Omslachtigheid rondom ons harige patiëntje

Disclaimer: mocht je weinig tijd hebben / geen zin hebben om dit hele verhaal te lezen: de laatste alinea’s volstaan in principe ook 😉

Inmiddels weten de meesten van jullie wel dat Daan en ik twee katten hebben: James en Darcy. Het zijn twee schatjes van katjes en ze hebben allebei hun eigen karakter en eigenschappen. Waar James nóóit wat mankeert, heeft Darcy helaas zo zijn mankementjes. Als kitten heeft hij al vroeg een operatie moeten ondergaan omdat hij een navelbreuk (een soort zwelling bij de navel) had. Een paar jaar geleden heeft hij zijn pootje gebroken bij een sprong van driehoog. Later kreeg hij last van blaasgruis, waardoor hij moeite had met plassen. Gossie! Alles is gelukkig weer opgelost door onze aardige dierenarts. Wel besloten we na een tijdje om speciaal voor Darcy maar een kattenverzekering af te sluiten ;).

Afgelopen december bleek dit ook handig te zijn, omdat hij last had met ademen. (Stond nog niet afgevinkt op de bingokaart, kom maar door!) We hebben dit met een injectie, pijnstilling en antibioticum weer kunnen oplossen. Fijn! Waarschijnlijk een irritatie in de luchtweg door een te lang grassprietje, arm katje toch. Gelukkig was dit gauw weer opgelost. En maar mailen met die verzekering.

Vorige week vrijdag was het helaas weer raak: we hoorden hem ‘s avonds hijgen, zagen hem zwaar ademhalen en soms proesten. Symptomen die we herkenden van de vorige keer. “Zullen we morgen naar de dierenarts om dezelfde medicijnen op te halen? – Het is dan wel zaterdag hè, we kunnen dan beter even naar de dierenarts van Ranzijn rijden, zij zijn om 9 uur open.”

Zo gezegd, zo gedaan. De volgende ochtend staan we om 09:00 bij Ranzijn. “We kunnen u helaas de antibioticum niet zomaar als herhaalrecept meegeven zonder dat we uw kat gezien hebben. Voor hetzelfde geldt is er iets anders aan de hand.” Okee, klinkt logisch. “We kunnen om 11:00 een consult inplannen, komt u dan terug met Darcy?” We besluiten om de afspraak maar te maken. Een benauwd katje is ook niet alles, dan maar even heen en weer.

Waneer we in de auto naar huis zitten (zo’n 20-25 minuten rijden van de Ranzijn), krijgt Daan een ingeving. “Hoe laat gaat onze dierenarts open? – om 11.00. – O, laten we daar dan heen gaan!” Ik bel de afspraak bij Ranzijn weer af en leg uit dat we nu net zo goed naar onze eigen dierenarts (op zo’n 10-15 minuten rijden) kunnen gaan.

Om 11:00 staan we met Darcy bij onze dierenarts. “Heeft u een afspraak gemaakt? De arts is vanmiddag pas aanwezig vanaf 1 uur.” Ahhhh, arme Darcy. En wat suf dat we dit niet hebben opgezocht. Van de vorige keer konden we ons herinneren dat we op zaterdag vrij snel konden doorlopen, oeps. We overleggen met de assistent en ze besluit ons om alvast de ontstekingsremmer/pijnstiller van de afgelopen keer mee te geven. “Kijkt u het maar even aan. Als het vanmiddag niet verbetert, kunt u altijd nog op het spreekuur langskomen.” Top!

Thuis snoept Darcy van de medicijnen en hij lijkt al wat meer op zichzelf. Het gehijg en geproest heeft niet meer doorgezet en hij lijkt al een stuk minder benauwd. Waarschijnlijk is dit genoeg. We gaan met een gerust hart naar een verjaardag. Wel besluiten we om op tijd weer terug te keren, zodat we kunnen inschatten of we opnieuw met hem naar de dierenarts moeten.

Uiteindelijk valt het alles mee, smikkelt hij van zijn eten en ligt hij tevreden in zijn puzzeldoos (tja) te slapen. Mooi, die doet het weer.

De volgende dag is het Eerste paasdag en Darcy ‘smult’ opnieuw van zijn pijnstiller. James kijkt ons vragend aan, maar die krijgt echt alleen maar brokjes, haha. We gaan richting Dorinde om daar te brunchen (zie deze blog) en rond half drie kom ik weer thuis. Onze volgende afspraak staat om 15:00 en ik besluit om de katjes een lekker zakje te geven. Darcy kijkt wat sip naar het eten en begint dan ineens heel zwaar te ademen. Vervolgens kruipt hij onder de bank. Oei, dat is geen goed teken. Ik overleg met Daan en we besluiten dat we toch de dierenarts maar moeten bellen. Gelukkig kan ik direct terecht.

“Hij heeft misschien astma.” AHHH gossie. “Als dat het geval is, moeten we u ook gaan leren om te helpen met speciale kattenpuffers.” Ahhh dat zou wel echt sneu zijn. “Om dit vast te stellen, kunnen we dinsdag een röntgenfoto van Darcy maken. Voor nu geef ik u dezelfde antibiotica als de vorige keer mee en geef ik hem een injectie voor de mogelijke luchtweginfectie. Dinsdag zien we elkaar terug voor de foto!”

Op dinsdag gaat Dorinde gezellig mee en Darcy laat zich vrij oké (een klein beetje gemiauw toen hij op z’n rug lag ;)) op de foto zetten. “Wat is hij schattig!” Op de foto blijkt dat hij toch wat afwijkingen in zijn longetjes heeft. Dit kan vier dingen betekenen: een longontsteking, astma, iets met zijn hart of longworm. Longworm, ik wist ook niet dat dat bestond! “Om dit uit te sluiten, moeten jullie de komende dagen …….”

Hahaha. Elke keer bij het openen van de koelkast vergat ik even dat we dit moesten doen en schrok ik steeds opnieuw van ‘het’ potje. Drie dagen lang cadeautjes opvangen van Darcy. Oftewel:

  • James steeds in een aparte ruimte van Darcy neerzetten wanneer wij niet thuis zijn
  • Wanneer de jongens wel samen beneden zijn, elke keer naar de kattenbak racen bij het horen van gegraaf: is het Darcy?
  • “DAAN! DARCY ZIT OP DE KATTENBAK!!!!”
  • “LAATMAAR, HIJ HEEFT ALLEEN MAAR GEPLAST”
  • In de ochtend vol spanning (à la eieren zoeken) in de kattenbak kijken: “ja, er ligt iets in!!”
  • Schrapen maar
  • Alles voor je kind.

Over een paar dagen horen we de uitslag. Hopelijk valt het alles mee! 🙂

Lichtelijk awkward

Het is eerste Paasdag en we hebben net gezellig met een klein clubje gebruncht. Het is heerlijk weer en mijn zus en ik besluiten om weer eens te gaan geocachen (een soort schatzoeken, ik heb er al eerder over geblogd!). Thomas gaat ook gezellig mee en we lopen richting de eerste cache/verstopplek op een paar honderd meter van het huis van Dorinde en Thomas. De naam van de cache geeft aan dat we bij een brug moeten zoeken en we kunnen ook precies aan het aantal meters zien hoe ver we van de plek af zijn.

Na een paar minuten lopen zijn we aardig in de buurt. “Hier moet het ergens zijn!” We lopen een parkje in dat naast een kleine brug ligt. “De app geeft aan dat we op 10 meter afstand staan.” Helaas is de app niet altijd supernauwkeurig, waardoor je ook een beetje logisch moet gaan zoeken (bijvoorbeeld door te kijken naar holletjes of boomstammen). Ik besluit om de hint op te zoeken en we lezen dat de cache bij een lage boomstronk aan de rand van de sloot verstopt ligt. Oké, zoeken maar!

We struinen er wat rond en zoeken naar boomstronken op de grond. Ze lijken er niet heel erg te liggen en ik besluit om nog eens goed naar de beschrijving van de cache te kijken. “O, blijkbaar is hij wel verplaatst! Ik weet niet zeker of dit nu de nieuwe plek is, of dat we nog bij de oude plek aan het zoeken zijn.” Omdat we nu vooral bij brandnetels zoeken, stelt Dorinde voor om naar de volgende cache te gaan en deze later nog te proberen. Ik wil niet direct ‘opgeven’ en ik blijf nog even doorzoeken. Dorinde en Thomas zijn inmiddels weer op ‘bewoond gebied’.

Twee minuten later geef ik het ook op en stap ik tussen de bomen vandaan weer op de openbare weg, waar op dat moment een wat oudere man langsloopt. “Hallo,” zegt hij met verbaasde ondertoon in zijn stem. “Hallo!” breng ik vrolijk uit, hopend dat het hierbij blijft. “Kan ik ergens mee helpen?” Hij kijkt me vragend aan, waardoor ik besluit om hem maar uit te leggen wat ik aan het doen ben. “We zoeken deze brug, zitten we hier dan goed?” De man lacht om mijn uitleg van het geocachen en vertelt dan dat de brug even verderop ligt. Ik bedank hem hartelijk en loop weer verder. Het is inderdaad wel een beetje een gek gezicht om een volwassen persoon door laag struikgewas/boomstammen/holletjes te zien struinen. Zelfs op eerste Paasdag, haha. Daar moet je dan even overheen, maar dan heb je ook wat ;). Het helpt dan wel om daarna keihard: “jaaa, gevonden!” te roepen. En ach, awkward is never dull. Heb je weer iets om over te praten. En die man ook, bij thuiskomst.

9 ‘ideale’ krantenkoppen

Omdat ik niet zo heel blij word van het actuele nieuws, deel ik hierbij 9 ‘krantenkoppen’ zoals het zou moeten zijn!

1: Rustige dag voor ziekenhuizen. Slechts drie misselijke patiëntjes (4), (6) en (10) door teveel paaseieren.

2: Nederland zet massaal bakjes water in de tuin voor dorstige vogels. Nog niet gedaan? Helpt allen!

3: Groene kliko zorgt voor flinke overlast in Noord-Holland. “Ik kan soms de stoep niet op en met het parkeren is het al helemaal een ramp.” De gemeente komt in actie.

4: Waterballonnen uitverkocht in het hele land. Vanaf morgen weer beschikbaar.

5: Vandaag wordt het 22 graden, 4 graden koeler dan gisteren. Berg de slippers nog niet op!

6: Nederland viert vakantie. Mooie luchtfoto’s van drukbezochte tulpen velden te zien op onze nieuwssite.

7: Er wordt onderzoek gedaan naar een duurzame, betaalbare zonnebrandcrèmedouche. Vooral een exemplaar voor in de tuin is gewild, aldus de onderzoekers.

8: De strijd om de zomerhit is weer losgebarsten. Heeft u al een favoriet?

9: Op de site deelt onze kok 3 recepten voor gesmolten paaseitjes. Gooi de ‘te laat gevonden eitjes’ dus niet weg!

‘Oppep’-ABC

De laatste tijd heb ik het best druk gehad en was ik soms een beetje sipjes. Het leek wel alsof alles drie keer zoveel moeite kostte. Vermoeidheid zal hier wel een grote rol in hebben gespeeld. Ik hoorde van meer mensen dat ze de laatste tijd een beetje meer down waren dan normaal, misschien hing er iets in de lucht? Of gewoon even een tijd lang wat minder weer? Volle maan?

Anyway… Inmiddels voel ik me weer helemaal prima! Het zonnetje schijnt ook weer heerlijk, dat helpt natuurlijk ook. Door de afgelopen periode ben ik wel geïnspireerd geraakt om even een soort oppep-blogje te maken. Dus: zit je niet lekker in je vel of kan het beter? Misschien helpt dit random ABC-tje een beetje om op inspiratie te komen!

 

Als je niet lekker in je vel zit… Bedenk dan dat er op dit moment altijd iemand is die aan een deur trekt, terwijl je moet duwen. (Dit is al een bekend ‘grapje’, maar ik moet er toch elke keer weer aan denken, hahaha). Zelf doe ik het al-tijd verkeerd bij de tandarts.

Blogs teruglezen op Neverdullmoments is altijd leuk 😉 Je kunt in het wolkje rechts ook filteren op ‘haha’, of ‘oeps’, of ‘blunder’. Verder geen reclame ofzo hoor, hahaha.

Chocola. Dit kon hier alleen maar staan. Heeft geen uitleg nodig.

Douchen! Daar kun je zo van opknappen. Lekker even je haren wassen en je favoriete douchegel (schuim?) gebruiken. Onder de douche probeer ik vaak mijn zorgen letterlijk van me af te spoelen. #Zweverig #Maarhethelptwel

Eerlijk zijn naar jezelf is belangrijk. Spreek het desnoods hardop uit dat je je even niet zo fijn voelt, dan voel je je misschien al de helft lichter. Doen alsof werkt niet.

Ff een belangrijke denkwijze: maak je je ergens zorgen om, maar is er een oplossing? –> Geen reden om je zorgen te maken. Maak je je ergens zorgen om, maar is er geen oplossing? –> Dan heeft het totaal geen zin om je zorgen te maken.

Ga lekker naar buiten! Al loop je maar een klein rondje… de frisse buitenlucht zorgt er direct voor dat je je een stuk beter voelt!

Hobbyen. Ik heb zelf altijd fases, maar ik probeer zoveel mogelijk tijd te stoppen in ‘offline hobby’s’. Puzzelen, lezen, wandelen, tekenen, sudoku, borduren (hahaha ja, in die fase zit ik nu. Ik ben nu een kerstboom aan het borduren) zijn voorbeelden van deze offline hobby’s. Televisie is natuurlijk ook prima om afleiding te zoeken, maar daar kom ik toch nooit helemaal van tot rust.

Inspiratie, ik hoop dat ik je dat nu geef!

Jippieeeee, joehoeeeeeee, jodelahitieeeeee, joepiedepoepieeeeeee, jottemmmmmmm. Leuke letter dit. Veel beter dan ‘dolletjes’ of ‘geinig’.

Ku… –> zie x. Die had ik eerder getypt. Wel weer terugkomen naar de L zo he! Ik hou je in de gaten hoor.

Lachen, het beste medicijn! (Cliché, maar waar). Soms google ik gewoon op ‘funny laugh’ en dan ga ik vanzelf meedoen. Je kunt ook gewoon in de spiegel kijken en beginnen te lachen. Of dit samen met iemand doen. Waarschijnlijk rol je van een ‘monotone’ ha-ha in een ‘awkward’-giechel en eindig je in een ‘HAHAHA’-lach. Iemand zin om dit met mij te proberen? 😉 Daan kan ook zo lekker bulderen, hihi.

Maak er wat van! Alleen jij kunt dat doen.

Niezen. Ik vind het zo grappig wanneer iemand moet niezen, dat hoofd dat je die twee seconden voor het niezen trekt. Laatst zag ik op tv een man die moest niezen terwijl hij geïnterviewd werd. Hij had daarna echt een pokerface, terwijl ik op de bank niet meer bijkwam, hahahaha.

Oochtenden vind ik altijd heerlijke momenten van de dag. De dag moet nog beginnen en er kan zoveel leuks gebeuren! Heb je een keer een rotdag gehad? Ga dan lekker op tijd naar bed om de dag af te sluiten. De volgende ochtend is het weer een nieuwe dag en komen er vast leuke dingen (al is het een broodje hagelslag) op je pad.

Pak een pen en schrijf je zorgen/gedachten van je af. Je zult merken dat je je al een stuk lichter voelt! Ik ben zelf erg fan van deze methode en ik heb thuis wel honderden opschrijfboekjes waar ik ooit in begonnen ben.

Qu’est-ce que tu penses de mes idées sur ce sujet?

Relativeer soms ook even. Er zijn altijd mensen die dezelfde ‘problemen’ hebben, maar daarbovenop bijvoorbeeld ook nog eens een enorme puist op hun neus hebben. (Nee okee, flauw… maar soms helpt het wel om het eens in een ander daglicht te zetten. En dan bedoel ik natuurlijk ook relativeren ten opzichte van de ‘erge’ dingen als een ziekte of bijvoorbeeld iemand verliezen).

Soms vind ik het leuk om berichtjes terug te zoeken op ‘hahahaha’. Niet twee keer ‘ha’, want ‘haha’ zeg ik best wel vaak. Wanneer ik echt vier keer ‘ha’ heb getypt, dan vond ik het écht grappig! (Oké nu heb ik dus mijn geheim verteld, ga dit maar niet analyseren hahahahahahahahahahaha).

Taart. Je kunt het eten om iets te vieren, of je kunt het eten om jezelf even een oppepper te geven. Hup, naar de winkel!

U, de laatste letter die ik nu vul van deze ABC-blog. Ik schrijf nooit op volgorde, maar plak wat tekst achter een letter wanneer er iets bij me op komt. Ik heb nog lang niet alles gezegd, misschien kan ik deze blog wat vaker maken. Une idée?

Vieze dingen zijn stiekem soms ook grappig. Scheetjes bijvoorbeeld. Ik kan echt nog steeds hard lachen om een scheet. En ook om synoniemen van scheetjes. Pufjes. Ruftjes. Windjes. *Googelt synoniemen van scheet, hoppa, glimlach op mijn gezicht*: bout, hahahaha. Maar ook: beminde; geliefde. Hm, dat is toch niet helemaal de context. Haha.

Waarom zou je je tijd stoppen in down/verdrietig/sip zijn, terwijl je deze tijd ook leuk/gezellig/blij kunt doorbrengen? Natuurlijk gaat dit lang niet voor elke situatie op, maar je zou jezelf deze vraag best eens kunnen stellen!

Xxx. Kusjes. Altijd een goede oppepper! Je vriend(in), ouders, broer, zus, huisdier… wie ga jij op een kusje trakteren? Je eigen hand kan natuurlijk ook. Ik heb het net uitgetest, want Daan slaapt al. Beetje gek, maar boeiend. Nu weer terug naar de L.

You are amazing. Zeg dat eens tegen jezelf! En anders doe ik het. ZO.

Zeg eens… heeft het geholpen / zou dit lijstje jou helpen wanneer je een beetje down bent?

Schoolmomentjes om te onthouden

Tijdens de les Frans met de derde klas oefenen we met luistervaardigheid. We luisteren naar een Frans fragment over de bruiloft van Meghan en Harry en de leerlingen beantwoorden er vragen over. Tijdens de nabespreking komt naar voren hoe duur het eigenlijk wel niet is om een bruiloft te plannen. Ik voeg er grappend aan toe dat ik dat uit eigen ervaring nu ook weet.

De meiden die in het midden zitten kijken me verheugd aan. Ik hoor ze met elkaar fluisteren: “zal ik het vragen? Ik vraag het gewoon.” Ze steekt haar vinger op. “Mevrouw, heeft u al een jurk?” Ik kijk haar lachend aan: “nog niet, maar ik zal je op de hoogte houden als je dat wilt!” Ze glundert. “Graag!”

Later die middag geef ik les aan mijn brugklas. Ik heb een leuke band met deze klas en ze gaan enorm goed. Aan het eind van de les blijven er altijd een paar leerlingen hangen om te kletsen. “Mevrouw, uw voornaam is Laura, toch? Mogen we u op Instagram toevoegen?” Ik geef mijn standaard docentenantwoord (nee), maar vertel ze wel dat ik me uiterst vereerd voel. “U mag mij wel toevoegen hoor, dat zou echt leuk zijn!” Haar vriendinnen vallen haar bij: “ja, want als we u nou niet meer hebben volgend jaar, kunnen we toch nog een beetje contact houden.” Hoewel ik dit niet zo gauw zal doen, kan ik niet ontkennen dat ik het erg schattig vind!