Ochtend vibes

Het is dinsdag en de dag begint rustig. Ik ben nog altijd bezig met mijn vroege ochtendroutine: om 6 uur gaat de wekker, ik werk tot 7 uur en daarna ontbijt ik en stap ik rond half 8 in de auto. Heerlijk om ‘s morgens alvast zo productief te zijn! Hierdoor hoef ik ‘s avonds in principe niets meer aan mijn werk te doen.

Om half 8 start ik de navigatie (dat doe ik eigenlijk altijd) en zie ik dat er file is op mijn normale route. Door de aangeboden omweg doe ik er 10 minuten langer over en uiteindelijk kom ik na drie kwartier aan op mijn werk. Prima! Wat zouden we zonder Google Maps moeten?! 😉

De volgende dag start ik mijn dag weer net zo relaxt. Ik heb vandaag het eerste uur vrij, dus ik hoef pas om 9 uur in de auto te stappen! (Voor het eerste uur reken ik altijd wat ruimer i.v.m. de files). Zoals verwacht geeft mijn navigatie geen file aan en ik rijd weer langs mijn eigen vertrouwde weg. Tevreden kijk ik om me heen: zo fijn dat het nu licht is, op de dinsdag en donderdag rijd ik altijd in het donker. Ook ben ik elke keer weer blij verrast met de fijne omgeving. Leuke boerderijtjes, zigzagweggetjes, grote weilanden… Heerlijk landelijk! Op dat moment vliegt er een zwerm meeuwen over mijn auto heen. Terwijl ze overvliegen, zie ik dat mijn voorruit nat wordt. Nee toch ?! Ik kijk ‘boos’ omhoog naar de meeuwen en zie dat er een regenwolk uitdagend naar me terugkijkt. Okee jij wint.

Het leven van een trouwschoen

Voor de mysterieusheid heb ik maar even een mannenschoen als plaatje gekozen 😉

Zegt linkertrouwschoen tegen de rechtertrouwschoen: “zou Laura ons niet wat vaker moeten inlopen? Toen ze ons kocht dat ik echt dat we flink wat kilometers zouden maken.” Rechtertrouwschoen zucht: “ja, dat hoopte ik ook. Ik moet echt even wennen aan die tenen onder m’n kin.”

Er klinkt een mompelend geluid: “bwjullie mmogen twenminste nog uit dwie *kuche kuche* doos!” Linkertrouwschoen spitst zijn hak, die vlak bij het randje ligt. “Linkeroorbel, ben jij dat? Of rechter? Ik versta het niet zo goed.” *Kuche, “bwjaa ik bwen de linker! Bweetje zuurstof tekort hier, maar bwnog maar dwie weken.”

Rechtertrouwschoen sist naar z’n linker mattie: “die oorbel wil ook altijd even shinen hè, met z’n geklets. Ik vind die rechter veel leuker. ‘T is maar goed dat wij straks onder de jurk zitten en die verrekte oorbel hoog hangt. Waar waren we? O ja, dat we nog steeds in de doos zitten.” Linkertrouwschoen denkt even na. “Daan is ook wel veel thuis hoor, dat is niet zo makkelijk voor Laura.”

Niet veel later klinkt er gebonk op de trap en gaat de deur open. Zou het??!! “Ja.. ja… We bewegen! Het deksel gaat open… Let there be light!” Linkertrouwschoen roept: “Yo pantykousjes, jullie ook hier?!” De pantykousjes jubelen: “Hoeraa, jullie worden ingelopen!” Rechtertrouwschoen fantaseert hardop: “op naar de buitenlucht of misschien wel een ritje in de auto. Een wandeling door de straat misschien, of boodschappen doen? Dat lijkt me nou zo magisch. O… O jongens laat maar. Moet je kijken waar Laura naartoe loopt. We gaan stofzuigen. “Vweel pwezier! Laat het maar bwlinken, dwaar bewnnik gek op!”

Wedding gone wrong

Misschien ligt het aan onze grondige detailbespreking van afgelopen dinsdag of misschien ben ik geïnspireerd door het programma ‘Married at first sight’ dat we daarna nog keken. Ik werd gisteren in elk geval erg onrustig wakker ;).

Tegen Daan zei ik later: “ik heb zo raar gedroomd over onze bruiloft. Het ging helemaal mis!” Daan schoot direct in de lach: “bij mij ook!”

De droom van Daan was zo onsamenhangend dat hij het helaas direct weer vergeten is.

Mijn droom weet ik nog wel vrij nauwkeurig!

We hadden een bruiloft verspreid over twee dagen (OMG), met op elke dag een ander gezelschap. Ik wist niet zo goed meer wie we allemaal hadden uitgenodigd en het was een drama met het diner. “WIE HAD ER PASTA?!” brulde het personeel uiteindelijk maar. Ik voelde me zo onhandig…

Aan het eind van de eerste dag liep ik geschrokken naar Daan toe: “was de fotograaf er vandaag niet?!” Daan haalde z’n schouders op. “Vast wel toch?” Even later zagen we de fotograaf (een andere, huh??) met een klein cameraatje in de hoek chillen. “Ik ben er net, ik heb best wel wat geinige foto’s gemaakt hoor! Jullie staan er ook soms wel op. De rest doe ik morgen.”

Op dag twee kende ik bijna niemand en stelde ik mezelf voor als de bruid. Daarna besloot ik om met Dorinde een boswandeling te gaan maken en uiteindelijk ook nog even te gaan paardrijden. Bij het feest sloot ik die avond weer aan, maar niemand leek gemerkt te hebben dat ik weg was. Heeel bijzonder, hahaha.

Nog 1 maand!

Met de meesten van jullie heb ik hier regelmatig contact over… het is bijna zover! Onze bruiloft! Nu het vandaag zo’n mooie datum is (7 januari, wij trouwen op 7 februari), leek het me leuk om jullie nog een beetje bij te praten over deze laatste fase. Ik heb de meestgestelde vragen even op een rijtje gezet!

Ben je zenuwachtig?

Nee, eigenlijk niet echt! Ik heb er vooral heel veel zin in. “Het komt nu wel heel dichtbij hè,” is momenteel wel één van de meest genoemde zaken. Ja, nu schiet het zeker op! Op zich zijn we al verloofd sinds 18 augustus 2018, dus na anderhalf jaar zijn we er ook wel klaar voor!

Is je outfit helemaal klaar?

Ja! Sinds deze week heb ik nu ook een proefkapsel en proefmake-up gedaan, dus ik kan me nu de hele look een beetje indenken. Afgelopen weekend ben ik bij de juwelier geslaagd voor mooie oorbellen. De ringen liggen klaar, de jurk mag ik volgende week ophalen, de schoenen staan boven… volgens mij ben ik niets vergeten 🙂

Moeten jullie nog veel doen?

We hebben nu overal afspraken voor staan, waarbij we nog een paar puntjes op de i moeten zetten. Gisteren zijn we naar de notaris geweest en zijn we in ondertrouw gegaan! (Toch leuk om zeker te weten dat Daan nooit eerder getrouwd is ;))

Vanavond, op 7 januari, hebben we een detailbespreking op onze locatie. Hier krijgen we echt een overzicht van de complete dag en geven we bijvoorbeeld de eetwensen door van onze daggasten. Ik heb heel veel vragen opgeschreven, maar ik ben vast nog wat belangrijke dingen vergeten, hihi. Dat horen we vanavond wel! Vanaf daar kunnen we weer verder.

Komend weekend hebben we dansles en verder ben ik nog bezig met wat laatste leuke spulletjes bestellen.

Waar gaan jullie ook alweer heen op huwelijksreis?

We gaan naar De Azoren, we hebben een heerlijk relaxt hotel waar we fijn kunnen bijkomen. Het is stom, ik ben zo bezig met de bruiloft dat ik soms compleet vergeet dat we daarna ook nog lekker op vakantie gaan, oeps!

Ik weet niet zeker of ik de komende weken nog zal bloggen over de bruiloft (vast wel hier en daar, ons leven draait er toch heel erg om!), maar anders zal ik daarna in geuren en kleuren de dag hier beschrijven. Ook heb ik gedurende afgelopen jaar een soort logboekje bijgehouden, dat is misschien leuk om terug te lezen. (Ook handig voor toekomstige bruidjes ;))

Brullen in de badkamer

Afgelopen week ben ik met Dorinde en twee andere dames naar een schoonheidssalon geweest om een spray tan te proberen. Voor de bruiloft vind ik het mooi om niet met spierwitte armen in mijn jurk te verschijnen, dus we doen vandaag een eerste testronde!

We moeten een week voorafgaand aan de spray tan een behoorlijk stappenplan opvolgen (regels rondom scheren, scrubben, douchegel zonder olie, geen crème etc.) en ik besluit om ook mijn oorbellen maar uit te doen voor de spraysessie.

In onze badkamer hebben we een spiegelkastje waarin het enorm chaotisch is. (Lees: elke dag snel het deurtje dicht, dan is de troep niet meer zichtbaar). Op de ochtend van de spray tan doe ik mijn oorbellen uit (4 stuks, ik heb in elk oor 2 gaatjes) en leg ze op het onderste plankje. Ze liggen vrij dicht bij het randje, maar ik denk heel nonchalant: ach, het is maar voor één dagje. What could go wrong? Voor de zekerheid leg ik er een wattenstaafje voor, veilig toch? 😉

De spray tan verloopt goed en het is heel grappig om weer een subtiel bruin kleurtje te hebben in december. This never happened before ;). De hele dag schuifel ik voorzichtig door het huis en na 8 (!) uur mag ik weer met water in aanraking komen. (De afgelopen uren mocht ik mijn handen met een vochtig doekje deppen).

Na een heerlijke douche vergeet ik die avond mijn oorbellen in te doen en ga ik naar bed.

De volgende ochtend open ik het spiegelkastje en het valt me direct op dat twee van mijn oorbellen weg zijn. Huh! Ze lagen echt op een hoopje bijeen, zijn er serieus twee oorbellen in het putje gevallen? O jee…

“Daan, is er gisteren toevallig iets uit het spiegelkastje gevallen?” Daan reageert vanuit de slaapkamer: “ja, er lag een wattenstaafje heel random bij het randje.” Oei, dat was mijn slagboom. “Ehh, heb je nog oorbellen horen kletteren in de wasbak?” Daan antwoordt: “nee volgens mij niet, maar het is wel een beetje chaos in dat kastje hoor, er valt wel vaker iets…” Oké ja, dat is zo. Geen commentaar.

Ik weet niet of de oorbellen daadwerkelijk in het putje zijn gevallen of dat ze bijvoorbeeld in de wasmand naast de wasbak zijn gegleden. In ieder geval waren ze niet zo duur en had ik ze al een tijdje. De volgende dag mocht ik van mezelf nieuwe oorbellen kopen en op nieuwjaarsdag heb ik het kastje opgeruimd! Ik heb de bruine handjes dus goed laten wapperen ;).