Krakende kaken

Zoals je in een eerdere blog misschien hebt gelezen, is het toetsweek bij ons op school. Als docent word je ingedeeld om te surveilleren bij een paar (willekeurige) toetsen. Vandaag zit ik onder andere bij een leestoets voor Duits voor de vierde klas.

Wij werken met een soort stopwatch systeem: op een computerscherm projecteren we de aflopende tijd, zodat de leerlingen precies kunnen zien hoe lang ze nog hebben. In dit geval gaat het om een toets van 90 minuten.

De regel is dat je surveilleert (en dus niet na gaat kijken, mails gaat checken of een krantje lezen) en de eerste 20 minuten vermaak ik mij prima. Ik speel altijd spelletjes: ken ik de achternaam, heb ik toevallig een broertje of zusje in de klas? Welke leerling gaat het snelst? Wie heeft de leukste schoenen? Etc. Inmiddels is het bijna half twaalf.

Na een half uur heb ik plotseling iets heel anders om mij mee bezig te houden: mijn maag begint ineens te knorren. Snel denk ik na: “hmm, op zich heb ik alleen maar een rijstwafel met pindakaas op.” Ik denk na over wat ik zal doen. De leerlingen moeten nog een uur en mijn maag kennende, ga ik dat niet volhouden.

Ondanks dat het voor de leerlingen niet is toegestaan om te eten, besluit ik om toch maar wel iets tot mij te nemen. Ik moet immers wel fris zijn tijdens het surveilleren, ja toch?!

De volgende scène speelt zich heel erg in slow motion af:

Zachtjes rits ik mijn tas open en grabbel ik door mijn spullen. Daar, onderaan, voel ik de buit. “Krrrrsssppjjj”, dit is het geluid wanneer ik mijn voorverpakte chocoladekoekjes pak. Zes leerlingen vooraan kijken van hun teksten op en ik glimlach vriendelijk naar ze.

Nadat de leerlingen weer verder werken, probeer ik heeeeeeel zachtjes om het pakje open te maken. Tevergeefs: het is een behoorlijk krakend klusje. Ik besluit om voor de pleistertactiek te gaan en ik scheur het pakje in één keer open. “Rommel de rommel,” aldus mijn maag.

Ik stop een koekje in mijn mond en bijt er heeel zachtjes een hapje af. Vervolgens kauw ik heeel zachtjes (flinke uitdaging!) om de leerlingen niet af te leiden. Mijn wangen zijn best een beetje rood geworden van de inspanning.

Nadat ik een half koekje op heb, besluit ik dat het welletjes is. Mijn maag vindt dit zo te merken ook wel best: hij is opgehouden met geluidjes maken!

Ik kan niet ontkennen dat ik een klein beetje moest lachen toen een leerling voor mij even later heel schuldbewust naar haar knorrende maag zat te kijken.

Poeeh wat een hitte!

Het is dinsdag en het is ontzettend warm. Op school is het toetsweek (arme leerlingen) en wij nemen vandaag de mondelingen van de brugklas af.

In de sectie Frans zijn we voornamelijk met vrouwen (we hebben één mannelijke collega!) en we hebben vandaag allemaal een jurkje aan. Niet te harden anders, die hitte. Het “bijna zomervakantie!”-gevoel zit er zo in ieder geval wel goed in.

De leerlingen presenteren hun foto’s en beantwoorden onze vragen. Per tweetal komen ze binnen en het wordt steeds een beetje warmer. Ondanks deze hitte verloopt het allemaal prima en rond de lunch zijn we klaar.

We hebben afgesproken om die middag met de sectie te gaan vergaderen. In tegenstelling tot de hete lokalen van het mondeling (tja, we hadden geen keus…), installeren we ons nu in een nieuwer lokaal waar een goede airco is.

Na een tijdje begint een collega van mij een beetje te rillen. Ik moet zeggen dat ik het ook best frisjes heb (haha, heerlijk gevoel op zo’n hete dag!) en ik besluit om de airco wat minder hard te zetten.

De andere collega’s waarderen de airco echter wel, waardoor mijn (rillerige) collega met een oplossing komt. Giechelend pakt ze iets uit haar tas. “Hahaha, wat heb jij nou voor deken?!” Ze lacht en wijst er vrolijk naar: “kijk, een hoeslaken! Deze had ik mee zodat ik niet met mijn benen aan de stoel zou vastplakken tijdens de mondelingen. Wil je er ook onder?”

En zo zitten wij op een bloedhete dag in een koel lokaal te vergaderen onder een hoeslaken. Ga dat zonder context maar eens proberen uit te leggen ;).

“O néé he, we hebben er weer één.”

Zoals jullie misschien al in onze blogs voorbij hebben zien komen, bestellen wij boodschappen bij de Jumbo. Allebei ja. En dan halen we het ook allebei op hetzelfde tijdstip op. “Hoe laat ga jij?” Ja echt.

Buiten dat het dus super gezellig is, is het ook ontzettend handig! Je hoeft niet meer met een volle kar langs de schappen te zoeken: wat hadden we nou ook alweer nodig? Heb ik alles? Wat gaan we vanavond eten? Ook is de verleiding van het “dit nog even in mijn mandje gooien!” helemaal weg. We plannen onze maaltijden wat handiger vooruit…. heel veel voordelen!

Het fijnste voordeel vind ik nog wel dat het ons geld scheelt (want: vooruitplannen, geen impulsaankopen….). Maar dit komt zeker ook door kortingen die we krijgen! Buiten dat ik nu inderdaad ook iets beter op de aanbiedingen let, krijg je ook af en toe korting als je boodschappen bestelt. Om over de gratis producten nog maar te zwijgen 😉

Zo ook deze keer. “Gefeliciteerd, je hebt je 10e bestelling geplaatst! Dit moeten we vieren! Als trouwe klant ontvang je €7,50 korting op je volgende bestelling.”

Chilllllllll.

Die avond om 22:10: “nou pffffff, die code werkt helemaal niet!” Mijn teleurstelling is groot, ik had zoveel zin in de ” – €7,50 “. Helaas. Ik open de code opnieuw. Kopieer hem nogmaals. “Deze code is niet geldig.” Arghhhh. Andere browser. Telefoon opnieuw opstarten (haha, desperate).

Inmiddels is het 22:25 en staar ik heel sip naar mijn scherm. Ik kijk naar de Klantenservice voorwaarden. “Facebookchat tot 22:30.” Mijn linkermondhoek krult omhoog. Ik heb nog 5 minuten.

“Hallo Laura, hoe kunnen we je helpen?” Ondertussen denken ze vast: “O neeeeee, daar hebben we er weer een. 5 minuten van tevoren, DE TIMING.”

Ik doe mijn verhaal en open nogmaals het mailtje om alle gegevens door te geven. En dan zie ik het staan. “Bij minimaal bestelbedrag van €75.”

HAHAHAHA. Ik zit op €73,90.

“Ehhh, ik heb het gevonden hoor!”

Vrolijk mik ik een chocoladereep in mijn mandje en kijk ik blij naar de korting. Ik voel me in veel opzichten een echte Nederlander, hahahaha.

Als het nieuws een keertje andersom zou zijn!

Er valt soms weinig te lachen met het nieuws van tegenwoordig. Ik keek er eens met andere ogen naar! Wat als het nieuws een keer andersom zou zijn…

1. Van der Weijden haalt geld op door zo ver mogelijk bij het water uit de buurt te blijven. Fans moedigen massaal aan en helpen hem door zijn watervrije route.

2. Hulpverleners raden Nederland aan om de hittegolf volgende week compleet te negeren en hier geen maatregelen voor te treffen.

3. Dell vraagt gebruikers om computers niet meer te updaten.

4. Bobbejaanland biedt nu tijdelijk tickets aan van 37,50 in plaats van 23,50!

5. Vrachtwagenchauffeur rijdt poedelnaakte politie klem.

6. Britse vliegtuigpassagier wil door de buitendeur stappen, maar gaat per ongeluk naar de wc.

Een paar missers deze week

Follow me

“Ik weet de weg hoor, volg mij maar. Elfde verdieping en dan lokaal 41.” Samen met een collega ben ik vandaag op cursus in Amsterdam. Ik weet de weg, dus ik leid ons naar het lokaal. Wanneer we bijna bij lokaal 40 zijn, stoppen we even. Ik twijfel ineens of verdieping 11 wel goed is. “De cursus vindt plaats op de 9e verdieping.” Oeps!

De finale

De laatste tijd val ik steeds vaker in slaap in de woonkamer. Meestal zijn Daan en ik dan net klaar met eten, waardoor ik een beetje rozig ben. Zo ook vanavond. Tijdens het kijken van Obese val ik precies bij de ontknoping in slaap. Ik heb Daan achteraf vriendelijk moeten verzoeken om nog even terug te spoelen, oeps!

Over slaap gesproken…

Die heb ik afgelopen week ook wel gemist doordat een mug in onze kamer is gaan spoken. Nadat we (oké nee, Daan) zo’n 5 minuten in de kamer hebben gezocht, geven we het op en hebben we James naar boven geroepen. Zeer effectief! Vervolgens mis je wel je slaap door een draaiende, wassende kat, maar afijn…

“Gezellig hè!”

Aan het eind van een schooljaar is het voor docenten altijd toch weer een beetje spannend om te weten welke klassen je volgend jaar zal gaan lesgeven en met wie je samen mentor zal worden (wij hebben een duo-mentoraat, zeer fijn!). Ik heb zojuist mijn mail gelezen dat ik mentor word met een hele gezellige wiskunde collega. Ik besluit om hem meteen “gezellig!!” te appen.

En toen werd ik wakker.

Gênant gewoon

Hahaha de hele zumbales van vanavond. Linksom waar je rechtsom moet, te laat draaien, NIET…. Godzijdank stonden we achteraan 😉

“Noem mij maar Dorinde dan.”

Hahaha, ik heb een mail van een collega beantwoord en daarbij zijn naam compleet verkeerd geschreven. Toch nog maar even een mailtje er achteraan gestuurd ;).