Wederom katten… ;)

Tja jongens, de Neverdull-inspiratie is best pittig zo in deze tijden hoor! Zoals Dorinde al aangaf, spelen onze katten inderdaad een handig rolletje, hahaha. Misschien moeten we maar eens een poll doen of jullie al gek van de jongens worden ;).

Het is tijd voor mijn les met de brugklas. Ik zeg ze -digitaal- gedag en ik start zoals elke les mijn powerpoint op. We zijn bezig met het werkwoord ‘avoir’ en ik typ in de chat de getallen 0 t/m 6. Leerlingen kunnen deze reacties ‘liken’ en ik vraag ze om het getal te ‘liken’ dat overeenkomt met het aantal goede vervoegingen dat ze hebben onthouden.

Precies op het moment dat ik de antwoorden één voor één wil laten zien en de leerlingen dus hun antwoorden moeten tellen, staat James voor de deur. “MIAUUUWWWW”. Ik sta op en kondig aan: “oké, we houden direct maar even een korte pauze.” Ik doe de deur open. “Dit is James. Hij heeft een spanningsboog van ongeveer 1,5 minuut en zal daarna de tent weer verlaten.” Hij springt op de vensterbank van het raam, loopt even wat op mijn bureau (de leerlingen typen massaal “miaaaaaauw” en “hoi James!”) en hij zet weer koers richting de deur. “Wow mevrouw, het is echt 1,5 minuut!”

We vervolgens onze les en de leerlingen liken massaal hun eigen getal. Als ik een James in de klas zou hebben gehad, zou ik er voor de vorm nog even 1,5 bij gezet hebben ;).

Mysterieuze straattekeningen

Daan en ik wandelen nu graag een rondje buiten. We wonen vlak bij een landweggetje tussen enorme weilanden, heerlijk! Soms lopen we een rondje in een villawijk en dan bekijken we vol interesse de mooie tuinen.

Op een gegeven moment komen we bij een stukje straat waarbij er een aantal groene vierkante vlakken op de weg geschilderd zijn. Ik ‘hinkel’ eroverheen en we vragen ons af wat het is. Verderop in de straat zien we precies zo’n rijtje. Een parkeervrije zone? Iets voor het milieu? We weten het niet.

Vandaag lopen we opnieuw ons rondje en op een gegeven moment komen we weer bij hetzelfde stuk. Dan leef ik helemaal op. Het is maandag, klikodag. Het zijn markeringen waar kliko’s moeten staan, wow!!

Heb ik iets gemist in mijn leven of wist jij dit ook niet? Ik weet in ieder geval wel dat ik daar volgende week maandag weer een rondje ga lopen, fascinerend.

Poisson d’avril

Het is tijd voor een les met mijn 3 havo klas. Ik klik op nu vergaderen en één voor één komen mijn leerlingen online. Sommigen zeggen niets, anderen zeggen “bonjour!” op de chat en weer anderen zetten hun microfoon even aan om me te begroeten.

“Hoi mevrouw! Wat vindt u nou van 1 april?” Een leerling die in de klas ook altijd met een leuk verhaal binnenkomt heeft me direct aan het lachen gezet. “Ook goeiemorgen! Nou, ik vind het altijd wel iets grappigs, hoewel het wel apart is om 1 april een keer ‘digitaal’ mee te maken. En jij?” Op dat moment zet een andere leerling haar microfoon aan. Direct hoor ik geproest van haar kant: “nou, ik vind het héél leuk, hahahahaha.” De eerste leerling reageert hier weer op, ze heeft duidelijk net een grapje moeten ondergaan van de lachende leerling.

Ik vraag of docenten ze ook al in de maling hebben genomen en ze geven aan dat dat niet zo is. “Dan moet u het niet ineens wel gaan doen hoor, dan zit ik de hele les in spanning te wachten of u nou serieus bent of niet.” Ik antwoord dat ik de powerpoint nu al af heb en dat ik nu geen tijd meer heb om een grapje voor te bereiden. De leerling is opgelucht. Muhaha.

Ik geef de les. Ik begin met een uitleg hoe ze in Frankrijk 1 april vieren: ze knippen papieren vissen uit en plakken deze heel voorzichtig op iemands rug. Wanneer de vis ontdekt wordt, roepen ze heel hard: “Poisson d’avril!!” De leerlingen vinden het grappig. De rest van de les hebben we het over serieuze dingen als kloktijden, een beetje grammatica en we lezen nog een stukje tekst.

Aan het eind van de les zet ik mijn ernstige gezicht op. “Ik heb wel een probleem…” (met een schuin oog houd ik de chat in de gaten, zijn er al mensen die iets door hebben?) ik vervolg mijn zin: “ik ben namelijk al jullie ingeleverde brieven kwijtgeraakt. Het digitale programma is zo overbelast de laatste tijd, dat herkennen jullie vast. Zouden jullie de brief deze keer naar mij willen mailen?”

Het blijft even stil en dan zie ik op de chat een paar reacties verschijnen: “nooooo, ik heb hem niet meer.” Ik reageer ‘verbaasd’: “heb je het niet meer? Je moet altijd je werk goed bewaren, hoor!” Beteuterd (zo zie ik dat voor me bij deze leerling): “ik had geen ruimte meer op mijn computer…” Een paar reacties volgen dat ze het werk ook niet meer hebben. Ik ‘slaak een diepe zucht’ en zeg: “nou, dan heb ik het volgende nieuws voor jullie…” ik klik op de volgende dia en er komt een heel groot plaatje van een vis op een rug in beeld.

Die seconden daarna. Normaal heb je natuurlijk interactie met een klas, nu blijft het even stil. Ik kijk naar de chat en vraag me sterk af of de grap zo wel leuk overkomt (ik moet er stiekem heel erg van giechelen, lekker drollig zo). Daarna zie ik “HAHAHAHAHA” en “WOW mevrouw!” op de chat verschijnen, gevolgd door een *PLING*, een mailtje van een leerling die zojuist het bestand opnieuw heeft verstuurd. HAHA. De leerling die de les begon met haar vraag zet haar microfoon weer aan: “deze was leuk, mevrouw.”

Beregezellig, die beren!

Het is je vast niet ontgaan: de afgelopen dagen heeft men massaal een knuffelbeer voor het raam gezet. Dit om de kinderen tijdens het halen van de frisse neus een leuk doel te geven: een speurtocht waarbij je beren moet zoeken/tellen.

Na een appje van mijn schoonzus (“hebben jullie ook al een beer voor het raam?!”) liep ik meteen naar boven om onze grote teddybeer te pakken. Deze beer heb ik ooit van Daan gekregen, nadat hij deze op de kermis voor me had gewonnen. Gelukkig dat ik deze nog maar niet weg heb gegooid tijdens de minimalisme challenge ;).

Die avond stond beer trots op de vensterbank en we besloten om zelf ook een klein rondje te maken. Stiekem mag dit dan een speurtocht zijn voor kleine kinderen, zelf vind ik het ook heel leuk om de ramen af te speuren, haha. In onze wandeling van een half uur zagen we zo’n 23 beren, leuk hoor!

De volgende ochtend was ik boven wat aan het rommelen (want: minimalisme challenge) en het raam in de slaapkamer stond open. Opeens hoorde ik een kreetje: “JAAAA PAPA, DAAR IS ER WEER EEN!” Ik liep direct naar het raam om naar beneden te gluren en jahoor, daar stond een heel schattig blond mannetje glunderend naar onze beer te wijzen. “EN EEN POES!” Snel liep ik naar beneden om het schouwspel van dichtbij te bekijken. Ik zag nog net hoe het jongetje weer verder huppelde. Ik liep naar Darcy, die daar met een uiterst chagrijnig hoofd naar buiten aan het staren was. “Nou zeg, neem eens een voorbeeld aan beer!” Hahaha.

Vervolgens ging ik weer naar boven om te rommelen. Na een tijdje kwam Daan naar boven met een briefje in zijn hand. “Kijk eens wat een meisje net in onze brievenbus heeft gegooid!” Op het briefje stond een teddybeer getekend met daarbij een zelfgeschreven briefje:

Dikke knuffel van Tara

Zo leuk!

Van dit soort ludieke acties word ik wel vrolijk hoor! 🙂

Real life ‘achter’ het scherm

“Deze zin is bijna goed, behalve dat alle woorden vrouwelijk moeten zijn. In plaats van la semaine dernier, wordt het dan…? Typ het antwoord maar in de chat!” Massaal komen de antwoorden binnen, dit thuisonderwijs werkt verrassend goed!

Op het moment dat ik met de volgende zin wil beginnen, hoor ik James achter de deur miauwen. Uit ervaring weet ik dat hij niet vanzelf weggaat, het gemiauw zal juist alleen maar intenser worden. “Ik laat even mijn kat binnen hoor!”

James springt op de vensterbank en ik aai hem even. Vervolgens ga ik verder met de les. Niet veel later houdt James het weer voor gezien en laat ik hem weer uit. Op zich is elke stap meegenomen voor de stappenteller, wel jammer dat ik midden in de uitleg zit, haha. Nou ja, de leerlingen vinden het wel prima!

Een paar seconden later doet de volgende challenge zich alweer aan. Een kattenhaar in mijn mond, pfff. Ik ‘laat een pen vallen’, haal de haar uit mijn mond en hervat de les zo soepel mogelijk.

Heel veel respect voor collega’s met kinderen! 😉