Nieuwe kast, een kastbehoefte en grijze haren – mini-anekdotes van de afgelopen week

1 – Thomas heeft de leeslamp wel heel fel gezet. Wanneer ik vraag of hij wat minder fel kan, staat Thomas op om een zonnebril voor me te halen. HAHA! #didntseethatonecoming (Dorinde)

2 – Darcy (katlief) heeft zijn pootjes om zijn mond en neus geklemd en ademt super zwaar. Het ziet er héél ongemakkelijk uit, haha. (Laura)

3 – Ik heb een prijs (een boek!) gewonnen met mijn geliefde puzzelboekje, ik vind het helemaal leuk. Ik ga geloof ik maar vast een vitrinekast aanschaffen ;). #puzzelbrein (Laura)

4 – De zon maakt haren blond, sneeuw maakt haren kennelijk grijs. #weereenpaargespot #ojee (Dorinde)

5 – We hebben een nieuwe kast en hij is mega groot! We zijn nu druk op zoek naar spullen in huis die we erin kunnen zetten. #lessismore #luxeprobleem (Dorinde)

Soepele smoothie

Smoothies, Vruchten, Kleurrijke, Vitaminen, Gezonde

Ik schud het bevroren fruit uit de verpakking en zie aan de ijsvorming dat het nu toch wel de hoogste tijd is om hier eens een smoothie van te maken. Al sinds wij van Dorinde en Thomas een blender hebben gekregen voor onze trouwdag (inderdaad), heb ik dit pakje in huis. Ga ik wel even lekker smoothies van maken, dat wordt vast mijn nieuwe fase!! Ahum.

Een jaar later vond Daan (terecht) dat het pak fruit nu lang genoeg in het vriesvak heeft gekampeerd. Braaf keek ik een paar dagen geleden dus op de achterkant en gniffelde bij de weinige ingrediënten die ik maar nodig had: yoghurt en vruchtensap. In my defense: we kopen nooit vruchtensap, dus elke keer kwam het er maar niet van. Menselijk toch, om een jaar lang te vergeten een pak vruchtensap op te nemen op het boodschappenlijstje?

Op het boodschappenlijstje van deze week stond het dan toch echt en ik had er helemaal zin in. Op dit moment ben ik dus trots bezig met mijn smoothie. Met een vork splits ik de banaan van de aardbei en ik stop alles in de blender. Vruchtensap erbij. Wat moest er nou nog meer bij? Oh ja, yoghurt.

HAHAHAHA. Ik heb gisteravond de yoghurt opgegeten. Nou, dan maar melk hoor!

Ik lach mezelf enorm uit om mijn super flexibele aanpassing. Goh, had ik daar echt een jaar voor nodig? Het zat dus gewoon in me, hihihi.

Héérlijke smoothie hoor!

Leuke momentjes tijdens het online lesgeven

Zonnetje

Ik probeer tijdens mijn online lessen altijd veel positiviteit door te geven via het scherm. Zo leek het me wel gezellig om een zonnetje op het bord achter mij te tekenen, zodat de leerlingen (zelfs met deze sneeuw) altijd een gezellig plaatje zouden zien.

Het zonnetje staat nog altijd op het bord en inmiddels zijn we daar allemaal aan gewend. Tijdens de les vanmiddag sloot een leerling vanmiddag ineens af met: “Doeg mevrouw, ik wens u een hele fijne dag samen met het zonnetje achter u!” Ik vond dit zo cute en heb erg gelachen, hahaha.

Online evaluatie

De leerlingen zijn bezig met een online evaluatie en hebben daarbij hun camera aan. Als een soort Big Brother zit ik dan naar de leerlingen te kijken. Braaf kijken ze allemaal naar hun scherm. Op een gegeven moment zie ik een leerling verwilderd om zich heen kijken. Ik stuur hem een privé bericht:

Hoi, lukt het? Wat ben je aan het doen?

Ik zie dat hij mijn berichtje leest en moet lachen. Enthousiast typt hij terug:

Ik zoek mijn muis.

Daarna zie ik hem weer typen, met een grote grijns op zijn gezicht.

Niet het dier, maar een computermuis.

Ik vond dit zo droog, de timing was echt perfect hahaha.

Pyjama

Het is 16:00 en ik bel met een leerling om wat door te spreken. “Hoi, zet je je camera ook even aan?” Aarzelend hoor ik: “oké, maar ik zit wel nog in mijn pyjama….” Ik antwoordde vrolijk dat ik inmiddels ook in mijn slobbertrui zit en dat hij zich hier niet voor hoeft te schamen. Vervolgens heb ik een gesprek gevoerd met een heel groot hoofd in beeld, hahaha. Hij had het niet hoeven zeggen, ik heb geen pyjama gezien ;).

Lol bij de glasbak (echt zo’n lockdown blog)

Een tripje naar de glasbak, ik heb er altijd een haat/liefde-relatie (oké, misschien niet zo heftig) mee. Thuis hebben we een heel fijn afvalscheidingssysteem waarbij de potjes en flesjes keurig in de bak worden verzameld. Om niet te vaak naar de glasbak te hoeven, verzamelen we al het glaswerk totdat het een flinke berg is geworden.

Tijdens het glasbaktripje ben ik dus altijd bepakt en bezakt met rinkelende geluiden onderweg. Vooral het neerzetten van de tassen geeft dat herkenbare ‘alcoholische’ geluid. 


Afgelopen maand (en ik nog steeds!) deden Daan en ik aan dry january. Zo hebben we bier o.a. vervangen voor alcoholvrije biertjes. Leuk om ook eens te ontdekken welke alcoholvrije biertjes wel lekker zijn (ik zeg: Bavaria IPA!). Bij het weggooien van het glas valt echter niet direct te zien dat het allemaal nulletjes zijn die ik wegwerp. Zo gebeurt het dus dat ik mijn glaswerk een beetje ‘time’: nonchalant haal ik de (vele) potjes pindakaas uit de tas bij de langslopende wandelaars. Alcoholvrije flesjes zien het daglicht wanneer er even niemand in de buurt is.

Toen ik besefte met welk scheidingssysteem ik op dat moment bezig was, moest ik best hard lachen. Alsof ik zelf oplet wat anderen weggooien. Nou ja… zal vast wel eens gebeuren ;).

Ik ben heel benieuwd wie dit herkent, hihihi.

Scherpe actie

Het is eind januari en Daan en ik zijn een weekendje weg in de buurt van Zwolle. Traditiegetrouw besluiten we om een avondje Sushi te bestellen en we bekijken de verschillende restaurantjes en maken onze keuze.

Die avond wordt de sushi bezorgd, gelukkig kan de bezorger het door onze uitgebreide beschrijving prima vinden! (We zitten in het witte chalet, precies vanaf die hoek van de weg, naast deze auto…).

Daan pakt de tas uit en ik haal de borden uit de keuken. Nadat we alles hebben uitgestald, kom ik tot de treurige ontdekking dat er geen wasabi bij de bestelling zit. We kijken goed in de bakjes, maar het lijkt toch echt te ontbreken. Waarschijnlijk is wasabi gewoon niet zo populair in deze regio, bedenk ik maar troostend.

De sushi smaakt gelukkig prima, maar ik mis toch mijn geliefde groene smurrie. Nadat we klaar zijn met eten, ruimen we de spullen weer op. Terwijl ik in de keuken bezig ben, begint Daan opeens keihard te lachen. Hij heeft zojuist zijn slof geprobeerd aan te trekken, maar merkte dat er een plastic bakje in de weg zat. “HOE DAN?!” vraag ik wanhopig/lachend. Daan demonstreert hoe hij de tas eerder die avond openscheurde, waarbij de wasabi waarschijnlijk een scherpe (;)) duikvlucht heeft gemaakt en precies in zijn nijlpaardslof (haha) terechtkwam. De rebel.

Gelukkig had ik de volgende dag nog wat sushi over en heb ik het ruimschoots kunnen compenseren. Nou, dat hebben mijn traanbuizen geweten hoor ;).