Ik heb mezelf weer in een toppositie gebracht, haha!

Het is dinsdag en ik ben vandaag weer op school aan het werk. Aangezien ik een examenklas lesgeef, is het voor mij noodzakelijk om op school te werken: deze leerlingen komen namelijk wel naar de fysieke les. Omdat we wel de 1,5 meter afstand moeten houden, geef ik les in twee lokalen. Je wordt er flexibel en creatief van, maar het is niet altijd makkelijk… 😉

Die ochtend start ik mijn online les met een derde klas. Ik heet ze welkom en vraag hoe het met ze gaat. Nadat ik al een tijdje bezig ben met mijn les, zie ik dat mijn batterij bijna leeg is. Ik praat door en pak ondertussen mijn tas erbij om de oplader te zoeken.

Ik graai door mijn boeken, agenda, spullen, maar voel niet het vertrouwe, lange snoer. Ik krijg het een beetje warm en deel mijn gedachten met de leerlingen. “Jongens, volgens mij heb ik een probleem…”

Ik ga na wat er vanmorgen gebeurd is: ik heb mijn tas omgewisseld. Shit. Mijn oplader zit vast nog in mijn andere rugzak. De rugzak die nog altijd onder het kaarsvet zit (zie deze blog, mocht je benieuwd zijn hoe me dit gelukt is ;)). 


“Goed, eh ik heb nog een paar procent. Gaan jullie aan de gang met deze tekst? Ik ga gauw een collega zoeken en vragen of ik een oplader mag lenen.” De leerlingen vonden het wel grappig en wensten me veel succes.

Het was nog een hele klus: ik heb een ander type laptop dan de meeste collega’s en alleen de examenklasdocenten zijn vanaag op school. Gelukkig trof ik een stagiaire die me een oplader kon lenen. PFIEW! Online lesgeven zonder stroom… dat gaat me toch niet gebeuren. 😉 

Chaos in 20 seconden

Het is de week van de kaars op onze blog, hahaha.

Afgelopen week was ik bij Dor en we zaten gezellig samen aan tafel te werken. Het verliep allemaal kalm en rustig, maar toen gebeurde er plotseling het volgende…

10:59:01: Dirk sprong op tafel, vlak bij de kaars.

10:59:05: Ik blies de kaars uit (#bezorgde tante), een vonk vloog in de vacht van Dirk.

10:59:10: Dorinde en ik doken allebei op Dirk om zijn vonk ‘uit te kloppen’. Een dramatisch rooksliertje steeg op vanuit de vacht van Dirk.

10:59:10,5: Tijdens mijn duikvlucht stootte ik de fles met kaars omver.

10:59:15: We slaakten een (oer)kreet om deze gebeurtenis. Dirk schoot ervandoor (niet vanwege de kaars, maar vanwege ons lawaai).

10:59:20: Kaarsvet overal. 

Verrassing tijdens het wandelen

Grasland, Mist, Vogels, Gras, Gebied, Weide, Hek

Misschien heb je wel eens van ‘Ommetje’ gehoord? Dit is een app van de hersenstichting waarbij je je wandelingen bij kunt houden. Samen met een groep mensen kun je dan een competitie aangaan en punten scoren. Laat ik nou net van wandelen houden ;).

Ik heb me aangemeld bij de wandelgroep van mijn collega’s, leuk om te zien dat er zoveel meewandelen! Lekker tussen de lessen door even een ommetje maken, heerlijk! Uiteraard motiveert het mij ook om lekker actief te blijven.

Omdat je een badge (haha) kunt krijgen door het wandelen vóór 9:00, heb ik al een paar keer voor mijn werk een rondje gelopen. Zo ook afgelopen week.

Het is flink koud en ik heb mijn oorwarmer op. Ik verschuil mijn ochtendhoofd (tja, het is vroeg) in mijn sjaal en stap lekker door. Een ommetje is minimaal 20 minuten en ik heb inmiddels een lekker rondje achter ons huis uitgestippeld.

Op een gegeven moment kom ik een vrouw met een hond tegen. We groeten elkaar en ik loop weer verder. Na een paar seconden begint de vrouw heel hard te lachen en verrast draai ik me om. Ze kijkt omhoog en kijkt dan lachend naar mij. “Ken je dat boek van de mol? De mol die wil weten wie er op zijn hoofd heeft gekakt? NOU!” Demonstratief wijst ze naar de zwerm vogels die al kleiner wordt en vervolgens naar haar hond, die er ook vrij verrast uitziet. Een dikke flark druipt langs zijn oor naar beneden. We hebben er samen om gelachen en ik vind het een topbegin van mijn ochtend ;).

Bij thuiskomst registreerde ik mijn ommetje en kreeg ik zowaar de ‘Vroege Vogel’-badge! Het moest zo zijn ;).

Ontroostbare stofzuigermama

Het is zondag en ik ben in huis lekker bezig met opruimen. De was draait, alle kerstspullen zijn weer goed opgeruimd en ik ben bezig met het verschonen van onze bedden. (Tuttige beschrijvingen, hè? Ik ben me ervan bewust ;)). Ondertussen is Reinier (mijn robotstofzuiger) gezellig om me heen aan het dartelen en ik ben trots op mijn/onze productiviteit.

Op het moment dat ik Daan z’n dekbed in de hoes aan het schudden ben, hoor ik een enórm kabaal. BOEM BOEM BONK BEMMM PAFFFF BOEMMM. Mijn hart schiet in mijn keel en ik bedenk vliegensvlug wat dit kan zijn. Mijn katten liggen op bed en kijken verstoord op. Gelukkig: zij zijn oké. Daan is niet thuis en dan bedenk ik geschokt dat dit maar één ding kan betekenen.

(…)

Een paar uur later krijg ik een medelevend appje van een vriendin. “Hoe is het met hem?” Ik vertel dat hij nu door het leven rolt met een buitenboordbeugel (een stukje tape) en dat hij open staat voor ziekenbezoek. Hij zag het allemaal even niet meer zitten, maar nadat hij zichzelf van de trap had geworpen, bedacht hij dat hij het toch nog een kans wilde geven. Hij heeft mij beloofd dit nooit meer te doen.

(…)

Mijn stofzuiger is dus inderdaad van de trap geflikkerd (“gevallen” is te zacht uitgedrukt, het was echt een enorme klap haha). Tot nu toe herkenden zijn sensoren altijd prima dat hij niet over het richeltje mocht gaan (uitvoerig getest natuurlijk!). Ik dénk dat de sensor deze keer misschien wat stoffig was, waardoor hij dit nu misschien niet heeft gezien. Ik heb er in elk geval van geleerd: nooit de deuren meer open zetten en erbij blijven als ik hem op de gang laat zuigen.

Enne.. het is zijn eigen schuld dat hij nu buikpijn heeft. (Hij is intern een klein beetje ingedeukt en het kost nu iets meer moeite om het stofbakje te legen). Misschien is dat maar goed ook: ik vond het vrij verslavend worden om na elke kamer als een trotse moeder te kijken hoeveel stof hij nou weer had opgezogen. Heeft-ie dat in elk geval goed voor elkaar ;). #Staypositive

Intense wasscène

Zeepdispenser, Zeep, Vloeibare Zeep, Badkamer Wastafel

(Let op: ik ga een award winnen voor de meest omslachtige introductie van een blog, je mag het eventueel overslaan).

Ken je het fenomeen ‘blogoren’ inmiddels? 😉 Ze hebben het nu best zwaar met de anderhalvemetersamenleving, haha. (Fun fact: het idioot lange woord dat ik zojuist heb getypt is toch het woord van het jaar? Hij heeft nog steeds een rood kringeltje en wordt dus niet herkend, nohhh). De blogs geïnspireerd op een goed afgeluisterd verhaal zijn dus niet zo talrijk het afgelopen jaar. Je begrijpt dat ik dan ook opveerde toen Daan afgelopen week zei: “er gebeurde iets grappigs!”

Ik ga dit proberen te schrijven vanuit de ogen van mijn katten, verteld door Daan ;).

James:

Zo, ik heb net 5 uur geslapen en ik ga me maar eens flink wassen. Darcy zit wel een beetje in mijn aura, hoezo hebben papa en mama dat kleedje nou zo neergelegd dat we er allebei oppassen? Ik zat er altijd heerlijk alleen en nu zit Darcy er ook altijd. Met z’n dikke … nouja. Ik ga me dus maar wassen. Dat vind ik altijd fijn als ik gefrustreerd ben.

Eerst mijn linkerpootje. Jemig die is zanderig, hoezo heb ik dat 5 uur laten zitten?! Nu mijn rechterpootje. Veel beter, denk ik trots. Nu mijn staart.

Darcy:

James is zich aan het wassen. Ik zie dat hij best lang bezig is met zijn linkerpootje, haha. Die was vet zanderig, er ligt ook een beetje zand bij het etensbakje, maar ik ga natuurlijk niet klikken. Hij begint nu aan zijn sta… HUH wat dóét hij?!?! Hij denkt zeker dat IK zijn staart ben. James, kappen nou!!

James:

Volgens mij gaat er iets niet helemaal goed. Dit smaakt anders. Het beweegt. Oh wacht, dit is Darcy! Nouja, die kan ook wel een wasbeurt gebruiken.

Darcy:

James, joehoeeee, je bent mij aan het wassen. Dit is mijn rug, stop daar eens mee! Ik ga wel even opstaan om een statement te maken.

James:

BLIJF ZITTEN, IK BEN JE AAN HET WASSEN.

Darcy:

OMG LAAT ME GAAN, WAT DOE JE?

Daan, vertellend aan Laura:

De scène eindigde dat James zijn klauwen vastzette in Darcy en hem agressief begon te wassen. Darcy probeerde hulpeloos te vluchten, maar moest er toch echt aan geloven, hahaha.