Bij mijn werk maak ik veel gebruik van papier: toetsen, oefentoetsen, werkbladen etc. Aan het eind van de dag belanden die papieren vaak in mijn tas of in mijn kluisje. En eens in de zoveel tijd is het moment daar om de papieren uit te zoeken.

“Zo, ik leg hier even wat neer hoor!” Net als twee collega’s kijk ook ik verwonderd naar de stapel papier die maar blijft groeien. Wow, hoe veel kan een mens verzamelen in een week tijd… Erg modern is het niet, dus ik spreek met mezelf af dat ik voortaan meer moet digitaliseren. Een groot deel van de stapel bestaat uit toetsbladen die de leerlingen niet mee naar huis mogen nemen, maar die we ook niet meer gaan gebruiken. Ze mogen niet in de handen van leerlingen terecht komen, omdat sommigen de toets wellicht nog moeten inhalen. Zo ontstaat er dus troep in mijn klus, ik kan er gewoonweg niets aan doen.

Eén van de collega’s geeft aan dat we op school een papierversnipperaar hebben. Top! Probleem opgelost: mijn kluisje niet meer zo vol én de toetsen kunnen niet in verkeerde handen terecht komen. Ik loop naar het apparaat met mijn enorme stapel en zet hem aan. Het ding begint enthousiast te piepen. Ik stop er een A4’tje in die direct in de maag van het apparaat verdwijnt. Nog eentje. En nog eentje. En dan verlies ik mijn zelfbeheersing. Ik zie nog in slowmotion voor me hoe ik minstens 20 A4’tjes tegelijk pak en deze in de mond van de machine prop. De machine sputtert wat en spuugt een fontein aan snippertjes in het rond. Shit.

Ik heb nog nooit zo lang gedaan over het opruimen van mijn kluisje. Ook doe ik een schietgebedje dat er geen camera hangt bij de ruimte waar de versnipperaar staat. Het moet er vast heel komisch uitgezien hebben hoe ik op de grond alle snippers probeerde te verzamelen. Meer digitaliseren. Meer digitaliseren.

Met de kerst hebben we op mijn werk een herbruikbare bamboe mok gekregen. Ideaal voor de vele kopjes thee die ik op een dag drink! De buitenkant van de mok heeft een rubbertje waar je hem goed aan vast kunt houden als de thee nog heet is. Ook zit er een rubber dekseltje bij. De binnenkant van de mok is gewoon wit. Althans, dat was zo toen ik hem uit de verpakking haalde.

Op een ochtend sta ik te wachten voor de cooker op mijn werk. Een collega is me voor en maakt nog even snel zijn eigen mok schoon. Als ik aan de beurt ben, haal ik het dekseltje van mijn mok eraf en houd hem onder de cooker. Mijn collega ziet de staat van mijn mok. “Baas boven baas! Ik dacht dat die van mij er erg aan toe was ;-)” Ik haal mijn schouders op en doe net alsof het me niets doet – als ik die mok schoonmaak, zit de thee aanslag er de volgende dag toch weer op.

Toch probeer ik nu bij elke pauze mijn mok zo te verbergen dat niemand hem ziet. Het ziet er inderdaad wel heel smerig uit, haha. Nou ja, mochten de theezakjes ooit op zijn, dan heb ik tenminste nog steeds een theesmaak als ik er alleen maar heet water in doe. Dan bezuinig ik op zowel de kartonnen bekertjes als de theezakjes! Ha. Als dat geen groene gedachte is!

Vandaag worden Dirk en Rover gecastreerd. Uit mijn hoofd denk ik te weten dat ik ze tussen 08.30 en 09.00 naar de dierenarts moet brengen, maar ik weet het niet helemaal zeker. Ik besluit daarom om voor de zekerheid nog even op de website te kijken.  

“Kittens kunnen voor de castratie tussen 08.30 en 09.00 gebracht worden” HA, goed onthouden dus “en moeten nuchter zijn. Dit houdt in dat zij vanaf 18.00 niet meer mogen eten. Water drinken mag nog wel.” Ik krijg het een beetje warm. Precies op het moment dat ik deze zin lees, hoor ik achter mij de katten enthousiast kauwen op hun brokjes.

Een beetje beschaamd bel ik het nummer van de dierenarts. “Dit is het antwoordapparaat van de dierenkliniek. Wij zijn vanaf 08.30 geopend. Voor spoed kunt u bellen naar…” Goh. Ik wacht tot 08.31 en bel dan toch maar op. “Hallo, ja ehh, ik zou eigenlijk nu bij jullie moeten zijn met onze nuchtere katten, maar er is helaas iets misgegaan in de planning met het eten.” De assistent lacht een beetje geforceerd – kan ik begrijpen – en maakt een nieuwe afspraak voor volgende week. Ze kan het niet laten om het gesprek af te sluiten met: “En dan geldt hetzelfde hè! Ze moeten nuchter zijn.” Goed, die was verdiend ;-).

Voor mijn verjaardag – november – heb ik van vriendinnen een SodaStream gekregen waarmee je zelf Spa rood kunt maken. Ideaal, want dat drinken we elke dag! Bij het apparaat zitten twee flessen waarin je het kunt maken: een grote en een kleine. Omdat we het allebei graag drinken, gebruiken we altijd de grote. Vandaag had ik echter zin in een ander drankje, waardoor ik voor het eerst de kleine fles zou gaan gebruiken: genoeg voor Thomas alleen.

Na een minuutje worstelen met het apparaat, het lijkt maar niet te passen, krijg ik het geniale idee om de fles vast te draaien. Ik druk op de knop en… “HAHAH Thomas serieus!” Een paar seconden later laat ik hem mijn creatie proeven. “Kijk, zó moet het!”

Al die tijd hebben we de fles niet vastgedraaid, waardoor er blijkbaar veel koolzuur ontsnapte. De Spa was altijd lekker, niet vergelijkbaar met de Spa uit de winkel. Volgende keer misschien toch maar even de handleiding lezen, haha.

Ik kijk nu al uit naar mijn glaasje Spa rood van morgen ;-).

 

In het kader van onderwijsvernieuwing geven wij in de middag geen gewone huis-tuin-en-keuken-lessen, maar projectlessen. Sommige van deze lessen zijn erg leuk, zoals het m&m project. Andere lessen zijn een klein beetje saai. Zo ook de les van vandaag, waarin de leerlingen zich vooral bezighouden met het omrekenen van kilometers naar centimeters en het berekenen van de oppervlakte en inhoud van wiskundige figuren. Na een uurtje vind ik het daarom tijd om even iets ‘leuks’ te doen. Ik zet het geluid van het digibord aan, zorg ervoor dat de leerlingen het scherm kunnen zien en druk op play. Nét iets te hard schalt vervolgens heel vrolijk een liedje over omrekenen uit de speakers. “Kilometer hectomeeeee-ter, en decimeeeeeeter.” Op de melodie van een liedje van Owl City swingen de leerlingen gezellig mee. En dan gaat de deur open. “Eh, ze zijn hiernaast een toets aan het maken.” HAHA! Die arme leerlingen die de toets aan het maken zijn, hebben nu vast dat liedje in hun hoofd.