmaken onder de douche, ik doe er geen shampoo in.” Twee minuten later smeer ik vrolijk shampoo in mijn haar.
  • Tijdens een andere douchebeurt: heb ik nou al shampoo in mijn haar gedaan? Voor de zekerheid nog maar een keertje.
  • “Op de terugweg van mijn werk ga ik nog snel even langs de supermarkt.” Pas wanneer ik mijn zojuist geparkeerde auto uitstap, realiseer ik me dat ik gewoon op de automatische piloot naar huis ben gereden. Morgen dan maar.
  • Tijdens het tandenpoetsen stopt de elektrische tandenborstel ermee: de batterij is leeg. Straks even opladen! Uiteraard zet ik hem na die twee minuten gewoon weer in de kast, zonder op te laden. Dit proces kan zich rustig een week lang herhalen.
  • Vanaf nu ga ik elke dag mijn tanden stoken! Dit lukt me altijd heel goed de eerste week na de tandarts. Daarna doe ik het pas weer een para dagen voor mijn volgende afspraak.
  • Ik vergeet altijd om mijn pincode in te toetsen wanneer ik contactloos betaal en een bedrag moet afrekenen boven de €25. Meestal is het bedrag net onder de €25 namelijk!
  • “Volgende keer moet ik echt de spa-rood flessen meenemen als ik naar de supermarkt ga.” Ze liggen er inmiddels al twee maanden.
  • “Hier moet ik morgen echt een blog over schrijven!” –  nooit gebeurd, totaal vergeten.
  • “Straks even de was ophangen.” [uur later] “O ja, de was!” [uur later] “Zo even de was ophangen.” Uiteindelijk moet ik mijn bed er voor uit, totaal niet meer aan gedacht.

Luchtverfrisser. Soms ben je dankbaar dat het bestaat, alhoewel de geur soms wel wat heftig is! Zo ook deze avond.

Ik, Thomas, Laura en mijn vader zitten gezellig een kopje thee te drinken. Na wat te hebben bijgekletst, verschijnt er in de kamer opeens een merkwaardige geur. Zo’n geurtje die door mensen wordt geproduceerd, weet je wel. We laten even in het midden wie de veroorzaker is. Wild staat Thomas op en loopt vervolgens naar de luchtverfrisser die bij de deur hangt, om daar vervolgens demonstratief zo’n zeven keer op te drukken. Lachend loopt hij vervolgens de ruimte uit omdat hij nog iets moest pakken uit zijn auto.

Bij terugkomst werd hij niet ontzettend hartelijk ontvangen: wat een loeft! Waar het windje zo weer weg was, bleef deze geur zeker nog een uur hangen. Getsie.

Eentje in de categorie ‘tijd besparen’.

Net voor het eten heb ik gestofzuigd en ik besluit om de overige spullen die nog naar de juiste plek moeten na het eten terug te zetten. Eerst lekker eten!

Omdat Thomas naar schaatsles gaat, spreken we af dat ik de tafel verder afruim. Hij heeft gekookt, dus dat is een prima deal. Er staat nét iets te veel op tafel, maar toch probeer ik om alles in één keer mee te nemen naar de keuken. Je zou maar twee keer moeten lopen..

Na drie pogingen om het zakje Parmezaanse kaas te pakken – zeker 30 seconden mee bezig geweest – lukt het me. Na een meter pleurt het zakje echter op de vloer, op de pas gestofzuigde (stofgezogen) vloer. Shit. De stofzuiger pakken weiger ik, dus ik ga op zoek naar het stoffer en blik. Na een minuutje heb ik het blik gevonden, maar de stoffer is pleite. Dan maar met bezem en blik. De bezem is net iets te lomp voor het blik, maar uiteindelijk zijn de kaaskruimels van de vloer, hoera!

Volgende keer zou ik het toch iets anders aanpakken 🙂

Ik toets het nummer van Thomas in. “Hoi! Waar rijd jij nu?” We hebben afgesproken bij een woningwinkel om gordijnen uit te zoeken. “Oh, dan rijd ik vlak voor je, tot zo!”

In de verte zie ik de winkel verschijnen. Ik zet mijn rechter knipperlicht aan en stuur in de richting van de parkeerplaats. Oh shit, hier kan ik helemaal niet in! Dat hadden ze wel even beter mogen aangeven. Ik ben zojuist de ‘schijnparkeerplaats’ opgereden, maar mijn weg wordt geblokkeerd door een stom paaltje. Kennelijk moet ik er aan de andere kant in. Ik maak een ingewikkelde U-bocht in z’n achteruit (zo ongeveer) over het fietspad en krijg het een beetje warm als ik zie dat er een busje met HANDHAVING voor me rijdt. Het busje rijdt vrolijk door. Gelukkig.

Een paar minuten later arriveer ik bij de goede kant van de parkeerplaats. Ik parkeer vlak voor de deur en wacht even op Thomas. Het duurt langer dan ik dacht voordat ook hij aan komt rijden en zijn auto stilzet. “Hoi! Sorry dat ik wat later ben, maar ik was verkeerd gereden!”

Hoor je dat gordijnenwinkel? Je mag je parkeerplaats wat duidelijker aangeven 🙂