Viel dat even tegen ;-)

Al heel lang bestellen wij iedere week boodschappen, die we zelf ophalen. Op die manier hoeven we niet voor een bepaald tijdslot thuis te blijven. Sinds een paar maanden is het ophalen op dinsdag niet meer gratis, maar moet je er €2 voor betalen. Een voordeel daarvan is dat het rustiger lijkt te zijn, omdat het sommige mensen misschien ‘afschrikt’ dat het niet meer gratis is.

Vandaag kan ik de boodschappen tussen 16:00 en 18:00 ophalen. Het is 15:40 wanneer ik van mijn afspraak wegrijd. Ik twijfel wat ik zal doen: in de hete auto zonder airco wachten, toch nog even naar huis? Ik besluit om nog even snel naar een winkel te gaan, waardoor ik precies om 16:00 bij de supermarkt sta. Dan ben ik vast de eerste en hoef ik niet in de hete zon te wachten. Top!

Om 16:04 kom ik aan bij het afhaalpunt en ik zie dat ik niet de enige was met het idee om als eerste te komen. Ik parkeer mijn auto op het fijnste plekje (zo min mogelijk sjouwen) en kijk vragend naar de rij mensen die op een heel andere plek staan dan gewoonlijk. Iemand wijst op een briefje op de roldeur. Ah, die is defect. Of we allemaal bij een deur verderop onze boodschappen willen halen. Dat verklaart mijn goede parkeerspot: die is ineens het verste weg van de deur.

Doordat er echt een aantal mensen voor me zijn, moet ik toch nog een tijd in de hete zon. Uiteindelijk mag ik naar binnen via een lange gang, grappig om de supermarkt zo ‘achter de schermen’ te zien. Ik sjouw mijn boodschappen terug naar mijn auto (hijg.. puf.. het zelfmedelijden stijgt per stap) en dan zie ik dat ik geblokkeerd ben door een andere auto. Nooo. Het is in de zon net zo warm als in mijn auto zonder airco, dus ik besluit toch om maar vast in mijn auto te gaan zitten. Uiteindelijk komt er een man hard naar zijn auto gerend om hem te verplaatsen. Mooi, mag hij ook even zweten in deze hitte haha. Volgende week hoop ik op iets fijnere omstandigheden! 🙂

Zelfverzekerde rijder

Het is woensdag en ik ben met Laura onderweg naar Frankrijk waar we een paar nachtjes blijven slapen. We kletsen over van alles, onder andere over het rijgedrag van anderen. Laura heeft de hele rit gereden en dat ging super goed! Heerlijk om de hele weg naar Frankrijk als bijrijder mee te liften ;).

“Soms houden mensen de handgreep boven hun hoofd vast, alsof ze het niet vertrouwen.” Begint Laura. Net op het moment dat we concluderen dat we allebei eigenlijk wel veilig rijden, moet er een enorme noodstop gemaakt worden. Het super duidelijk aangegeven weggetje naar links kwam tóch iets eerder dan gedacht, hahaha. 

En wat doe jij zoal in de vakantie?

Deze zomervakantie ben ik relatief veel thuis in vergelijking tot andere zomers. De tijd die ik thuis nu ‘extra’ heb, heb ik onder andere besteed aan het opknappen van een aantal ruimtes bij ons in huis. Het is bijna verslavend, haha.

De wc

Zo zag de wc er uit vóórdat ik de tegels heb geverfd. De ‘tegelvloer’ is een zeil, dus die heb ik laten liggen. Op deze foto zijn een handdoekenhaakje, de wcrolhouder en een plankje al weggehaald.
En zo ziet de wc er nu uit! De accessoires heb ik zwart gespoten, de tegels zijn wit geschilderd en aan de achterkant hebben de tegels de kleur ‘Zelfstandig’ van Histor. Je kunt elke kleur laten mengen als tegelverf, ideaal! De voegen tussen de gekleurde muur heb ik geverfd met een speciale voegenstift. Werkt perfect.

De badkamer

Onze práchtige badkamer. De tegels op de vloer en op de wanden zijn hetzelfde, allemaal roze/beige. Dit waren dezelfde tegels als in de wc. Er stond nog een kastje bij het raam, maar die heb ik op deze foto al weggehaald.
De doortrekknop is een echte eyecatcher.
De wandtegels heb ik weer wit geverfd, de vloer is donkergrijs geworden. De voegen op de vloer heb ik ook weer wit gemaakt. Het ziet er een stuk moderner uit, heel fijn!
Die doortrekknop wilden we graag houden. HAHA. Nee, als die makkelijk vervangen kan worden, staat dat ook op de planning. Het prullenbakje is inmiddels geleegd, hihi.
Ook de tegels in de douchecabine zijn donkergrijs. Ik heb de vloer en de douchecabine eerst geverfd met een primer, speciaal voor hitte en water. Ik ben erg benieuwd of het inderdaad werkt zoals ze beloven!

De gang

In de gang hebben we een poster opgehangen die we bij het Kröller-Müller museum hebben gekocht. Daarnaast heb ik gisteren ook het stuk onder de trapleuing een kleurtje gegeven.
Zo is het geworden! Dit is de kleur ‘Warm Shell’ van Flexa, deze hebben we ook in de woonkamer. Het is een hele mooie warme kleur.

Tot zo ver mijn projecten in huis. De volgende ruimte wordt denk ik de werkkamer… wordt vervolgd :-).

Nieuw huisdier

Of wij impulsief zijn? Nee hoor, dat valt best mee. We denken vaak wel even na over een nieuwe aankoop. Vandaag niet.

We zijn op de ‘betonparty’ van een vriendin: ze hebben de sleutels gekregen en moeten nog klussen. Er staan dan ook nog niet veel spulletjes: een paar plastic stoelen, een stellingkast, een matras en.. een robotstofzuiger. Nieuwsgierig kijk ik naar de demonstratie ervan. En hij kan óók nog dweilen! Dat is handig…

Dinsdag wordt hij bezorgd, onze robotstofzuiger. In our defense: via marktplaats, alleen gebruikt op de huishoudbeurs. Klein beetje impulsief, hahaha.

Keep smiling

Een tijdje geleden schreef ik al over mijn ervaringen met een bijzonder vriendelijke winkelmedewerkster. Vandaag trof ik haar opnieuw.

Zou ze vandaag ook werken? Oh ja hoor, ze staat weer achter de kassa. Nou goed. Ik ben op zoek naar een wafelijzer, die moeten ze hier vást hebben. Op aanraden van vriendinnen wil ik ook wel eens het ‘gezonde wafel recept’ uitproberen. In de schappen ligt er nog ééntje, mazzel! Wel een beetje jammer dat de doos half open is en z’n ingewanden (lees: stekker) eruit liggen. Ik loop naar de kassa en kan het toch niet laten om een opmerking te maken over de staat van de doos. Zo van, dan heb ik het in ieder geval niet gedaan, hahaha.

“Sommigen snappen er ook helemaal niks van hè” zucht ze. Ze haalt de doos leeg en verzekert me dat hij compleet is. Vind ik vrij vriendelijk. Daarna wil ze alles weer goed in de doos stoppen, wat totáál niet lukt. Ik besluit haar te belonen voor haar vriendelijkheid. “Oh, laat maar hoor, ik neem hem zo wel mee.” Ze negeert me volledig en mompelt dat ze wel weet hoe hij in de verpakking moet. Prima joh. Na anderhalve minuut zit hij er inderdaad weer netjes in. Ze verzekert me dat het een tóp ding is en dat ze hem zelf ook vaak gebruikt. Wel met een ander wafelreceptje, denk ik gemeen.

Mijn ervaring met de medewerkster is een stuk positiever deze keer. Wel zet ik demonstratief mijn mandje overdreven terug, zodat ze me niet opnieuw terug hoeft te fluiten, zoals bij de vorige keer.