Hulpkreet van een ladder

Vandaag is mijn ladder ter aarde gestort. Geen gevaarlijke situatie hoor, maar toch sneu voor die goeie ouwe Leo. (Leo de ladder, om net nog even wat meer empathie op te wekken, heb ik hem een naam gegeven. Vond-ie fijn).

Ik weet zeker dat velen van jullie de volgende situatie wel zullen herkennen. Al dan niet bij jezelf ;).

Leo heeft een rustige nacht gehad. Daan heeft van het weekend de was opgeruimd en vanmorgen hing alleen mijn witte (bruids)ochtendjas om zijn ‘schouder’. Ze hebben een goede band met elkaar, ze kennen elkaar nu zo’n 7 maanden, sinds 8 februari.

Om half 10 kwam daar mijn zwartwitte jurk bij. (Ik had om 9 uur een afspraak en ben me daarna weer gaan omkleden).

Om half 12 kwam daar mijn chillbroek bij, even boodschappen doen met Daan.

Om 1 uur kwam daar mijn trui bij. Buiten lunchen met deze temperaturen vraagt om luchtiger kleding!

Om 3 uur hoorde ik Leo al een beetje puffen, maar hij hield zich nog goed. Ik pakte een nieuw shirt uit de kast, ik had met Dor en Thomas afgesproken om naar het bos te gaan.

Om 5 uur kwam mijn lange spijkerbroek erbij. “Gaat ie nog, Lee?” Hij was op dat moment echter verwikkeld in een discussie met mijn jurk en chillbroek (ze denken allebei dat ik ze morgen ga aantrekken), dus hij was even niet beschikbaar.

Om 7 uur liep ik weer naar boven. Leo protesteerde toen ik wéér naar de kast liep. “Trek je anders weer even 1 van die broeken aan?! Of die jurk, staat toch leuk?! Ik val om van al dat gewicht, pffff.” Ik antwoordde schuldig: “Je krijgt alleen nog deze korte broek, ik ga sporten en heb dus écht sportkleding nodig…”

Dramatisch is hij vervolgens omgevallen.

Nakijken is een feestje! #8

Daar is hij weer! De leerlingen hebben hun eerste (herhalings)toets gemaakt en moesten onder andere weer zelf zinnen produceren. Behalve zinnen, heb ik ook hele andere leuke dingen teruggevonden op hun blaadjes, hihi. Leuk om de leerlingen zo al een beetje te leren kennen!

Creatieve zinnen:

De jongen bekijkt de aardige bal.

Zij opent een deur in de jongen.

De jongen klopt met zijn vriend op de deur.

Het meisje is ‘slaan’ aan het spelen met haar vriend.

Het meisje is heel heel heel heel heel aardig (voor de vwo’ers moest een zin uit minimaal 9 woorden bestaan, hahaha).

Marie is in haar meisje, ze is erg aardig.

Ik ben super creatief, want ik gebruik een pen.

De jongen is warm, want hij heeft geen hoed. Jaja.

Ik sla een meisje per ongeluk in haar slaap.

Ik hou per ongeluk van de kleding van het meisje.

Moppen (ze hebben iets met olifanten):

Een olifant geeft een toneelstuk. Wat denk je? –> Toneel stuk.

Waarom draagt een olifant gele sloffen? –> Zodat je hem niet kunt zien wanneer hij in een bak vanillevla valt.

Hoe kalmeer je een gestresste Spanjaard? –> Zeg: “Ont Spanje”

Overig:

Een jongen heeft bij de datum: “hetzelfde als de rest” opgeschreven, hahaha.

Bij het cijfervakje schreef iemand: Goed in het Frans is BIEN, geef me nu een TIEN.

Iemand schreef dat hij aan het “epibreren” was en heeft daarom maar een gedicht geschreven, hahaha! Komt-ie:

“Beste [mijn meisjesachternaam]”,

Wat zijn toetsen irritant,

ik val steeds bij de toetsen door de mand.

Maar toch haal ik een hoog cijfer,

Oke, dat is een beetje overdreven, want ik ben een overdrijver.

Ik wil niet blagen,

of docenten plagen,

maar de toetsen zijn toch lastig,

na de eerste vraag zijn al die vragen pittig.

Ik hou het kort,

ik moet meer opletten en kijken naar het schoolbord.

Liefs [naam leerling] met een handtekening. HAHAHA.

Spetterend suppen

Het is zaterdag en ik heb met een vriendin afgesproken om te gaan suppen. Zij heeft er al wat meer ervaring mee, voor mij wordt dit de eerste keer. Altijd leuk om af en toe wat nieuws te proberen! 🙂

Voordat we ons te water wagen, krijgen we eerst uitleg over de plank, de peddel en over het opstappen. De instructrice vertelt ons dat het begin een beetje spannend kan zijn, maar dat we na een paar minuten al als ervaren suppers op de planken zullen staan. Nou, kom maar op!

De mensen die al eerder gesupt hebben, gaan eerst te water. Soepel stappen ze (ook mijn vriendin) op hun plank en peddelen weg om ruimte voor ons – de vijf (?) beginners – te maken. Met enige hulp stapt iedereen goed en wel op de plank en dan is het mijn beurt. Het schiet nog even door mijn hoofd: lol, ik heb natuurlijk wel een blog… het zal toch niet hè. Met een soort ketting met klittenband maak ik de plank aan mijn been vast, zet mijn knie goed in het midden en…. PLONS! Iedereen kijkt me geschrokken aan. Ik sta volledig met mijn onderstel (haha) in het water. OMG. Ik ben in het water gevallen. Ik heb nog niet eens op de plank gestáán. Ik begin hard te lachen. “Wat deed ik nou verkeerd?” vraag ik aan de man die mij ‘op de plank’ hielp. “Je bent met je verkeerde been begonnen.” Goh. Typisch, altijd mijn inzicht dat me in de steek laat. Oké, wat nu?

Gelukkig schiet één van de organisatoren te hulp en ze helpt me het water weer uit. “Kom, dan krijg je van mij een broek en een vest.” Na wat gehijs (haar droge broek past nét over mijn vochtige benen) met de kleding, ben ik na een paar minuten in het roze (in plaats van in het blauw) gekleed. Bij de tweede poging voel ik wat zenuwen, maar de man adviseert mij om direct al op m’n knieën te gaan zitten. Ja, zo gaat het goed! Let’s go!

We krijgen de instructie om eerst op onze knieën te beginnen met peddelen, dan een bruggetje onder te gaan en daarna voorzichtig op te staan (oei). Nadat we een paar meter gepeddeld hebben, vliegt de volgende al van haar plank. Ze is iets te dicht langs een boot gevaren en is haar evenwicht verloren. Mijn vriendin staart me ongelovig aan: “wow, dit gebeurt normaal echt niet! Twee al!”

De vrouw helpt zichzelf de kant op en doet ook snel een kledingwissel. Gelukkig hebben we allemaal sportkleding aan, haha.

Goed, de brug is in zicht. Ik kom voor geen meter vooruit. Wat gaat iedereen snel, hellup. Rechts peddelen, mijn neus gaat flink naar links. Links peddelen, mijn neus zwiept naar rechts. Tsjonge, dit wordt een lange tocht! Voor me glijden ze al soepel door het water en er staan er zelfs al een paar!!

Ok, de vrouw voor me gaat staan. Even kijken hoe ze het….. PLONS! Deze tactiek kan ik beter niet toepassen, want ook zij gaat te water! Ik kan een giechel niet onderdrukken. Ergens voel ik ook opluchting: gelukkig ben ik niet de enige!

Een andere vrouw gaat staan. Dat gaat goed, maar ik zie wel flinke trilbenen. WAT IS DIT VOOR SPORT?! Ik vind het hilarisch, maar ben wel een beetje ‘bang’ voor mijn opstamoment. Mijn vriendin staat ook en ik ben ondertussen nog één van de weinigen die er nog aan moet geloven. De man die hielp bij het opstappen (de ‘bezemwagen’) vaart dicht bij mij in de buurt. OK, peddel horizontaal voor me neer, voet op de plank, door de knieën en…. JA! Gelukt! Mijn benen trillen een ongeluk, maar ik sta! Hoeraaaa! Kan iedereen me zien?! O, iedereen is al weg.

Goed. Neus naar links, neus naar rechts. Hoe maak ik nou snelheid? “Doe je peddel maar wat dieper in het water.” De man geeft me instructies en zo lukt het me om de slag te pakken te krijgen. Ja, dit gaat goed. Inmiddels vaar ik weer wat dichter bij mijn vriendin in de buurt, die ondertussen met een andere vrouw aan het praten is. Als reactie draait de vrouw zich om naar mijn vriendin, waardoor ze haar evenwicht verliest en…. PLONS nummer vier! Van dit moment is een foto van gemaakt en je ziet op de foto heel duidelijk hoe mijn vriendin en ik breed lachend naar de zeiknatte (lachende) vrouw kijken, zeer subtiel hahaha.

De poldertocht is heel mooi, tussen de weilanden, schapen en koeien. Langs het riet, langs een ruiter. De mooie wolken op de achtergrond. Als je eenmaal de slag te pakken hebt, is het heerlijk! We zoeven door het water. Er staat flink wat tegenwind en we krijgen de erkenning dat we het als beginner hierdoor echt wel pittig hebben, maar we zetten dapper door. Wind mee is daarentegen weer heerlijk: peddel in de lucht, de wind door de haren en gaan! Het is zo heerlijk om alleen hiermee bezig te zijn, de rest lijkt even niet belangrijk.

Uiteindelijk peddelen we zo’n 6 km en komen we na ongeveer anderhalf uur weer terug bij het startpunt. Iedereen stapt veilig af en we feliciteren elkaar met onze spetterende prestatie, hahaha. Een heerlijke middag!

“Schat, ik heb wat leuks op Marktplaats gezien…” – Nachtje Groningen

Sinds we onze tuin verbouwd hebben, zoeken we zo af en toe naar wat leuke accessoires voor de aankleding. Inmiddels hebben we wat hangplantjes, Eftelinglampjes en een schattige ‘regenton’. De beplanting is nog niet helemaal af, maar dat komt op z’n tijd wel!

Op marktplaats heb ik een leuk oud karrewiel gezien en Daan is ook enthousiast. We bekijken waar we het wiel kunnen ophalen en schrikken een beetje van de locatie. Een dorpje bij Groningen, zo’n 2.5 uur rijden. Oei, dat is wel een flinke trip voor zo’n wiel, haha!

We besluiten om er gezellig een hotelnachtje aan vast te plakken en op vrijdag vertrekken we naar Groningen. Het wordt ons eerste hotelnachtje sinds Corona en ik ben best benieuwd hoe dit allemaal geregeld is.

Vroeg in de avond arriveren we bij Van der Valk en we besluiten om eerst een drankje in de bar te drinken. Alles is ruim opgezet en die avond gaat het in het restaurant ook prima! Het is vooral het ontbijtbuffet wat een interessant tafereel oplevert.. 😉

We mogen zelf – na de handen gedesinfecteerd te hebben – ons ontbijt opscheppen zoals we dat bij het buffet gewend zijn. Goed uitkiezen wat je wilt eten en dan na afloop nog even goed de handen desinfecteren.

Met een redelijke berg eten (ik) (want ja, je mag maar één keer hahaha) zoeken we een tafeltje uit. Om ons heen zijn mensen al aan het eten en er hangt een prima sfeertje. Na zo’n vijf minuten staan onze ‘buren’ op. Ze lopen weg en hun dienblad wordt opgehaald. Vanaf dit punt was ik mij aan het concentreren op mijn suikerbrood, mijn croissantje en mijn gekookte ei.

Een medewerkster van het hotel loopt langs en vraagt of één van ons (meerdere tafels) heeft gezien of de mensen van de lege tafel definitief weg zijn. We denken allemaal van wel, ik was er eigenlijk vrij zeker van. Zei ik dus ook.

De medewerkster maakt de tafel keurig schoon en nadat ze net is weggelopen, komt er een ander stel aangelopen. De vrouw trekt een gezicht en kijkt hoogst verontwaardigd. “Waar zijn onze spullen nou? Ik had mijn bestek al neergelegd!” Ze zet haar bord neer en kijkt ontzettend ontevreden, alsof haar heel veel onrecht is aangedaan. Met de handen in de lucht geeft ze aan: wat is hier voor oerstoms gebeurd?

Ik (vrij empathisch op z’n tijd) voel me direct wat ongemakkelijk en leg haar uit dat ik echt dacht dat de tafel opgeruimd kon worden. Ik had oprecht gemist dat er inmiddels alweer een nieuw stel was gearriveerd en daar vast hun bestek had neergelegd. De vrouw kijkt weinig begripvol en blijft haar schouders maar hoofdschuddend ophalen.

Ik staar naar mijn croissantkruimels, in de hoop dat zij me kunnen verklaren wat er zich zojuist voor mysterieuze scène heeft afgespeeld, maar ze blijven roerloos liggen. De vrouw haalt ondertussen maar nieuw bestek en komt onderweg de medewerkster tegen. Ze wijst druk gebarend naar haar tafel, het zit haar maar niet lekker.

Inmiddels heb ik oogcontact gehad met een vrouw van een andere tafel en ze knipoogt naar me. Tja, hoe erg kun je een scène schoppen voor een schone tafel ;).

Nou ja, elk nadeel hep se voordeel: mijn blog is weer gecreëerd en die middag ben ik ook erg blij met onze eigen scène, wanneer we met ons nieuwe (honderd jaar oude!) karrewiel weer vrolijk naar huis rijden ;).

Dagje Efteling!

Traditiegetrouw maken we altijd een selfie in Carnaval Festival, haha.

Gisteren (maandag) zijn Daan en ik een dagje naar de Efteling geweest! Maandag is mijn vrije dag en Daan heeft er een dag voor vrijgenomen. We hebben speciaal gewacht tot de scholen in alle regio’s zouden beginnen, zodat het relatief rustig zou zijn. Was een goede keuze! 😉

‘s Ochtends zijn we er al vroeg: we hebben het tijdslot 09:15 tot 10:00 gereserveerd. Bij aankomst kunnen we op één van de eerste rijen parkeren en sluiten we aan in de wachtrij voor de ingang. We zien direct dat de Efteling goed haar (?) best heeft gedaan om de afstand te waarborgen: overal ligt rood/wit-tape, waarbij wij allemaal in de witte vlakken moeten blijven. Bij de ingang gaat het helaas een beetje mis en zien we redelijk wat mensen halverwege aansluiten in plaats van achteraan. In het park gaat het verder gelukkig goed!

Met de heerlijke muziek, gezellige aankleding en leuke attracties is dit zeker mijn favoriete attractiepark. Inmiddels heb ik dit volgens mij al in veel blogs laten weten, haha. Ik blog vandaag over een paar momentjes van deze dag.

Koninklijk toiletbezoek

We skipten de massa en besloten om pas naar het toilet verderop in het park te gaan. Helemaal leeg en nog super schoon. In het midden van de rij witte deuren zag ik een gouden kroon op een wc-deur. Ik besloot voor deze te gaan en trof een gouden wcpot aan, haha. Op de deur hing het volgende gedichtje: “Teneinde onze Vorst te eren verzoeken wij u vriendelijk Royaal te toiletteren“. Hihi, ik had dit nog nooit gezien. Ik vergat een foto te maken helaas!

Echooo in de wachtrij

We beginnen bij de Droomvlucht en we zijn er alleen! Een vriendin tipte mij al op een tactische looproute (niet beginnen bij de Baron of Fata Morgana zoals iedereen – maar eerst richting Droomvlucht!). Hier op de foto zie je mooi hoe ze de spatschermen en het rood/witte lint hebben geregeld.

Joris en de Draak

Op de app zien we die ochtend dat de Joris en de Draak tijdelijk gesloten is. Daan baalt een beetje, dit vindt hij een leuke achtbaan! Wanneer we er op een gegeven moment langslopen, zien we 4 mannen druk aan het timmeren, boren en zagen op de rails. “Mocht hij straks weer opengaan, laten we dan niet als eerst…” Uiteindelijk is de achtbaan helemaal niet meer opengegaan.

Nieuwe attractie

Max & Moritz, een gezellige familieachtbaan. Inclusief scheetkussenorgel, een glimlach gegarandeerd ;).

Natte billen

In de wachtrij bij Symbolica hoor ik de mensen achter ons in de rij over ons fluisteren. “Zij zijn ook net in de Piranha (de wildwaterbaan) geweest.” Niet te missen, onze natte spijkerbroeken, haha. Daan werd het ergst geraakt, hihi.

Zweethandjes

Of dit echt een hoogtepunt was, weet ik niet (op de Pagode na, zeker!), maar we zijn ook weer in de Baron geweest. Precies op het moment dat ons karretje begint te rijden, schieten allemaal nieuwsberichten met attractie-ongelukken door mijn hoofd. Pfff, instant zweethandjes. Herkent iemand dit? Hahaha.

Achter de schermen!

Om de wachtrijen goed te organiseren, zijn er rondom de attracties soms originele keuzes gemaakt. Zo hebben we backstage bij de Vliegende Hollander (onze favoriete attractie) kunnen kijken en konden we helemaal langs het ‘huis’ lopen. Lekker sfeertje, zeker met het bekende deuntje op de achtergrond!

Het was een heerlijke dag! Een heel fijn begin van een nieuwe week :).