Zo’n maandag

Ook al weet ik heus wel wat ik wil en ga doen vandaag, toch schrijf ik het even op een lijstje. Fiets naar de fietsenmaker. Nieuw batterijtje in horloge laten zetten. Fruit halen. Gootsteenkastje opruimen. Het is altijd fijn om al vroeg te beginnen, zodat je de hele dag een productief gevoel hebt. Ik trek mijn jas aan om op pad te gaan, maar bedenk me dan dat het maandagochtend is. Hmmm, meestal is niet alles open dan. Het is maar goed dat ik het even check: de juwelier gaat om 13:00 open en de fietsenmaker om 13:30. Ik besluit om vanmiddag dan maar alles in één keer te halen en om nu aan het gootsteenkastje te beginnen.

Twintig minuten later kijk ik tevreden naar het resultaat. Ik doe het kastje dicht en ruim de troepjes op die niet in dat kastje horen. Ik heb heel veel rollen met plastic zakken gevonden en besluit om er een paar in de trapkast te bewaren. Eén zak kan ik mooi gebruiken om sommige spullen weg te gooien. Ik begin aan de rol te draaien en zoek naar het kartelrantje om een zak af te scheuren. Pas na twee meter gerold te hebben kom ik erachter dat zelfs ‘mega zakken’ niet zó groot zijn. Ik rol even terug om te kijken waar dat kartelrandje dan zit. Huh. En dan begint het te dagen: dit zijn helemaal geen zakken, dit is afdekplastic. Handige harry.

Om 13:20 fiets ik naar de juwelier, waar ik slechts een kwartiertje hoef te wachten op mijn nieuwe batterijtje. Bijna fiets ik weer terug naar huis omdat de fietsenmaker nog niet open is. Het is immers pas 11:40. Nog net op tijd realiseer ik me dat dit wel héél vroeg is en dat ik thuis juist zo lang heb gewacht zodat alles open zou zijn. Blijkbaar heeft de vrouw van de juwelier mijn horloge niet goed ingesteld en is me dat helemaal niet opgevallen, lekker suf haha. Niet dat het uitmaakt overigens, de fietsenmaker blijkt vandaag een extra dagje gesloten te zijn. Morgen weer een dag!

Winkelen bij mijn favoriete winkel

“Kun jij even naar de Ikea rijden om dit kastje om te ruilen?” Iedereen die mij goed kent, weet dat ik dat totaal niet erg vind. Al zou ik er elke week heen moeten, ik ben fan!

Al vrij snel kom ik hier deels op terug: de klantenservice is toch wel even anders dan de winkel zelf. Ik denk dat ze acteurs inhuren om de wachttijd op te schroeven (schroef, ha, ha) zodat mensen minder snel dingen terug brengen. Maar we zetten door!

Na twintig minuten ben ik aan de beurt. Na een lange analyse op de bon los te hebben gelaten (hij staat er niet op), blijkt dat mijn schoonouders een kast hebben gekocht die uit vier onderdelen bestaat. Onderdeel twee is per ongeluk verwisseld met een onderdeel twee van een totaal andere kast. Het probleem is dat alleen onderdeel één gescand wordt, waardoor je niet zomaar een ander onderdeel twee kunt pakken. Uiteindelijk lukt het gelukkig en kan ik weer terug!

Nu, ongeveer vier weken later, zijn we opnieuw bij hen om een andere kast en een keukenkastje in elkaar te zetten. Thomas en ik doen de kast, zijn vader het keukenkastje.

Na twee uur nemen we pauze om te gaan lunchen. Wanneer we klaar zijn vraagt Thomas zijn vader of we straks nog even naar de Ikea kunnen. Iets met een 40×60 in plaats van een 60×60. Deze heeft gelukkig wél een streepjescode, dus hij staat gewoon op de bon. Helaas is de bon nergens meer te vinden, haha!

Bij de Ikea doen ze gelukkig niet moeilijk en krijgen we een tegoedbon mee. We lopen naar het magazijn en zien een wel heel treurig leeg vak. Uitverkocht, goh. Drie keer is scheepsrecht?! 😉

Never dull photos #20

Verschil moet er zijn!
Lekker windje hoor ;-).
Onze kat Dirk ligt graag bij ons, ook nu heeft hij zich tussen ons in gepropt. Kan niet comfortabel liggen, haha.
In de zon was het filmpje op de telefoon niet goed te zien, dus dan maar even zo!
Het is niet heel duidelijk te zien, maar zijn twee achterpoten zweven in de lucht. Ik kan me niet voorstellen dat dit lekker ligt.
Dit huis heeft heel veel mazzel gehad met deze auto!
Laura is hier bezig om een (nét iets te groot) pakketje in de brievenbus te proppen. Het duurde ongeveer 20 seconden, haha!

Rije rije rije in een wagentje

“En dit is de logeerkamer.” Deze zin heb ik al best vaak genoemd tijdens een rondleiding door ons huis, maar daar was eigenlijk maar weinig van waar. Tot vandaag!

Ik ben in mijn eentje op weg naar de Ikea om een logeerbed te scoren. Ik heb de bus van mijn ouders opgehaald zodat het hele pakket in één keer mee naar huis kan. Ik besluit om twee keer af te rekenen en dus ook twee keer naar de auto te lopen met spullen. Lading één bevat de matrassen, kussens en matrashoesen. Lading twee is het bed zelf. De tweede lading was uiteraard een heel stuk zwaarder dan de eerste, maar met wat hulp van drie verschillende mensen (in de winkel, bij de draaideur en bij de parkeerplaats) is het me toch gelukt om alles in de auto te krijgen. Trots!

Wanneer ik de auto start, begint het best hard te regenen. Hij gaat al een tijdje mee, dus ik hoop altijd maar dat hij het gewoon blijft doen, haha. Zou toch sneu zijn als ik met mijn hele lading aan de kant van de weg in de regen zou moeten staan.

Het stoplicht is rood en ik druk op de rem. Wanneer het stoplicht op groen springt, begint mijn hart sneller te bonzen. Wat maakt de bus nou ineens voor herrie? Was  dat zware geluid net ook al zo? Op het moment dat ik toch een beetje ‘paniekeriger’ begin te worden, zie ik naast me een énorme uitslover staan met een hele zware motor. Aaaaaah ;-).

Snelle Jelle

“Nog niet klaar?” Is een ‘vraag’ die Thomas regelmatig stelt. Toegegeven, ik eet en drink (hete thee!) niet super snel. Althans, vergeleken met Thomas dan. Volgens mij ben ik heus wel gemiddeld als je het met heel Nederland vergelijkt. Zo snel als nu heeft Thomas trouwens niet altijd gegeten.

Ongeveer zes jaar geleden hadden we onze eerste date: uit eten bij een leuk restaurantje in de Pijp. Ondanks dat we elkaar al best veel hadden gezien op Gran Canaria – daar hebben we elkaar ontmoet – waren we altijd samen met vrienden. Bij deze date zijn we voor het eerst met z’n tweeën! Tijdens het eten heb ik niets gemerkt van Thomas zijn eettempo (en eerlijk gezegd hield ik me daar sowieso niet echt mee bezig, haha). Achteraf bleek dat ook niet zo vreemd; veel later vertelde Thomas me dat hij bewust heel langzaam had gegeten tijdens onze eerste paar dates. Hoe kóm je erop, haha. Nu vraag ik me af of mensen daadwerkelijk zouden afknappen op een ‘te hoog eettempo’. Niet op een te laag tempo blijkbaar, want anders zou het allang voorbij zijn! 😉