L’imagination des élèves

In de bovenbouw geven we de leerlingen regelmatig een schrijfopdracht. Zo had een klas nu de opdracht om een wijk in Parijs te presenteren. In hun groepje verdeelden ze onderling een aspect van ‘hun wijk’, waar ze dan vervolgens een leuk stukje over zouden schrijven.

Een meisje besloot om de Moulin Rouge te beschrijven. Ze vroeg aan mij of ze de opdracht een klein beetje mocht aanpassen, het leek haar leuk om vanuit het perspectief van een werknemer te schrijven. “Tuurlijk, maak het lekker creatief!” Nou, dat heeft ze gedaan. Onderstaand stuk heb ik voor jullie vertaald ;).

Lief dagboek,

Vandaag was een interessante dag op het werk. Ik voel me steeds meer op mijn gemak bij de Moulin Rouge. In het begin dacht ik nog dat het bizar was, maar dat vind ik nu niet meer.

Er is laatst wel iets gek gebeurd, waardoor ik nu erg last heb van mijn knieën. De baas vond het wel een goed idee om taarten aan het decor toe te voegen. Wij mochten vervolgens uit de taarten springen. Het probleem was alleen dat mijn taart dus even groot was als ik. Het glazuur van de taart gleed eraf, waardoor het erg glad werd op de vloer. Alle meiden zijn massaal gevallen, de één na de ander: het was een catastrofe! Ik heb me nog nooit zo gegeneerd. Die avond lachte het publiek extra hard en uiteindelijk is de Moulin Rouge maar iets eerder dichtgegaan. De baas heeft beloofd dat het de volgende keer een wat sjiekere show zou worden. Ik vind de nieuwe gordijnen wel erg mooi!

Ik ga nu slapen, welterusten dagboek!

Dit stukje las ik na een paar teksten vol museumbeschrijvingen. Ook erg interessant natuurlijk, maar je begrijpt dat ik hier wel even extra moest glimlachen! 🙂

Terugblik – anekdotes van juli 2019

Moet kunnen toch, eind september? 😉 Nog een kleeeeein beetje het zomergevoel vasthouden!

Never dull tweets

– Een vakantiehuisje vlakbij de kerk, eerst vond ik dat wel geinig. Elk kwartier weer het spelletje: “Bim! – Het is nu kwart over negen!” Nu ben ik echter een beetje teleurgesteld in de schattige dorpskerk. Het is 07:00 en hij is al minutenlang aan het loeien. #joebenwakker

– “Nou hier zitten we in ieder geval midden in het bos!” Twee seconden later houden de bomen op en rijden we op een gigantische open plek. “O.”

– “Waar zijn mijn onderbroeken-in-law?” Vraagt Dorinde droog. Ik vertaal het en begin keihard te lachen.

– We rijden op een landelijk stukje in het zuiden van het land. Vriend: “het ruikt hier een beetje poeperig.”

– Onze ‘gesprekken’ gaan vaak zo: ik zeg iets tegen mijn vriend, vriend (ondertussen bezig) reageert: “sorry?” Ik, geen zin om te herhalen: “wat verstond je wel?” Vriend herhaalt exact de zin. Reageert vervolgens niet inhoudelijk. Wie herkent dit?:’D

– Thomas: “mag ik zo een gezegde uitproberen?” Wijzend naar de broek van Laura waar twee vliegen op zitten. #hahamoestikevenovernadenken #tweevliegeninéénklap 

– Naast “loveyou” zijn onze volgende twee zinnen ‘s avonds in bed het meest frequent: “shit ik moet nog een blog schrijven” en “mag die bouwlamp uit?”

– “Welterusten allemaal!” [half uur later] WWWWWWOOOOEEMMMMMMMMM. #luchtbed #ffbijtanken #goedemorgenallemaal #vakantie #texel #DenBurg

– Zo veel leuke hoedjes en accessoires, krijg ik een bosaap outfit toegeworpen. #photobooth #beeldschoon

Titel: *insert hier iets gênants/knulligs*

In my defence: ik heb Frans gestudeerd, heb nooit meer echt iets met Duits hoeven doen en ik doe erg mijn best. Soms verwerkt het allemaal iets trager 😉

Het niveau van mijn Duitse conversaties:

1: Ik, tijdens een flink pittige wandeling tegen tegenliggers: “hallo!”

Tegenliggers: “hallo!” Duidelijk grappend: “is er hier een Kneipe?”

Ik, denkend: wat is in godsnaam een Kneipe?

Tegenliggers beginnen een heel verhaal en ik knik vriendelijk. Wapper af en toe wat met mijn hand: “warm ja!”, hopend dat ik de strekking van hun verhaal een beetje volg ;).

Kneipe blijkt later een kroeg te zijn. Ja ehhh ;).

2: Ober: “willen jullie wat drinken bestellen?”

Ik: “graag, hebben jullie alcoholvrije Radler?”

Ober, zeer snel: “nee, dat hebben wij helaas niet. Je hebt wel een keuze. Je kunt een normale Radler bestellen, of je neemt een mix tussen een alcoholvrij biertje en een Radler. Welke zou je dan willen?”

Ik: “ja graag.”

3: De gastvrouw van ons huisje belt aan en wijst naar een activiteitenprogramma: “hallo, morgen is er geen water.”

Ik: “O! Ehh, wat is dat?” (Kijkend naar alle activiteiten die er te doen zijn volgens het foldertje).

Vrouw articuleert heel langzaam: “Kein Wasser.”

O! Ja hehe, mag het kwartje zonder context even vallen? 😉

Met stapjes vooruit

Al bijna een jaar draag ik nu een fitbit waarbij mijn stappen worden geteld. Het lukt me vaak om de 10.000 per dag te halen, maar niet altijd!

Een fitbit speelt soms een klein beetje vals, omdat hij een ‘heftige armbeweging’ ook ziet als een stap. Zo ook vanavond, toen ik op de wc zat. Net op het moment dat ik een stukje wc papier wilde pakken, begon het feestje op mijn arm. Haha! 

Het geeft toch net wat meer voldoening als de 10.000 ‘tril’ gebeurt tijdens een wandeling :-).

De familie-app (mini-anekdotes)

In de app van mijn schoonfamilie komen regelmatig grappige mini-anekdotes langs. Soms over mijn zwager, schoonzussen of schoonmoeder, maar vaak ook over mijn neefjes (4 en 8). Ik heb een aantal van de mini-anekdotes verzameld en deel ze vandaag met jullie!

Vakantievoorbereidingen bij zwager en schoonzus:

“Schat, vang jij die slaapzak even op als ik dit naar beneden gooi? – Ja!” Zwager pakt telefoon en start met filmen. Schoonzus gooit vervolgens een slaapzak naar beneden die niet opgevangen wordt. Even later krijgen wij een super droog filmpje, hahaha.

Fotograaf

“H. (4 jaar) heeft met de tablet op de wc gezeten vandaag. Ik vind nu allemaal foto’s van prullenbakken, wasbakken, sokken en blote benen tussen mijn foto’s.”

Heuglijk nieuws 

Schoonmoeder: “Dat jullie het een weten. Ik ben vanmiddag met H. (4 jaar) getrouwd. Hij noemt mij nu mama en ik moet hem papa noemen. Hij trakteerde me eerst op worteltjes, spinazietaart en ei. En ook soep! En toen ik vroeg of we nog op huwelijksreis gingen, was zijn antwoord: “nee! We gaan nu die troep in de kliko gooien. Vervolgens hield hij de deur voor me open, dat dan weer wel.”

Boze droom

“Mogge!” roept Laura me toe. We slapen deze week in dezelfde slaapkamer. “Ja hoi. Ik heb over je gedroomd vannacht en het was verre van leuk.” Laura begint te lachen en kijkt me vragend aan. Ik begin te vertellen.

“Je was druk bezig met de was opvouwen en ik besloot je te helpen. Nadat ik de eerste broek had opgevouwen, vroeg je me vriendelijk doch dringend: “Dor, wil je daar mee stoppen?” Je had namelijk van een leerling van jouw school gehoord dat ik niet zo goed kan autorijden. Ik reageerde natuurlijk verontwaardigd. Ten eerste kent jouw leerling mij helemaal niet, ten tweede had je dat toch niet aan mij hoeven te vertellen?! Nou, daar was je het op zich mee eens. Je gaf aan dat je het inderdaad niet wilde vertellen, maar je wilde toch de stapel was niet in gevaar brengen.”

“Daar gaan ze!!” – Parachutespringen op Texel

Het is zaterdag, 7 uur ‘s ochtends en Daan en ik zijn onderweg naar mijn schoonzus Sandra. Even later stapt ze in de auto en rijden we door naar mijn schoonmoeder. Op naar dit gave avontuur, op naar Texel!

Ongeveer een jaar geleden kwam Sandra met het idee om te gaan parachutespringen. Daan (al eerder ervaring in Nieuw-Zeeland) wilde graag mee en zo boekten ze een sprong voor april. In verband met corona ging dit helaas niet door, maar vandaag – zaterdag 19 september – is het dan eindelijk zo ver! Mijn schoonmoeder en ik zijn gezellig mee voor de support ;).

In Den Helder wachten we op de boot van half 9. We stappen uit de auto en ondanks dat het nog best fris is, schijnt er al een lekker zonnetje. Achter ons stapt een gezelschap uit de auto en algauw blijkt dat zij ook onderweg zijn naar het parachutespringen. Het meisje in het gezelschap hoort op dit moment voor het eerst dat ze gaat parachutespringen – een cadeau voor haar verjaardag. We zagen een enthousiaste, maar licht angstige uitdrukking op haar gezicht verschijnen hahaha.

De overtocht naar Texel is anders dan ik gewend ben: we moeten in de auto blijven. Ook wel eens grappig om de navigatie van de auto dan over het water te zien verplaatsen ;). (Je moet wat, hè).

Even na negenen melden we ons bij het Paracentrum in De Cocksdorp. Precies op dat moment landen er een paar parachutes, echt gaaf om van dichtbij te zien! Wanneer we de receptie binnenlopen, spelen zich daar indrukwekkende beelden af. Mijn voeten beginnen flink te tintelen en ik voel me ineens héérlijk comfortabel als publiek, hihihi. Tijdens de uitleg wachten mijn schoonmoeder en ik buiten en we genieten van het lekkere (maar best frisse!) weer. Ondertussen volgen we de volgende groep springers. Het zonnetje staat nog erg laag en het is best een speurtocht om die stipjes in de lucht te onderscheiden.

Een man van in de 80 komt naast ons staan en vertelt vrolijk dat zijn vrouw laatst ook nog heeft gesprongen. Hij bewaakte de tas ;). Het sfeertje is heerlijk zen en over de speaker hoor ik liedjes als ‘Yeahhh, I’m still alive.’

Na een tijdje komen Daan en Sandra weer naar buiten. Ze hebben geleerd dat ze met hun nek naar achteren als een soort ‘banaan’ het vliegtuig uit moeten springen. We kletsen nog even, maken nog een ‘zekerheidsfoto’ (haha) en vervolgens worden ze opgeroepen om te verzamelen. Ze krijgen hun ‘tuigje’ om, krijgen de laatste uitleg en vervolgens lopen ze het veld op, waar ze hun ‘springpartner’ zullen ontmoeten (ze springen uiteraard niet alleen haha). Op naar het vliegtuigje! “Doei!” Fun fact: het meisje van de boot springt in hun groep mee. Aan boord is ook nog een vrouw die vanaf 9000 ft (ongeveer 2.7 km) zal springen. Vanaf 13000 ft (zo’n 4 km) zullen Daan en Sandra springen.

Mijn schoonmoeder en ik installeren ons in de kuipstoeltjes, zo hebben we straks mooi zicht op de sprong. Rond 09:50 stijgt het vliegtuigje op en we houden ze nauwlettend in de gaten. Spannend hoor!!

Na zo’n 6 minuten zien we iets uit het vliegtuig vallen. “Daar gaat de eerste!” Het zwarte stipje zoeft door de lucht en op een gegeven moment zien we de parachute openvouwen. Zo gaaf om van onderen mee te maken! Ze zoeft door de lucht en wij focussen ons weer op het vliegtuig, dat ondertussen verder klimt. Elk moment nu…. spannend!

“JA! DAAR!” Daar gaat er weer een! We weten dat de sprong vanaf deze hoogte een vrije val heeft van zo’n 60 seconden. Dit ten opzichte van 30 seconden vanaf 9000 ft, best een groot verschil! Na het eerste stipje verschijnen daarna ook de volgende twee. Zoeffffff, wat gaat dat hard! Ze moeten het zó leuk hebben!

Wanneer uiteindelijk alle parachutes zijn uitgeklapt, haal ik net even wat relaxter adem, hahahaha. Ze hebben allemaal ook een externe springer bij zich die filmbeelden van ze maken. (Gelukkig maar, blijkt later hihihi). In de lucht zien we een paar interessante manoeuvres voorbijkomen, alsof ze dansen in de lucht.

Sandra komt als eerste dichterbij, ik herken haar aan haar witte trui. Ze zwaait enthousiast naar ons en het ziet er zo leuk uit! Bij het landen strekt ze haar benen en ze komt keurig weer neer. Yes, dat is één. Ik heb alles gefilmd, top.

Daarna volgt Daan! Ik zet mijn camera weer aan en zwaai vrolijk naar hem. Z’n lange benen bungelen in de lucht, haha. Hij klinkt enthousiast en ook hij landt even later weer keurig op de grond! Op het moment dat ik mijn camera uitzet, zie ik dat ik op dat moment juist begin met filmen. Oei, ehhhhh, daar is iets niet goed gegaan. Godzijdank hebben we niet alleen ingezet op mijn filmpje, hahahaha. Mijn filmpje van Sandra is wel goed gelukt en achteraf is dat ook helemaal prima, haha.

Mans lopen ze even later het veld weer af. Ze kijken zo blij en ze vonden het fantastisch! “Dit durf jij ook wel hoor!” Daan legt uit dat het niet echt een hoogtevreesdingetje is, omdat het eiland net een schilderij is. Het besef van hoogte is dan toch minder heftig dan op een kerktoren bijvoorbeeld. Ze vertellen enthousiast: ze konden Amsterdam zien liggen, het uitzicht was fantastisch en… geen koude tanden! (Dat herinnerde Daan zich van Nieuw-Zeeland, maar dat was nu niet het geval door het mondkapje, haha).

Daan, Sandra, misschien willen jullie nog een gastblogje schrijven over de sprong zelf? 😉

De rest van de dag hebben we nog heerlijk op Texel doorgebracht. Op het strand lekker koffiegedronken, in De Koog op het strand gewandeld en geluncht bij Paal 21.

Een memorabel dagje!!

Daan & Sandra, jullie zijn stoer en ik ben trots op jullie! De volgende keer springen we mee ;).

Filmfaal

Ken je zo’n scène dat je iets heel cools wil filmen en dat je er achteraf achterkomt dat je juist precies op dat moment bent gestopt met filmen? Juist. Dit had ik afgelopen weekend op een pijnlijk cool moment. Iets met een felle zon, niet op mijn telefoon maar ‘live’ kijken en verkeerd knoppenmanagement. In plaats daarvan heb ik wel práchtige filmpjes van mijn benen en het gras. Omg hahahaha. In de blogpost van donderag leg ik alles uit ;). Ondertussen ben ik weer eens heel blij dat ik een blog heb en dit soort scènes weer keurig binnen de ‘never dull’-lijntjes vallen, hihi.

Drankprobleem

Het is dinsdag, een van de laatste warme dagen van dit jaar! Ik heb een jurk aan, draag mijn haar los en loop op sandaaltjes, heel uitzonderlijk voor mij, haha.

De eerste lesdag zit er op. Ik heb nog twee afspraken en een vergadering en ik besluit om even gauw een kopje koffie te gaan halen. Ik drink eigenlijk nooit koffie op school. Had ik het maar niet gedaan.

Wanneer ik terugloop naar mijn lokaal, struikel ik onderweg op de trap. Mijn sandaaltje is de dooddoener: het model lijkt wat op een slipper, waardoor mijn tenen bij het beklimmen van de trap iets hoger zijn dan de zool. Zie je het voor je? Het gevolg is in elk geval dat ik aan de trede blijf ‘plakken’, mijn evenwicht verlies en mijn hete koffie vervolgens vol in mijn gezicht en hals gooi. Een paar leerlingen blijven geschokt staan en vragen of ik hulp nodig heb. Ik ben gelukkig heel dicht bij de meisjeswc en ik stamel dat het wel gaat.

In de spiegel zie ik dat mijn gezicht knalrood is en mijn haren druipen van de koffie. Zul je net zien, heb ik net mijn haar los hahaha. Ook mijn jurk plakt aan m’n lijf. Snel houd ik mijn hoofd onder de kraan en begin ik met koelen. Een collega komt gelukkig gauw binnen en zij schiet me te hulp.

Een kwartier later verschijn ik op de vergadering, de rode kleur is helemaal weggetrokken en mijn huid prikt niet meer. Gelukkig niets aan de hand, geen zorgen! 🙂

Op woensdag trok ik opnieuw een jurk aan. De koffie heb ik laten staan ;).