Nadat ik mijn parkeerkaartje betaald heb, mijn spullen in de auto heb neergelegd en richting uitgang heb gestuurd, sta ik voor de slagboom. Mijn raam staat voor de helft open, zodat ik het kaartje weer in het gleufje kan duwen. Een manoeuvre die ik toch al minstens 40 keer (?) heb gedaan in mijn leven. Toch blijft het soms een sport om erbij te kunnen met mijn arm, pffff. Raampje verder naar beneden, arm even losschudden en hop: strekken maar!

Het ziet er dan toch wat lullig uit wanneer dit nog steeds niet lukt. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel en zie dat er niemand aankomt. Ik zet mijn auto in z’n achteruit en ik rijd wat dichter langs het kastje.

Terwijl ik mijn manoeuvre uitvoer, komt er een tegemoetkomende auto aan die mij heeft moeten zien stuntelen. Awkward! Het mooie van het verhaal is dat ik vervolgens dezelfde emoties op het gezicht van de bestuurder lees, wanneer hij zijn arm strekt om bij de machine te komen. Ook hier gaat het raampje naar beneden en ook hier werpt hij zich bijna twee keer uit zijn autoraam.

Wanneer mijn slagboom omhoog gaat, trek ik een “volhouden, je kan het”-gezicht. Tegelijkertijd denk ik ook: pfff, een knop indrukken is toch wel hele andere koek dan een kaartje goed om in een gleufje proppen. Ik het niet laten om toch een beetje triomfantelijk weg te scheuren.

Het is 09:15 en ik doe de deur open. “Bonjour!” De leerlingen lopen door de deur en zoeken hun plek. Terwijl ze kletsen, pakken ze hun spullen. Zelf installeer ik me ook achter mijn bureau. Ik zet mijn kopje thee op het bureau, klap mijn laptop open, projecteer de powerpoint en pak het leerboekje van leerjaar 2.

“Bonjour tout le monde, on va commencer! Aujourd’hui, c’est mardi le 5 mars…” Ik begin mijn les en we bespreken vandaag hoe ze eten kunnen bestellen in een restaurant. De leerlingen beantwoorden mijn vragen, maken aantekeningen en spelen even later ook de situaties na.

Na een tijdje vraagt een leerling: “mevrouw, mag ik een blaadje? – Natuurlijk!” Achter mijn laptop ligt een stapel papier en ik pulk aan het bovenste blaadje om hem van de stapel los te maken. Ik merk dat het blaadje nogal moeizaam meewerkt en ik geef er een korte ruk aan. Daarbij valt mijn bekertje thee (die blijkbaar op de stapel stond) vol op de tas van de leerling die voor mij zit. “Oh sorry!!!” Verschrikt kijk ik naar de schade. Gelukkig zit de tas dicht en heb ik een schat van een leerling voor me. De leerling reageert echt op de best mogelijke manier op een kletsnatte tas: “dat is mijn nieuwe tas, als het goed is is hij waterdicht. Dit is een mooie test zo!” MERCI MERCI MERCI.

Sindsdien zet ik mijn beker altijd overdreven op de uiterste hoek van mijn bureau en complimenteer ik de leerling in de gang elke keer weer met zijn waterdichte tas. Ook kan hij in een restaurant nu om een doekje vragen 😉

“Mevrouw, heeft u ons filmpje al bekeken?!” Een leerling uit mijn derde klas kijkt me verwachtingsvol aan. “Nee, nog niet! Ik ga ze morgen allemaal kijken.”

De leerlingen hebben de opdracht gekregen om een ruzie in scène te zetten en dit (in het Frans) te filmen. Een project waar de leerlingen de afgelopen weken enthousiast mee aan de gang zijn geweest.

“Oké! We hopen dat u het leuk vindt. U komt er ook een beetje in voor.” Ik lach en vertel ze dat ik heel benieuwd ben.

De volgende dag open ik het filmpje: Basé sur une histoire vraie. Ik ga er eens goed voor zitten.

Het eerste beeld maakt veel duidelijk: een schoolmeester zit aan zijn bureau en legt aan de klas uit dat ze een opdracht voor Frans krijgen. Een filmpje maken over een ruzie. “Jullie mogen nu groepjes maken.” Een paar jongens blijven over en de meester vertelt ze dat zij dan maar moeten gaan samenwerken. Er ontstaat een ‘ruzie’ en de leerling wordt er uitgestuurd. Dit scenario ontwikkelt zich nog even. Even later wordt de vader gebeld. “Bonjour, u spreekt met monsieur *mijn achternaam*….”

Uiteindelijk loopt het filmpje goed af en ik ben trots dat de jongens die eigenlijk absoluut niet wilden samenwerken, toch zoiets leuks hebben neergezet. (Uiteraard ontstond er in mijn klaslokaal geen ruzie en heb ik echt geen vader hoeven te bellen). Ik ga de jongens dan ook als feedback geven dat ze maar vaker moeten gaan samenwerken ;).

Grappig detail: de ‘schoolmeester’ heeft in het echte leven dezelfde achternaam als ik. Er is dus geen sprake van ‘identiteitsfraude’, mocht dat daar al van in de buurt komen. Ik kan hem natuurlijk wel voortaan vragen om mijn lessen over te nemen… 😉

Het is 18:00 op dinsdagavond en we hebben net ons avondeten op. We zitten halverwege The Mockingjay part 1 en ik kijk naar buiten. “Zullen we nog even een rondje wandelen?” Daan zet de film op pauze en veert op: “ja, dan moeten we nu gaan!”

We trekken onze schoenen aan, stappen de auto in en rijden een mini-stukje richting één van de vele wandelplekken bij ons in het dorp. We houden van het bos, maar dat is ’s avonds misschien niet zo verstandig. We besluiten daarom om een klein rondje te wandelen aan de rand van het bos, waar ook wat weilanden zijn.

De gele route van 1,7 km gaat het worden. Terwijl we gezellig kletsen, lopen we langs schapen, een eendenvijvertje en een schattig bruggetje. Leuk, nog even zo’n rondje! “Laten we deze route vaker doen, gewoon lekker even na het eten.”

Na een paar minuten kijken we echter beteuterd voor ons. Een hek met een groot slot erop. “Verboden toegang,” meldt een bordje. “Nou zeg, midden in de route!” We lezen: “In verband met het broedseizoen is dit pad gesloten tussen 1 maart en 15 juli.” *Mocking*: “het is 5 maart, goed getimed, haha.” We lopen nog twee rondjes langs de schapen om toch nog even onze kilometers te maken en gaan daarna weer terug naar huis. Op de kalender blader ik door naar 16 juli en ik pak mijn pen.

Daan is in de tuin aan het werk, onder het toeziend oog van opzichter James.

Ik kon Darcy nergens vinden, maar ik hoorde hem wel. Opeens begon de tas te wiebelen: kiekeboe!

Hahahaha. Dorinde en ik kwamen deze beer tegen in een kringloopwinkel. Het bleek een theemuts te zijn, hahaha. Zie je het voor je op de salontafel?;)

Darcy was het er niet mee eens dat ik wegging…

Deze sushi was overgebleven van onze bestelling. Ik at dit als ontbijt om 08:00, mmm!