Op mijn vrije dagen maak ik regelmatig een veel te ambitieuze to do lijst. Ook vandaag is dit geen uitzondering. Ooit gaat het me lukken om alles af te vinken, haha. Tegen het eind van de middag besluit ik om een paar taken te schrappen. Stofzuigen ga ik wel nog even doen! Met onze buurjongen hebben we afgesproken om het schoonmaken van de gezamenlijke gang af te wisselen en vandaag is het mijn beurt.

De gezamenlijke gang zit zowel op de benedenverdieping als op de eerste verdieping. Gewapend met een stofzuiger loop ik de trappen af en begin aan het eerste deel van de gang. Ons huis heeft op nogal rare plekken stopcontacten, waardoor ik nét niet bij een stukje van de benedenverdieping kom. Op de eerste verdieping zit wel weer een stopcontact, dus ik sjees de stofzuiger naar boven. This is power! Het liedje van Hardwell zit direct in m’n hoofd. Ik krijg het er inderdaad lekker warm van, dus toepasselijk is het wel. This is power…. Net wanneer ik weer een stukje naar beneden wil lopen om het laatste deel van de benedenverdieping schoon te maken, flikkert de stofzuiger een paar treden naar beneden. Direct hoor ik mijn eigen gezang een stuk harder: de stofzuiger is er zojuist mee gestopt. Ik krijg het nog een stukje warmer, omdat ik sterk het vermoeden krijg dat ik de stofzuiger zojuist gesloopt hebt. Nadat ik de stofzuiger weer netjes rechtop heb gezet, gaat hij dankbaar weer verder met z’n herrie. Ah, de slang was gewoon even bekneld door z’n eigen gewicht. Iets voorzichtiger dan ervoor lukt het me om de gang schoon te krijgen. Kan ik die mooi van m’n gekrompen to do lijst afvinken :).

Bekijk bericht

Het is zondagmiddag en we hebben zojuist een woeste sneeuwbui getrotseerd. Met de auto weliswaar, maar toch! Ondanks dat het code oranje is vandaag, is het prima te doen op de weg. Nadat ik mijn vriendinnen heb afgezet op de plek waar ze moeten zijn, rijd ik mijn auto naar de parkeergarage. Het is heel koud buiten, dus ik vind het ideaal dat ik mijn raampje niet open hoef te doen om een kaartje te pakken: de slagboom gaat open op kenteken herkenning. Althans, dat is de bedoeling. Terwijl ik voor de slagboom sta, gebeurt er helemaal niets. Ik krijg het een beetje warm. Ik rijd de auto een stukje naar achter en dan weer naar voren. Wie weet herkent de camera mijn kenteken nu wel. Tevergeefs. Ik weiger om een kaartje te kopen terwijl ik een abonnement heb. Ik herhaal mijn achteruitrijpoging. Weer niet. Dan schiet me opeens te binnen dat ik een pasje heb waarmee ik de slagboom open kan maken! Toch maar dat raampje open. U mag inrijden. Ah, gelukkig. Ik parkeer mijn auto en stap uit. Ik pak mijn spullen, loop richting de uitgang en draai me nog een keertje om zodat ik de auto op slot kan bliepen. AHA, dat verklaart een hoop! Dat ik zélf niet ondergesneeuwd word, betekent natuurlijk niet dat mijn auto niet geraakt kan worden door de sneeuw. Staat hem enig, dat sneeuwbaardje op het nummerbord. Geen wonder dat m’n kenteken niet herkend werd, haha.

Bekijk bericht

Het is donderdagmiddag en we hebben afgesproken om bij een vriendin pannenkoeken te gaan eten. Het is inmiddels vijf uur en ik begin al aardig trek te krijgen. Hup die auto in, op naar Amsterdam!

“Waar ben jij nu?” Terwijl ik in de auto zit, bel ik Laura op de handsfree functie. Ik weet dat ze ook op de weg is, wie weet rijdt ze wel in de buurt. “Hectometerpaaltje 7,6.” Ik kijk opzij. “Toevallig, ik rijd bij 6,2!” De komende minuten maken we er een – veilige – sport van om zo dicht mogelijk bij elkaar te gaan rijden. Doordat er file is, houden we goed het overzicht. “Ik rijd nu de tunnel in.” …. “Zie je die vrachtwagen?” …. “IK ZIE JE!”

Een paar minuten later, nog steeds bellend.

“Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is een blauwe auto met een deuk.” We hebben elkaar ‘gevonden’ en staan nu achter elkaar in de file. Erg handig is het niet dat we ervoor kiezen om allebei in de rechter rijbaan te staan; de rijbaan naast ons rijdt stukken sneller. Maar goed, we staan nu mooi achter elkaar en dat houden we zo. Kunnen we mooi ons spelletje afmaken.

Een paar minuten later rijden we weer op normaal tempo verder. Op het missen van een afslag na – uiteraard allebei, ontzettend handig om achter elkaar aan te rijden haha – komen we niet veel later aan bij de parkeerplaats. Op naar de pannenkoeken!

Bekijk bericht

Samen met mijn vriend ben ik bij de Ikea. We hebben niet veel nodig en hebben dan ook maar een paar producten in ons wagentje liggen. Top, kunnen we mooi naar de zelfscankassa’s! Er zijn twee wachtenden voor ons. Waar het ene stel ontzettend aan het treuzelen is – per minuut wordt er ongeveer één product gescand – maakt het andere koppel flink tempo. De man scant de producten, de vrouw legt ze in de winkelwagen. Prima samenwerking! De man betaalt, haalt de bon uit het automaat en loopt vervolgens naar het poortje. Bij de Ikea hebben ze als systeem dat je pas door het poortje kan als je je bon scant. Het is dan wel handig als je dan ook daadwerkelijk door het poortje gaat. Terwijl de man inmiddels al aan de andere kant van het poortje staat, probeert de vrouw de winkelwagen erheen te rijden. Het lukt niet zo goed, er staat namelijk een Ikea-medewerker midden in het gangpad. “Lekker handig Ruud, ik kon er helemaal niet door!” roept de vrouw wat gefrustreerd naar haar man. De Ikea-medewerker heeft het in de gaten en maakt er een showtje van. “Nee Ruud, volgende keer even op je vrouw wachten.” Hij knipoogt naar de vrouw en maakt het poortje voor haar open. De gewone kassa’s waren inderdaad sneller geweest, haha.

Bekijk bericht

“Neem jij mijn auto maar, dan ga ik een stukje hardlopen.” We vieren sinterklaas bij mijn ouders, die ongeveer 14 kilometer van ons vandaan wonen. Mijn vriend heeft zojuist besloten om erheen te gaan rennen. Hij liever dan ik. “Prima, zie je daar!” Omdat mijn vriend zijn auto nog niet zo lang heeft, heb ik er nog niet heel vaak in gereden. Komt vast goed.

De auto staat geparkeerd in de parkeergarage waar we een vergunning hebben. Als ik op de trap naar beneden loop, zie ik een enorme rij staan voor de betaalautomaat. Ha, daar hoef ik lekker niet voor te wachten! Het grote voordeel van zo’n vergunning is dat de slagboom open gaat door het herkennen van het kenteken. De mensen kijken enigszins verbaasd als ik mezelf door hen heen ‘sorry’. Ik hoor ze denken. Is ze nou zo suf dat ze vergeet om haar kaartje te betalen? Triomfantelijk loop ik verder.

De auto staat zó geparkeerd dat de mensen in de rij de auto goed kunnen zien. Ik stap de auto in en zet de motor aan. Ik rij een stukje naar achter en…. de motor slaat af. Shit. Ik kijk de mensen bewust niet aan, maar ik voel de ogen op me branden. Zo nonchalant mogelijk zet ik de motor weer aan en rijd ik naar de uitgang. Volgende keer iets minder triomfantelijk ;-).

Bekijk bericht