Rollen maar!

Sinds kort ben ik weer lid bij de bibliotheek. De eerste keer dat ik daar weer ging lenen, haalde ik fanatiek 8 boeken in huis. Met het abonnement dat ik heb, kun je vrij vaak kosteloos verlengen, maar toch was het iets te ambitieus. En juist omdat ik zóveel boeken thuis had, merkte ik dat ik daardoor maar gewoon niet ging lezen. (Logica? Haha). Daarom besloot ik om drie boeken te houden en de rest alvast terug te brengen. Die leen ik dan wel een ander keertje.

Ik pak m’n fiets uit de schuur en herhaal de gebruikelijke scène met Dirk. Hij vindt het absoluut niet fijn als je wegfietst, waardoor hij met dikke staart achter je aan blijft rennen. Ik fiets naar de voordeur, pak Dirk op die me is gevolgd en doe hem naar binnen. Normaal gesproken houd ik er dus rekening mee dat de katten binnen zijn als ik weet dat ik nog met de fiets ga, want ik heb niet altijd tijd/zin in dit spelletje, haha.

Ik fiets door naar de bieb en lever mijn boeken in. Ik kan het niet laten om alvast wat nieuwe boeken te bekijken, maar houd me wel aan mijn eigen afspraak. Ik fiets weer terug richting huis en zie dan tot mijn schrik een oudere vrouw struikelen met haar rollator. Ik fiets meteen naar haar toe om haar te helpen. Ze krabbelt zelf al overeind, haar rollator zet ik weer rechtop. Afgezien van een bloedneus lijkt het mee te vallen. Een echtpaar is inmiddels ook naar ons toegekomen om te helpen en ze bieden aan om de vrouw even thuis te brengen. “Mijn rollator gaat niet zo handig de auto in.” Stribbelt ze tegen. Ik bied aan om haar rollator wel even thuis te brengen. Probleem opgelost.

Het blijkt nog ruim 700 meter te zijn. De rollator staat vrij laag en haar boodschapjes bovenop zijn loodzwaar. Respect voor de rollatorgebruikers, ik vond het nog een behoorlijke inspanning met mijn winterjas en sjaal om! Tijdens mijn tocht naar de woning van de vrouw heb ik een aantal zeer verbaasde blikken gekregen. Ik kan ze niet helemaal ongelijk geven, haha.

De vrouw was me ontzettend dankbaar en gelukkig viel het uiteindelijk allemaal reuze mee. Wel weet ik dat ik het nog zo lang mogelijk wil uitstellen om met een rollator te lopen, hihi.

Een paar dagen Ameland (deel 1)

Het is vrijdag en we gaan vier nachtjes naar Ameland, zo leuk! 

“Neem je al die losse tasjes mee?!” Vraagt Thomas me verbaasd. Ik leg uit dat dit handiger is dan een grote koffer, omdat we in de stacaravan vast niet zoveel ruimte over hebben. Hij is het duidelijk niet met me eens, maar laat me toch m’n gang gaan, top. 

Die middag word ik door Laura, Daan en Thomas bij m’n werk opgepikt, zodat we direct door kunnen rijden richting Holwerd. Ik stop m’n werktas achterin de auto en… ik zie een enorme koffer liggen. “Ik heb hem toch meegenomen hoor, alles van jou heb ik overgeschept. Haha, oké, ben benieuwd of het past in het huisje.

Het is ongeveer anderhalf uur rijden naar Holwerd en vervolgens ongeveer 50 minuutjes met de boot, super snel! Een paar weken geleden gingen we naar Terschelling en die boot deed er een stuk langer over.

Wanneer we aankomen in Nes, de haven van Ameland, stappen we in een bus. Toegegeven, zo’n koffer is toch wel een stuk praktischer. We stappen uit in Hollum, waar de bus ons voor de deur van de camping afzet. Dit ziet er top uit! Bij de receptie krijgen we de sleutel van onze stacaravan.

“Daan en ik gaan even wat boodschappen halen!” Roept Thomas. Bij de stacaravan staan een paar fietsen die we gratis kunnen gebruiken, heel fijn. Ondertussen ruimen Laura en ik het huisje een beetje in. Thomas en ik slapen in een mini kamertje waarin een bed en een stapelbed staan gepropt. We besluiten om de mega koffer boven te laten slapen. Ik begin de kast in te ruimen en kom nadat de koffer leeg is helaas tot de conclusie dat er geen ondergoed en sokken van mij tussen zit. Goh. Die had ik inderdaad in een vak met een rits gestopt in de kleine koffer die ik thuis had ingepakt. Hahaha, faal. 

Die avond eten we in Hollum bij ‘tante An’. Laura en Daan zijn nog nooit op Ameland geweest, voor mij en Thomas is dit de derde keer. De eerste keer hadden we ook al bij dit restaurant gegeten en dat beviel toen heel goed. Zo ook vanavond, we hebben heerlijk gegeten en geproost op een gezellige vakantie.

Op zaterdag worden we wakker van klikgeluidjes. Het is ijskoud in de caravan en Daan doet een goede poging om de kachel aan te zetten. Na wat gepruts lukt het en dat is met deze kou geen overbodige luxe!

Vandaag is het nogal regenachtig en besluiten we tussen de buien door wat te ondernemen. Althans, dat was de bedoeling. Net wanneer we na een korte wandeling op het strand zijn aangekomen, begint het keihard te regenen! Ik ben zeer blij met m’n nieuwe regenjas en regenlaarzen, maar m’n spijkerbroek moet eraan geloven. Wel zien we een mooie regenboog.

We lopen richting de vuurtoren en schuifelen daarna drijfnat een pannenkoekenrestaurant in om te lunchen. Laura en ik delen een pannenkoek en een broodje zalm, prima combinatie!

We halen nog wat extra boodschappen in huis en vertrekken vervolgens met de bus naar Ballum. Bij de bushalte worden we gespot door een voorbijrijdende man die heel veel paraplu’s van zijn bedrijf in de achterbak heeft liggen. Of we er 2 willen. Haaa, wat lief! De paraplu’s werden direct onze beste vrienden :-).

Bij de bierbrouwerij genoten de andere drie van een proeverijtje, ik genoot van de Amelandse witte druif, haha. Die avond kookten we zelf (lees: Thomas) en hebben we een filmpje gekeken. We vermaken ons prima op dit eiland! 

Wordt vervolgd 🙂

Weer een paar jaar van m’n leven

Het is twee uur ‘s nachts, we liggen op bed..  Nee, dit is niet het begin van de songtekst van het liedje van Guus Meeuwis, maar wel het begin van een héle creepy scene in huis.

Ding dong. En daarna een ijzige stilte. Ik schiet rechtop in bed en vraag Thomas of hij dat heeft gehoord. Ook Thomas is wakker geworden. “Hoe laat is het?” – “Kwart voor twee.” Ik slik. Ergens ver weg klinkt het geluid van de bel nog in m’n hoofd. “Volgens mij was het niet precies onze deurbel.” Thomas weet het niet meer. Omdat we verder niks meer horen, besluiten we dat het ‘belletje lellers’ zijn en gaan weer liggen, ietwat ongerust. 

Na ongeveer vijf minuten hoor ik weer de bel, maar wéér net even anders. Of verbeeld ik me dat? Mijn hart begint nu echt sneller te kloppen. “Ik durf niet naar beneden, ga jij even kijken?” Ook Thomas staat niet te springen, maar staat toch op. Heel voorzichtig gaan we -toch maar allebei- naar beneden. We zien beiden geen reet, omdat we allebei geen lenzen in hebben. In de woonkamer is niemand. In de gang ook niet. 


TUDUTUTUUU, TUDUTUUTUUUTUU. Ik begin opgelucht te lachen. “Haha, dat is de bel die Laura en Daan vroeger ook hadden!” Pas nu valt het kwartje dat de batterij van de deurbel leeg is en dat ie dat nu aan ons duidelijk probeert te maken. Een vriendelijk bericht voor alle deurbelproducenten: KUNNEN JULLIE A.U.B. EEN IETS MINDER CREEPY SYSTEEM BEDENKEN? Vriendelijk bedankt ;-).

Never dull photos #25

Zo, dat was lang geleden! De hoogste tijd voor een nieuwe serie.

We hebben onze glas in lood deur laten verstevigen, dus ik zat achterin de kar om hem goed vast te houden! Zeer comfortabel.
Een ander autoritje: nu met een mega plank naast m’n hoofd, haha.
Rover helpt regelmatig met het opmaken van het bed.

Ik in bad, Dirk in bad. Dit was mijn perspectief vanuit de bath bucket, hahaha.


Op een kleedje kijken naar de zonsondergang met Laura, Daan en Thomas!
weer een kleine make-over gegeven. Dit was voor…
… en dit is na!

Stijlvol door de regen

Dit weekend heb ik een nieuwe regenjas gekocht bij de Lidl. De regenjas die ik al heb heeft geen capuchon, super praktisch haha.

In de winkel ligt de jas zonder verpakking in het schap. Omdat het kaartje er wel nog aanzit, is dat verder niet zo’n probleem. De caissière vertelt me dat ik hem nog mag ruilen als ik het kaartje eraan laat zitten. Top! Dat lijkt me overigens niet nodig, omdat ik de jas even stiekem heb gepast. Even later blijkt op de bon dat ik een mannenjas heb gekocht. Nou ja, hij zit tenminste ruim genoeg!

Vandaag is een vriendin langsgekomen en we gaan samen met Laura een rondje lopen in het bos. Aangezien het volgens Thomas pijpenstelen gaat regenen, trek ik uiteraard m’n nieuwe jas aan. Ook doe ik mijn nog ongedragen regenlaarzen aan. Kom maar op met die regen!

We hebben met Laura bij het bos afgesproken. Wanneer ik de auto heb geparkeerd en uitstap, zie ik Laura al verderop staan. Ze ziet ons en begint keihard te lachen. “Wat heb jij nou aan?!” Nou zeg, ik was er juist zo blij mee. Dan ziet ze m’n laarzen en barst nog harder in lachen uit. Tsss, en ik maar denken dat ik stijlvol de regenbuien ga trotseren.

Het heeft uiteraard niet geregend.