Zo vrolijk zou iedereen moeten zijn

Het is weekend en samen met Thomas ga ik naar een paar winkels. Het is heerlijk weer, dus ik laat mijn jas lekker thuis. 

De winkels waar we naartoe willen zitten niet allemaal bij elkaar, dus we stappen af en toe weer in de auto om verder te rijden. Wanneer we bij een stoplicht staan, horen we ineens geroep. “Joehoe! Lieverd?!” Verbaasd kijk ik op wie er ‘lieverd’ naar ons schreeuwt. Een vrouw zwaait vrolijk. “Je jurk hangt buiten de auto!” Haha, heerlijk. Het ceintuur van mijn jurk hangt inderdaad een paar centimeter buiten de auto. Ik steek mijn duim op, doe mijn jurk goed en we rijden vrolijk naar de volgende winkel. 

Lovely smell

Elke week worden de kliko’s geleegd. De plastic bak en de papierbak één keertje per maand, de gft bak elke twee weken. In de zomer wordt de gft bak nog wel eens erg warm, waardoor er wat nare geurtjes ontstaan. Het is natuurlijk het beste om die bak regelmatig schoon te maken, maar we zijn nu eigenlijk wel voorbij dat punt gekomen om het nog zelf te doen. Niet te doen die lucht, haha. Hier moet toch wel een oplossing voor zijn?

Na wat speurwerk op Google vinden we een bedrijfje die de kliko’s schoonmaakt nadat ze geleegd zijn. Ideaal. Het is een maandelijks opzegbaar abonnement en we besluiten om dit gewoon eens te gaan regelen. 

We hebben er even op moeten wachten, maar vandaag is de dag dat de kliko wordt schoongemaakt. Ben benieuwd!

Wanneer ik uit mijn werk kom, staan alle klikos nog aan de straat. Nog voordat ik de auto ben uitgestapt om te checken of hij schoon is, wordt mijn deur geblokkeerd door een wagen. “Een live show!”

Het is nogal warm in mijn auto en het lukt me om uit te stappen. Helaas sta ik daarna meteen in de walm van de kliko die wordt schoongespoten. Gatver, het hele idee van dit bedrijf is juist dat we die viezigheid juist niet meer hoeven te ervaren.

Ik spring snel aan de kant en wacht totdat de kliko klaar is. Het duurt allemaal maximaal een minuutje. Nou, het resultaat mag er zijn hoor, ruikt weer naar roosjes!

Beetje lullig misschien

Als ik een pakketje bestel, vind ik het meestal makkelijker om het op een afhaalpunt te laten bezorgen. Scheelt ook meteen weer voor de bezorgbusjes. Vandaag moet ik een pakketje ophalen bij een winkel in het dorp.

Wanneer ik in de rij ga staan om mijn pakketje op te halen, loopt de man van de kassa net weg om een pakketje uit het magazijn te halen. Even schiet het door mijn hoofd om hem na te roepen zodat hij die van mij ook kan pakken, maar ik doe het toch niet. Hij handelt het pakketje af en dan vraagt hij wat hij voor me kan doen. “Ehhh ja ik heb ook een pakketje, haha.” Hij moet hard lachen en ‘zucht overdreven’ – niet gemeend. Je bent al de zoveelste in een paar minuten.”

Ik besluit dat het voor zijn stappenteller goed is dat hij nog een keertje mag lopen. En bovendien kiezen ze er zelf voor dat ze helemaal naar de andere kant van de winkel moeten lopen voor een pakketje ;-).

Zie ik het nou goed?!

Ondanks dat ik niet zo ver van mijn werk woon, ga ik toch regelmatig met de auto. Meestal hangt dat van het weerbericht af (altijd veel wind hier, haha), maar soms ook van m’n planning in de ochtend. Ook vandaag ben ik met de auto gegaan, omdat ik echt wel laat klaar ben vanwege een vergadering.

Wanneer ik weer op de terugweg ben, zie ik in de verte iets heel grappigs. Er rijdt een doodgewone auto (vraag me niet welk merk) met een stoel bovenop de auto gebonden. Op die stoel zit een enórme knuffelbeer, haha! De situatie heeft een mega hoog Mr Bean gehalte. Had ik toch maar mooi gemist als ik met de fiets was gegaan ;-).

Handjevol schuim

Het is de eerste week dat de lessen weer zijn begonnen. Net als vorig jaar heb ik weer een brugklas. Ik vind het aandoenlijk hoeveel ze nog moeten en willen leren. Zo begin ik bijvoorbeeld heel simpel met hoe je je schrift gebruikt en dat je een kantlijn moet tekenen. “Nee, doe maar drie hoekjes vanaf de zijkant in plaats van twee.” Zijn vragen die ik dan beantwoord. “Als er al een kantlijn in je schrift staat, hoef je die niet meer te tekenen nee.” Toch krijg ik ook een vraag die ik níet aan zie komen.

“Ehh mevrouw, ik was naar de wc, maar ik weet niet hoe de kraan werkt.” Voor me staat een heel klein jongetje met enórm veel schuim op z’n handen. Hahaha! Ik loop een stukje met hem mee en vertel hem dat hij niet moet draaien, maar op de kraan moet drukken. Ook de leerlingen die vooraan zitten vinden het een komisch gezicht, maar ze blijven wel netjes naar hem.

Volgend jaar wil ik weer een brugklas, deze momenten zijn top!