Spookrijden. Wat te doen? ;)

Ik luister deze dagen graag naar de Top 2000, heerlijk om zo het jaar af te sluiten! Tijdens het 20:00 journaal van vanavond wordt er gewaarschuwd voor een spookrijder op de A2. Naast het feit dat dit natuurlijk verschrikkelijk gevaarlijk is, heb ik dit wel altijd fascinerend gevonden: hoe dóé je dat? Ik ben op zich ook wel eens klunzig op z’n tijd.. maar op de verkeerde weghelft belanden is wel heel knap! (Tenzij dit natuurlijk opzettelijk gebeurt).

Ik ben eens gaan googelen: wat moet je doen bij een spookrijder? Rechts rijden en seinen. OK!

Vervolgens las ik aandachtig: wat moet je zelf doen als spookrijder? Ik vond een soort stappenplan en fantaseerde hoe dat voor mij dan zou zijn.

1 – Probeer niet in paniek te raken. (EH, NEE DAT GAAT ECHT NIET LUKKEN. ER KOMT VERKEER OP ME AF).

2 – Probeer een gat te vinden in de tegemoetkomende verkeersstroom. Zo kun je veilig de vluchtstrook bereiken. Dit is dus aan de linkerkant.

3 – Zet de alarmlichten aan en bel 112, het verkeer zal dan stil worden gelegd. Ga dus NIET zelf keren.

Ik heb een tijdje naar deze zinnen zitten staren, sommige inzichten zou ik denk ik echt niet hebben op zo’n moment. Sowieso dat ik zou proberen te keren, dénk ik. Als ik niet al aan een hartstilstand zou zijn bezweken, tenminste.

En dit dan: “de vluchtstrook zit dan dus aan de linkerkant.” Zou je dat op zo’n moment bedenken? Dat is toch net zoiets als sokken aan je handen aantrekken, een paprika die je net gesneden hebt voor de soep meteen weer in de prullenbak gooien, of geld toe krijgen van de caissière tijdens het afrekenen van je boodschappen.

Het leek me dus vét handig om deze tips met jullie te delen ;). Voor mezelf voeg ik bij deze dan ook punt 4 toe: lees de blog nog even terug voor praktische tips, hihi.

Nachtelijke onemanshow

Het is pikdonker op de kamer en ik ben diep in slaap. Mijn droom gaat over een gigantische kruiswoordpuzzel, eentje op ware grootte waarbij er letters zo groot als hoofden moeten worden opgeschreven. Uiteraard allemaal gewoon ontzettend logisch. In de droom is Dorinde de puzzelaar en ik ben de toeschouwer. Ze zwoegt keihard en vloekt een paar keer hardop wanneer een letter niet lukt. Ik vermaak me ontzettend en begin steeds harder en harder te lachen.

“Lau, ga je lekker?” Ik kom iets meer bij bewustzijn. “Heh?” De stem van Dorinde vlak bij me: “Wat doe je? Je zit keihard te lachen, haha.” Ik mompel half slaapdronken dat ik niets doe, maar dat zij juist aan het puzzelen is en dat het niet echt lukt. Dorinde zet het interview voort (altijd leuk om vragen te stellen aan halfslapende mensen) en we ‘praten’ verder, terwijl ik nog altijd moet giechelen om het schouwspel dat zich zojuist in mijn droom heeft afgespeeld. Beetje bij beetje word ik meer wakker en besef ik dat het toch wel een beetje gek is wat ik allemaal zeg. Ik open mijn ogen en bedenk waar ik ben: in een slaapkamer in een huisje vlakbij Leeuwarden. O ja, het is kerstvakantie en we zijn een paar nachtjes weg. Door de corona kunnen we niet veel, vandaar dat ik lekker aan het puzzelen ben en daar blijkbaar dus ook over droom, hahaha.

Het is aardedonker en ik voel me ineens wel vrij helder. Van gisterochtend weet ik nog dat ik gedesoriënteerd en met een soort jetlag wakker werd: doordat het zo donker was, dacht ik dat het nog diep in de nacht was. Toen was het echter al 8:30. Met de beredenering in mijn hoofd dat het nu dus vast ook al ochtend is, mompel ik naar Dor: “haha, zul je net zien dat het nu pas 4 uur is ofzo!” Ik pak mijn telefoon en zie dat het 04:11 is. Ik moet er alleen maar harder van lachen. “Het is ook 4 uur, LOL!!!!”

Dorinde lacht vervolgens om mijn one-man-show waarin ik mezelf constant in de lach laat schieten en vervolgens zetten we de nacht weer voort, hahaha.

Puzzelmelange

Dorinde speelt de app De Slimste Mens op haar telefoon en als een ware quizmaster vuurt ze de vragen op ons af. Ik luister zelf met een half oor, omdat ik bezig ben met een kruiswoordpuzzel. Mam doet wel fanatiek mee en weet veel antwoorden. Op een gegeven moment moet ik op de kruiswoordpuzzel het woord voor ‘vleesnat’ invullen. Ik weet dat het ‘jus’ is, maar ik spreek eerst het woord ‘vleesnat’ met een vies stemmetje nog even hardop uit. Precies op het moment dat mam ‘klaproos’ antwoordde op een vraag van Dor. Het resultaat is dat Dor ‘klapnat’ invulde en daarna in lachen uitbarstte, haha!

Giechelen tijdens het nakijken

Bij mijn derde klassen heb ik de afgelopen week een mondeling afgenomen, waarbij de leerlingen met zoveel mogelijk details plaatjes in het Frans moesten beschrijven.

Om het mondeling wat meer coronaproof te laten verlopen, hebben de leerlingen elkaar dit jaar gefilmd. De filmpjes hebben ze daarna weer naar mij gestuurd. Voor mij heeft dit als voordeel dat ik alles rustig op mijn gemakje kan beoordelen. Een ander bijkomend voordeel is dat de leerlingen iets meer vrijuit spreken, wat af en toe voor hilarische momentjes zorgt, hahaha. (Hoera voor de blog!)

Ik ben nog niet klaar met nakijken, dus wie weet heb ik straks nog een vervolg te pakken ;).

Zie hier een paar scènes uit een paar filmpjes 😉

“Oke, hier ga ik. O jee. O Jezus, ik heb een kerstboom.” De filmende leerling sist: “Je moet Frans praten!! – Oja, sorry ik ben nerveus. Oké. C’est….. *flinke stilte* ….. gruun.” Giert het vervolgens uit van het lachen. “C’est….. *nog een langere stilte* ….. dans le Kerst.” Nerveuze giechel. “Ik doe eerst wel een ander plaatje.”

(…)

Een leerling heeft duidelijk moeite en wordt steeds roder van kleur. “Blijf ademen!” Hoor ik de filmende leerling fluisteren.

(…)

“Help, ik weet het echt niet. Ik moet even in mijn archief duiken.” Leerling doet vervolgens de ogen dicht en kijkt daarna behoorlijk zen. “C’est bleu.” Filmende leerling: “dat had je al gezegd!!” Paniek is back.

(…)

Een leerling is klaar en slaakt daarna een diepe zucht, gevolgd door een enorm scheldwoord om aan te geven hoe moeilijk dit was. “IK BEN NOG AAN HET FILMEN!! – O, eh sorry mevrouw!”

Benieuwd naar soortgelijke scènes? Zie hier de blog van vorig jaar!

Avondscène

Het is stil in huis. De televisie zoemt een beetje en de kerstboom staat uit. We hebben net Game of Thrones gekeken en de scènes uit Kingslanding galmen nog na in mijn hoofd. Zeker omdat we midden in een scène gestopt zijn, nohhh.

Daan is bij ons degene met de meeste discipline en rond half 11 gaat hij steevast naar boven om op tijd te gaan slapen. Ik kan nu natuurlijk heel flauw zeggen dat hij de oudste is en blablabla, maar deze discipline heeft hij al lang. Waar ik dan halfslapend mompel dat ik ook echt zo wel kom, heeft hij z’n tanden vervolgens alweer gepoetst. Mijn eerste poging om van onze overheerlijke bank op te staan mislukt meestal, soms komt James dan ook bij me liggen. Goeie steun schat, thanks. Nee, ik mag me niet achter hem versch… zzzz…

Ik val weer in slaap en mijn arm doet vrolijk mee. Ik word wakker en ik denk aan morgen: moet ik werken? Ja. Mijn eerste uur valt uit, dus m’n wekker kan wat later. Fijn! Nu moet ik sterk zijn, het volgende slaapje wil al vrolijk zijn intrede doen.

Nu opstaan, nu naar boven. Zachtjes de slaapkamer in sluipen voor een schone onderbroek en vervolgens weer herrie maken door de douche te laten lopen. Waarop ik daarna klaarwakker in bed de koeien nog zal melken en mijn graan zal oogsten. (Hay Day).

Ondertussen lig ik nog steeds op de bank. Zo gaat het vaak, Iedereen kent het ritme. James wacht geduldig tot ik hem van zijn troon (;-)) aan de kant duw met m’n ontwaakte arm. Darcy ligt er inmiddels ook bij, nu wordt het menens. Ik geloof dat ik deze scène nu maar eens echt ga afronden.

Welterusten! 😉