Voor onze transfer naar het kleine eilandje Nusa Lembongan worden we om 10.30 opgehaald bij een grote supermarkt in Ubud. Om 10.33 verschijnt ons busje (ze zijn hier altijd goed op tijd, heel fijn!) die ons naar Sanur brengt waar de boot vertrekt.

“Where do you stay in Nusa?” We zijn inmiddels in Sanur en noemen de naam van ons hotel. Mijn vriend krijgt vervolgens heel praktisch een sticker op zijn shirt geplakt. Makkelijk bij het inschepen straks, haha. Ik krijg er geen eentje, dus je begrijpt dat ik mijn vriend goed in de gaten hou. Er staan heel wat boten te wachten, de een gaat naar Lombok, een ander naar de Gili eilanden. De mannen aan de kust regelen de koffers. Alsof het niets is, dragen ze wel drie koffers tegelijk naar een bootje. Respect. Ik ben blij dat ik een korte broek aan heb; om de boot op te komen moeten we een klein stukje door de zee lopen. Sommige toeristen hebben wel een lange broek aan, komisch om te zien. Maar goed, het is ook maar 30 graden, geef ze eens ongelijk.

Ons hotel in Nusa Lembongan is heerlijk. Voor het eerst deze reis hebben we een buitendouche. Nou, dat is een feestje hoor! Ik zou er thuis ook wel zo eentje willen, maar Nederland is er nét niet geschikt voor. Je zou er bijna voor emigreren.

We zitten vlakbij “mushroom beach” en gaan daar ook direct na de lunch naartoe. De zee is prachtig blauw en het zand is bijna wit, echt een plaatje :). Dit eiland is heel erg geschikt om even uit te rusten na al dat gereis en ik ben dan ook heel blij dat we dit geboekt hebben! Er is niet onwijs veel te doen op het eiland, maar dat is juist wel even lekker.

De volgende dag rijd ik voor het eerst op een scooter. Honderd meter, m’n vriend doet de rest, maar toch! Ik voelde me best een beetje stoer, totdat ik bij het afstappen zag dat ik die héle weg (heerlijk om af en toe een klein beetje te overdrijven) met m’n knipperlicht naar rechts aan heb gereden. Het was een rechte, doodlopende weg. Ok, toch iets minder stoer dan.

Die avond eten we vroeg, met als voordeel dat we een prachtige zonsondergang op het strand als decor hebben. De zon gaat hier om 18.15 onder, op Java zelfs al om 17.15 vanwege het tijdsverschil. Ik heb geloof ik nog niet veel geschreven over wat we zoal eten deze reis (veel rijst – ja echt – , curry, gado-gado, tempeh, tofu en kip). Daarnaast hadden we vanavond zo’n onwijs lekker toetje gegeten, een chocoladetaartje die gewoon helemaal klopte. Ja. Ik vond het dan ook geen enkel probleem dat hij eigenlijk net wat te groot was.

De dag erna gaan we snorkelen! De zon schijnt volop. “Ik hou mijn shirt denk ik aan hoor”, aldus mijn vriend. Ik vind het een zeer wijze opmerking en besluit om dat ook te doen. Vanaf het strand varen we naar de eerste snorkelplek. Onze ‘schipper’ is een vrolijke tandeloze man die minstens 90 jaar oud is. Hij draagt een stoer hoedje dat lijkt op een omgekeerde pan. Na een half uurtje varen op de woeste zee (doodeng) komen we op een plek waar we Manta roggen zien (bijna net zo eng). De beste man spreekt geen woord Engels, maar met gebaren komen we een heel eind! Wel iets te laat, voordat we goed en wel het water in zijn geplonst, is de rog alweer weg. Vind ik niet heel erg, trouwens. Omdat de zon ineens achter de wolken verdwenen was, doet m’n vriend z’n shirt toch wel uit. Ook dit vind ik een heel wijs besluit en doe hetzelfde (waarom, waarom?!). We varen verder naar de tweede snorkelplek. Wauw! Dit is echt prachtig! Niks geen enge roggen, gewoon kleine mooie vissen en onwijs mooi koraal. We blijven dan ook lekker lang dobberen. Ah, daar is het zonnetje weer, lekker! (…).
Na drie nachten op dit mooie eiland, varen we terug naar Sanur. We hebben nog drie nachten Seminyak (Bali) in het vooruitzicht!

Terwijl ik dit typ is het twee dagen na het snorkelen. Ik zit in een vrij ongemakkelijke houding, zodat mijn rug geen andere voorwerpen hoeft aan te raken. Ook mijn vriend is niet gespaard gebleven. En we waren zo goed bezig met smeren deze vakantie! De buitendouche was ineens een stuk minder aangenaam, hihi. Toch was het snorkelen een fantastische ervaring waar ik met veel plezier naar terug kijk :).

Bekijk bericht

Wat is het fijn in Ubud! Het centrum is erg ingesteld op toeristen, maar dat maakt het eigenlijk wel erg gezellig. Goed voor een paar dagen, zoeken we daarna de rust weer wat meer op.

Een vriendin van me heeft twee maanden in Ubud gewoond en geeft ons leuke tips voor wat we kunnen doen hier. Zo bezoeken we allereerst de markt. Tot een uur of 9 in de ochtend worden voornamelijk groenten en fruit verkocht, daarna wordt het omgebouwd tot een toeristische markt. De geuren van de ochtendmarkt zijn wel de hele dag gezellig aanwezig. Vóór deze vakantie had ik geen flauw idee hoe Durian ruikt, inmiddels ben ik daar wel achter haha! Ik heb hem nog niet durven proeven.

Later die middag bezoeken we het bekende Monkey Forest. Goed voorbereid als we zijn nemen we helemaal niets mee; geen zonnebrillen, geen plastic tasjes en geen eten. De apen vinden ons dan ook bijzonder saai en keuren ons geen blik waardig. Het is alsnog heel geinig om te zien hoe de andere toeristen zich aan de haren laten trekken door de aapjes, omdat ze hen bananen voeren. Mocht je wel aangerand willen worden door een aap, dan kun je ter plekke stukjes banaan kopen!

Bekijk bericht

Na het fantastische schildpadden avontuur worden we weer afgezet in Kalibaru. We verblijven dit keer in een ander hotel, waar ons uitzicht ook al zo adembenemend mooi is. Geen probleem! We blijven hier echter niet al te lang, vanavond worden we om 0.00 opgehaald om de Ijen vulkaan te gaan beklimmen. Het voelt stiekem een beetje “Pretty Woman” achtig om alleen een hotelkamer voor overdag te boeken, maar het is heel fijn om ’s middags even een tukkie te kunnen doen.

Om 2.00 arriveren we bij de voet van de Ijen vulkaan, die nog steeds actief is. Met een gids (wat een kletskous!) lopen we naar boven. De steile hellingen in combinatie met het constante gebrabbel maken het een vrij pittige tocht, maar het uitzicht onderweg is prachtig. De gids is van de grapjes (look, they call that mountain the girls mountain), wijzend naar zijn eigen borst. Ook roept ie tegen onze flink zwetende achterburen dat ze er bijna zijn (not!) en doet hij een gasmasker geluid na bij alle mensen die er zo eentje dragen. Naast de grapjes vertelt hij ons ook mooie verhalen over de mijnwerkers, zijn familie en zijn geloof. Vlak voordat de zon opgaat, is het tijd voor zijn gebed. Bijzonder om daar naast te zitten!

Bekijk bericht

De treinrit van Probolingo naar Kalibaru duurt precies drie uur en ik vermaak me prima. In de trein hangt een videoscherm waarop de gekste video’s worden getoond. Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd hoe je een handgreep van een vork kunt maken en wat je precies moet doen om een gasmasker van een plastic flesje te creëeren. Educatief man!

Waar we meestal bij de stadjes besluiten om geen taxi te nemen, spreken we met elkaar af dat we dat nu voor een keertje wel zullen doen. Bij aankomst op station Kalibaru kijken we dan ook verwachtingsvol naar links. En naar rechts. Geen taxi. “Die komen we zo wel tegen!” We lopen alvast een stukje in de richting van het guesthouse waar we verblijven. Er wordt flink naar ons getoeterd en gezwaaid. Bij de eerste tien keer draai ik me verwachtingsvol om, in de hoop dat een taxi naar ons aan het seinen is. Helaas. Later leren we dat er geen taxi’s in Kalibaru zijn. De wandeling naar het guesthouse is prachtig, het is er zo ontzettend groen met vele rijstvelden, plantages en palmbomen. Bij het guesthouse worden we opgewacht met een welkomstdrankje en home-made loempia’s. We worden uitgelachen door andere Nederlanders dat we geen vervoer hadden geregeld. Maar die meneer had wel mooi een dikke buik :).

Bekijk bericht

Ook in Malang moeten we ons door de taxichauffeurs wurmen, wat een luxe! Toch besluiten we om lekker te lopen naar de bed & breakfast. Na 8 uur in de trein is het wel lekker om even te bewegen. We hebben veel bekijks op straat (toeter! Toeter!), Malang lijkt dan ook minder toeristisch dan Yogjakarta. Als er straks in Nederland naar me getoeterd wordt, moet ik niet vergeten dat een toeter ook daadwerkelijk een functie kan hebben, haha. De overheid zou hier erg rijk worden als ze voor elke ‘overbodige’ toeter een boete uit zouden delen.

Ook wanneer we door de stad lopen, worden we door veel giechelende meisjes en moeders uitgenodigd voor een selfie. Mocht je dus nog niet tevreden zijn over je eigen selfies, dan raad ik je Indonesië erg aan. Je hebt hier veel mogelijkheden om te oefenen op je perfecte selfie face ;).

Bekijk bericht