Voor mijn afstuderen heb ik van Thomas een fitbit (een horloge met stappenteller en hartslagmeter) gekregen. Ik ben er onwijs blij mee! Het heeft ook zeker een positieve invloed op mijn leefstijl. Soms op een wat creatieve manier, haha.

  • Het komt regelmatig voor dat ik nét iets meer dan 10.000 stappen heb gelopen. 10.036, 10.058, 10.101. Dit zijn de typische “ik ben gewoon thuis maar moet nog 200 stappen, dan maar een paar rondjes door het huis” stappen.
  • Ik neem nu regelmatig een omweg naar de voordeur: scheelt toch weer wat stappen!
  • Op werkdagen hoeft mijn horloge me amper te herinneren aan het feit dat ik moet stappen, op vrije dagen des te meer. Lazy.
  • Mijn record is op de dag dat we puin van zolder naar de container voor de deur hebben gesleept. Zo. Veel. Trappen.
  • Het is ineens helemaal niet zo erg meer als ik iets uit mijn auto vergeten ben te pakken, terwijl ik al bijna thuis ben. Extra stappen!
  • Ik heb ontdekt dat je met je armen rondjes kunt draaien terwijl je op je luie kont zit. De stappenteller heeft niets door. Ik doe dit vooral stiekem als Thomas niet kijkt. Valsspeler ;-).
  • “Ik ga alvast slapen hoor, misschien haal ik dan wel de 8 uur!”
  • “Ik doe wel boodschappen! Ik ga wel even lekker lopen!”
  • Soms vergeet ik hem om te doen na het douchen en dan vind ik het oprecht zonde als ik 30 stappen ben misgelopen.
  • Misschien moet ik linkshandig worden. Of het horloge aan mijn rechterpols dragen. Scheelt vast een hoop “stappen” ;-).
  • Géén probleem dat er geen parkeerplekje vlakbij is.
  • Gelukkig gaan we verhuizen naar een groter huis, meters maken!
  • Het is al een paar keer gebeurd dat ik ’s nachts wakker ben geworden van het licht van mijn horloge. Bij het bewegen van je arm gaat ‘ie aan om de tijd weer te geven. In the spotligths.. Kan ik wel mooi even plassen, toch weer 20 meter.
  • Alle activiteiten worden nu omgerekend naar het aantal stappen dat het kan opleveren, haha.
  • Nadat het doel van 10.000 stappen is bereikt, word ik ineens opvallend minder actief ;-).

De katten zijn al meer dan een maandje bij ons en het is tijd voor hun eerste inenting. Al eerder hadden we als tip gekregen dat het heel handig is om het reismandje een paar uur van te voren in de woonkamer te zetten. En inderdaad: ze vinden het reuze interessant en gaan er lekker in liggen. Haaa, dat werkt vast maar één keer.

De reis naar de dierenarts vonden ze iets minder fijn. Toch hebben ze zich netjes gedragen: het reismandje kan zonder schoonmaken nog een keer gebruikt worden ;-). Van de inenting hebben ze niks gevoeld, omdat de dierenarts ze om de tuin leidde met een snoepje. Ze zijn zo makkelijk hè. 

Na de inenting worden de jongens nog even geïnspecteerd. Nadat ik een compliment mag ontvangen over Dirk – hij doet het heel goed –, gaat ze door met Rover. Dit onderzoek duurt iets langer en ik begin me af te vragen wat er aan de hand is. “Ja ehh, je gaf aan dat het twee mannen zijn.” Oh god. “Ik heb even getwijfeld, maar ook Rover is inderdaad een mannetje. Dat zou wat zijn he!” Ik lach enigszins ongemakkelijk. Thank god heet Rover niet Dirk, dát zou pas een gekke vrouwtjesnaam zijn. Over een week krijgen ze hun tweede inenting en wordt Rover(ina) nog een keertje bekeken. Voor nu gaan we uit van Rover :).

Wanneer Thomas klaar is met werken, belt hij me meestal op. Vaak gaat dat ongeveer zo: “Heeee Dor, ik zit in de auto! Ik ben denk ik rond zes uur thuis.” En dan kletsen we nog even voordat we ophangen. Tijdens dit telefoongesprek ging het echter een tikkeltje anders.

“Hooooi Thomas.” Aan de andere kant word ik begroet met een hoop gelach. “Hahaha, ik ben zo handig he.” Ik krijg direct een lach op mijn gezicht, wat zou er aan de hand zijn? Lachend vertelt Thomas me over zijn handige actie.

“Nou, ik zou vanmiddag even langs de garage gaan, toch? Ik moest daar de afslag naar het centrum voor hebben.” Ik reageer bevestigend. “Het probleem is alleen dat ik niet helemaal goed door had hoeveel afslagen er precies zijn.” Ik begin harder te lachen. “Je hebt hem gemist he?” Nog meer gelach. “Ja, ik ben iets later thuis, de volgende afslag is pas over 10 minuten en dan moet ik ook weer 10 minuten terug. Zet het vuur dus nog maar even uit ;-).”

“‘Mevrouw, kunt u even helpen bij deze opdracht?” De meiden zijn aan het berekenen welk wasmiddel het voordeligst is, maar komen er niet helemaal uit. “Kun je de vraag even voorlezen?” De kunst is altijd om de leerlingen zoveel mogelijk zelf te laten uitzoeken. Vaak komen ze bij het nogmaals lezen van de vraag er wel achter wat ze moeten doen. 

“Ehh, okee. In een winkel staan flacons van drie merken wasverzachter. In de tabel zie je de gegevens per wasmiddel. De flacon van Allerzachts heeft…” Het meisje kijkt verbaasd opzij naar haar vriendin, die de slappe lach heeft. Ook ik kan een lach niet onderdrukken omdat het woord verkeerd wordt uitgesproken. “FLEEECON?! Hahahaha. FLEEEECON.” Brult haar buurvrouw lachend. “Dat noem je nou een flaaaacon.”

Ik ga het wiskundeboek een brief sturen dat leerlingen van nu het woord flacon niet meer kennen en dat ze er de volgende keer gewoon “fles” mogen neerzetten. Dan kan er een stuk efficiënter gewerkt worden in de les, hihi.

Ondanks dat het mijn vrije dag vandaag is, heb ik er al een aantal uurtjes werk opzitten. Ik besluit dan ook om even naar buiten te gaan om boodschappen te halen. Omdat ik best veel nodig heb, kies ik ervoor om met de fiets te gaan. Kan ik mooi die tassen aan mijn stuur hangen!

Bij de supermarkt kan ik álles vinden, op de verse pasta na. Komt wel een andere keer. Ik fiets weer terug naar huis, dump alle spullen thuis en maak aanstalten om weer aan het werk te gaan. Na een half uur niksen besluit ik dat die verse pasta helemaal niet een andere keer komt. Ik ga die pasta halen! Lees: ik heb geen zin om te werken! Om het werken langer uit te stellen, besluit ik om te gaan lopen. En om naar een supermarkt te gaan die nog wat verder weg is, hihi.

Ik word weer helemaal vrolijk: het is zo heerlijk om buiten te zijn! Net wanneer ik af wil slaan zodat ik een stukje door het bos kan lopen, zie ik aan de weg wel heel veel mensen staan. Het is vandaag Alkmaars Ontzet, de dag waarop Alkmaar bevrijd is van de Spanjaarden. Ik heb inderdaad wel muziek gehoord buiten en er staat een enorme tent voor de deur, maar toch heb ik even gemist dat er aan de straat iets gaat gebeuren. Nieuwsgierig loop ik een stukje door: de mensenmassa blijft maar doorgaan. Onderweg vang ik flarden op van gesprekken. “Ze komen straks hier langs.” en “Het is bijna zo ver!” Spannend, het lijkt wel of de koning eraan komt!

Tien minuten later kijk ik mijn ogen uit naar de énorme optocht: Jezus komt voorbij, een grote slapende reus, de pastoor, dansende naaktslakken (?), een trommelgroep, de formule 1 en nog veel en veel meer. Ik ga vaker boodschappen doen, lachuh!