Bijna vakantie!

Het is de laatste week school voor de zomervakantie en dat is altijd een beetje een gek weekje. De laatste vergaderingen, spullen opruimen en afscheid nemen van de mentorklas.

Dit mentorafscheid hebben we vanmiddag gedaan. De leerlingen mochten zelf weten of ze aanwezig wilden zijn en uiteindelijk zijn we met 16 leerlingen naar het park naast de school gegaan. De leerlingen kregen hun rapport en we hebben ze lekkere tapashapjes voorgezet. Vervolgens hebben ze loeifanatiek een “tiktok” versie op Pim Pam Pet gespeeld, hahaha. Mocht je tiktok niet kennen… het komt er op neer dat Pim Pam Pet naast tiktok zwaar bejaard is en dat ik het echt niet zag aankomen dat de leerlingen zó fanatiek aan het ‘pimpampetradje’ zouden draaien, haha.

Na alle hapjes, spelletjes en gezelligheid is het na een tijdje echt tijd om afscheid te nemen. Bij dit afscheid ontdekten wij mentoren dat het in het vervolg toch handiger is om de zaken even om te draaien… 😉 Twee rapporthoesjes zijn helaas niet onder een klodder satésaus uitgekomen. Ik zal morgen nieuwe hoesjes proberen te regelen. Hier heb ik in ieder geval van geleerd dat een rapport het best aan het eind kan worden uitgedeeld, zelfs bij een derde klas ;).

Lekkernij in het lokaal

Ik ben vandaag op school om rapportvergaderingen bij te wonen. Tussendoor heb ik tijd om ander werk te doen en ik besluit om naar één van onze lokalen te lopen. Het valt me direct op dat een groepje vogels (meeuwen?) op visite is geweest en een cadeautje heeft achtergelaten.

Een collega loopt door de gang, ziet mij zitten en komt binnen. “Oh, als ik toch een vogel was, dan zou ik het wel weten…” begint hij. “Ik zou me bij het eind van de carwash uitleven.”

Surveilleren

De laatste weken op school. Voor mij betekent dit dat ik af en toe fysiek moet surveilleren met maximaal 9 leerlingen in het lokaal, best gek hoor!

Bij deze toetsen (het zijn eigenlijk nulmetingen ter voorbereiding op volgend jaar) hoef ik niet heel streng op te letten. Ik kijk uiteraard wel rond, maar ik kan ook lekker verder werken op mijn laptop. Soms heb ik een liedje in mijn hoofd, een andere keer staar ik even naar buiten. Vredig tafereeltje hoor.

Wanneer ik even middenin ‘een staar’ zit, heb ik niet in de gaten dat een leerling zijn hand op steekt. Wanneer ik na een paar seconden weer ‘bij zinnen’ kom, sta ik op om hem te helpen. Hij moest eens weten dat ik op dit moment een heftige solo van Moeder Overste van The Sound of Music in mijn hoofd heb, hahahaha.

Kraamvisite

(Lees dit met een sloom ‘lettertype’, hahaha).

Het is zondagochtend 09:50 en Daan en ik hebben afgesproken om rond 10:00 op kraamvisite te gaan, leuk! Omdat we gisteravond een feestje hadden, hebben we vannacht niet enorm lang geslapen. We besluiten om sportief met de fiets te gaan (zéker 8 minuten ;)), om zo een beetje wakker te worden.

Lichtelijk gapend gaan we op pad en ik moet er wel om lachen. Hoezo kunnen we niet meer zo goed tegen weinig slaap? Zó oud zijn we toch niet? ;-).

Wanneer we op de helft zijn, schiet me te binnen dat we het cadeautje zijn vergeten. “Nooo, het cadeau ligt nog op de kast!” We draaien weer om en fietsen naar huis.

Daan doet de voordeur open, loopt naar de kast waar we de cadeautje altijd opzetten en pakt een bierpakket. “Ik draag het bier wel, neem jij de nootjes mee?” Ik schiet in de lach. “We gaan op kraamvisite hè lieverd, zullen we dit cadeau maar even laten staan?”

Vervolgens stapten we in de auto, want ja… nu waren we een beetje laat ;).

Nog een desinfectie-error

Naar aanleiding van de blog van gisteren (de eerste werkdag van Thomas), moest ik terugdenken aan een scène van afgelopen week.

Ik heb een afspraak bij de mondhygiënist. Deze afspraak is al lang geleden gemaakt, maar vanwege corona is de datum verplaatst. Vandaag is het zo ver. Ik ben vrij vroeg en er staat één iemand voor me in de rij. Op een briefje staat dat je dan even buiten moet wachten en dit doe ik dan ook braaf.

Wanneer ik mij meld bij de balie, krijg ik de nodige vragen. Uiteindelijk mag ik doorlopen, maar ik moet wel eerst even mijn handen desinfecteren.

Ik loop naar het dispenserapparaat, knijp in de buik van de tube, maar er komt niets uit. Mijn hersenen lopen een klein beetje vertraging op en ik besluit om even een paar keer in de ‘buik’ van de dispenser te prikken. “Mevrouw?” Klinkt het achter de balie. “Ziet u de hendel aan de bovenkant?” Niet te missen. “Ze zijn ook overal anders he!” Merkt ze nog op. Wij weten allebei dat ze dit uit beleefdheid zegt en dat het tamelijk debiel is dat ik die knoeperd van een hendel niet gezien heb.