Ik sta bij het stoplicht te wachten op de baan die rechtdoor gaat. Ik sta precies gesandwicht tussen twee auto’s, de één voor naar links en de ander voor naar rechts. Het is heerlijk weer, dus ik heb mijn ramen lekker open.

Rechts naast me springt het stoplicht op groen, maar er gebeurt verder niet veel. Pas wanneer het stoplicht op oranje springt, komt de voorste auto in actie. De auto erna moet helaas alweer wachten. Ik giechel om de reactie van de ‘gedupeerde’, die zichtbaar flink aan het balen is. Mijn reactie is echter niets vergeleken met de keiharde schaterlach die links naast me klinkt. Haha! Ik zie twee gepensioneerden vrolijk naar mijn rechterbuurman kijken, waarna ze vervolgens zelf rustig op een slakkengangetje door hun groene licht rijden.

Dat is weer eens wat anders dan al dat gescheld in het verkeer :-).

Eens in de zoveel tijd is het weer zo ver: de tandarts. Omdat je tijdens de behandeling niet veel kan doen, schieten er wel eens gedachten door je hoofd. Dit is waar ik me mee bezig hield!

– Oh jee, dit kriebelt aan mijn neus. Wat als ik zo moet niezen? Straks schiet ze nog uit!

– Wat als zij zélf moet niezen?!

– Er zit helemaal geen stof in de airco. Zouden ze dat elke dag schoonmaken?

– Zouden ze dan een ladder gebruiken? Of misschien staan ze dan wel op deze stoel. En hebben ze hondenpoep onder hun schoen.

– Iew, er druipt een klodder kwijl langzaam van mijn mondhoek naar mijn hals. Iew. Iew.

– Zouden tandartsen wel eens verliefd worden op hun patiënt? Dit kan geen mooi perspectief voor ze zijn. Andersom ook niet trouwens.

– Respect voor de tandartsen die constant in een gekke houding moeten staan! Geldt ook voor veel andere beroepen trouwens.

– Zouden mensen echt minder stress krijgen van zo’n poster met een schaterlachende tand erop?

– Volgende keer ga ik écht beter stoken 😉

Laura zit naast me en we hebben het over haar plannen om hun tuin aan te passen. Ze geeft aan dat ze het altijd lastig vindt om bepaalde maten in te schatten. “Hoeveel is 60 cm? Zo veel? Of zo veel?” Met haar handen geeft ze de mogelijkheden aan. Ik leg haar uit dat ik vaak de vuistregel gebruik dat je pink ongeveer 1 cm is. Direct begint Laura haar eigen pink te meten met haar vingers. “HUH?” Ze bekijkt de afstand van de bovenkant van haar pink tot de onderkant en concludeert dat dit toch echt geen 1 cm kan zijn. Ik begin heel hard te lachen. “De breedte van je pink, ui!”

Het is zaterdag, de dag van de bruiloft van een vriendin. Omdat we zowel bij de ceremonie als bij het feest aanwezig mogen zijn, hebben we ruimte tussendoor om het mooie stadje Thorn te bekijken. Leuk! Ondanks dat het lente is, is het toch best fris buiten. Ik besluit daarom om mijn sjaal om te doen.

Nadat we het stadje hebben bekeken en gegeten hebben, gaan we weer terug richting de trouwlocatie. Door het dragen van mijn sjaal zitten er wat klitten in mijn haar. Zodra we geparkeerd zijn doe ik daarom mijn sjaal af, pak ik mijn haarborstel en begin mijn haren te kammen. Thomas zit naast me in de auto en ik leg mijn sjaal tijdelijk op zijn schoot.

Terwijl ik me bezig houd met mijn haar, tuurt Thomas uit het raam. En dan gebeurt het. Thomas pakt mijn sjaal, brengt hem naar het dashboard en begint als een bezetene zijn auto stofvrij te poetsen. MET MIJN SJAAL. Wanneer ik hem verontwaardigd confronteer, begint hij te lachen. Hij had er niet bij nagedacht. Foutje. Sure honey.

Ik ben nog aan het broeden op een wraakactie ;-).

Vandaag is een bijzondere dag: een vriendin trouwt vandaag! Omdat de bruiloft op de grens bij België is, hebben Thomas en ik besloten om een Airbnb te huren. Zo hoeven we na het feest niet nog eens twee uur in de auto te zitten.

Bij het inpakken van onze spullen was er helaas miscommunicatie, waardoor we de tandpasta zijn vergeten. “Ik dacht dat jij hem mee had.” Ja, dat dacht ik ook.

Bij de bruiloft vandaag zijn we te gast bij de ceremonie en bij het feest. Dat komt erg goed uit, want nu hebben we tijd om tandpasta te kopen!

Bij de supermarkt bekijken we de verschillende opties tandpasta. Ik besluit het advies in te winnen van een vriendin die tandheelkunde studeert. Zo leer ik dat je moet kijken naar de fluoride en dat daar een bepaalde code bij zou moeten staan. Geïnteresseerd vraag ik door. “Whitening tandpasta, werkt dat nou echt?” Ze legt uit hoe dit werkt. “Oh, en dit, werkt dit ook om wittere tanden te krijgen?” Ze begint heel hard te lachen. “Eh ja, als je een kunstgebit hebt”. Ik kijk haar verbaasd aan, kijk nog eens goed en zie dat ik sta te wijzen naar ‘gebitstabletten’. Haha, hopelijk kan ik daar nog een paar jaartjes mee wachten.