Bijzondere houding

“Moet je hier eens voelen, haha.” Ik pak de hand van mijn vriend en leg hem op mijn buik. Dorinde en Thomas zijn hier om voetbal te kijken en Thomas kijkt geamuseerd en vragend toe naar dit tafereel. Ik begin te lachen. “Het is gewoon mijn maag die borrelt hoor!”

Terugblik: Never dull moments anekdotes van vorig jaar juli!

Lees jij nog wel eens oude blogposts terug? Waarschijnlijk niet! Elke maand publiceren wij in een terugblik-blog the best of last year. Deze maand: juli 2018! 

Never dull tweets

In een restaurant: “wow wat knap, deze vrouw staat helemaal alleen in de keuken!” Vriend: “neehoor, er loopt ook een wat kleinere vrouw rond.” Even later: “Ik zie haar echt niet hoor, waar dan?” Vriend tuurt in de keuken: “oneeee, er is een trapje! Het is dezelfde haha.”

“Mogen we alsjeblieeeeft fuseren?” Ik kijk mijn vriend en de vriend van mijn zus vragend aan. “Nee, want dat is in jullie voordeel. Ga maar lekker failliet bij één van ons!” #Monopoly #wegaanallebeinietzogoed #samensterker #mochtniet

De “zo zie je alles” route van Ikea blijkt toch lastiger dan gedacht! #verdwaald #aldriekeerdezekeukengezien #hoedan

Zit ik lekker buiten met m’n pootjes gestrekt op een andere stoel, loopt m’n kat vervolgens onder m’n benen door, draait zich om, geeft een kopje tegen mijn been en niest vervolgens keihard in mijn knieholte. #bastard

Verbaasd kijk ik om me heen in de trein: wie zit er nou steeds van die vieze scheetjes te laten? (…) Na tien minuten pak ik alvast mijn OV uit mijn tas. Ik schiet direct in de lach: scheetjeslucht detected. Camembert in mijn tas. #afterpicknick #wieneemtdiestinkkaasmee

Verrassing goes wrong (7 juli 2018)

“Laura, weet je wat ik hem cadeau ga geven?” De beste vriend van mijn vriend is jarig en we hebben het zojuist over cadeaus gehad. Mijn vriend vertelt enthousiast dat het hem leuk lijkt om zijn vriend een jazzconcert cadeau te doen. Mijn hart slaat een beetje over. “O, leuk. Is er iets leuks te vinden dan?” Ik hoor hem scrollen. “Ja, dit is zo’n tribute concert, ze toeren in Europa. Ik denk dat ik dan misschien met hem naar Duitsland ga, dat is wel leuk toch?” Ik pers er een “ja, leuk” uit en denk ondertussen keihard na wat ik zal doen. Zal ik het verklappen? Het is natuurlijk wel fijn als hij de keuze kan hebben of hij nog een keer wil gaan. Aan de andere kant is de verrassing er dan wel direct af…

Mijn vriend onderbreekt mijn hersenspinsels: “wat is er? Je klinkt zo afwezig.” Ik staar hem een beetje hulpeloos aan. Dan begint het hem te dagen. “OOOO, ik weet het denk ik al! Dat weekendje van ons, heb je…? – Eh, ja.” We beginnen allebei keihard te lachen.

Het stoplicht (10 juli 2018)

Een echtpaar staat met de fiets (schattig, ook bijna dezelfde!) bij een kruispunt op hun stoplicht te wachten. Zelf kom ik net aanrijden en mijn stoplicht springt op oranje. Na een paar seconden afgeremd te hebben, kom ik vlak voor de fietsers tot stilstand. Ik vang de blik op van de man en de vrouw en ze glimlachen naar me. Dat vind ik altijd leuk, als mensen spontaan contact met je maken. Vervolgens kijken ze weer voor zich uit, wachtend tot hun eigen licht op groen springt. Helaas.. ze moeten nog even wachten: de auto’s van links komen eerst onze kant op.

Ik zet de radio wat harder voor het nieuws en werp nogmaals een blik richting het echtpaar (want: ik heb toch niks te doen). Ze staren nog steeds strak voor zich uit. Vreemd… Het leek net zo gemoedelijk, maar nu zeggen ze al een tijdje niks tegen elkaar.

Dan springt hun stoplicht op groen en de man komt direct in beweging. KEIHARD trapt hij weg. De vrouw steekt over en slaat linksaf. O, goh. Het is helemaal geen echtpaar, hahahaha. Ik moest er echt even van bijkomen.

Splaakgeblek (11 juli 2018)

“Dorinde?” De tandartsassistente kijkt vragend de wachtkamer in. Ik sta op, geef haar een hand en loop met haar mee. Enigzins verbaasd ga ik de ruimte in waar ze me naartoe brengt. Ik dacht dat ik alleen een tandartsafspraak had, geen mondhygiënist afspraak. Nou ja, zal ik wel vergeten zijn. Ik ga op de stoel zitten en wacht rustig af. Nadat ik ben ingepakt met een soort bitje en een bril, vraag ik me af of er iets mis gaat.  Zo’n bitje heb ik nog nooit gehad, laat staan zo’n veiligheidsbril. Ik besluit toch even af te wachten, aangezien ik niet kan praten met dat ding in mijn mond. “Zo, dan ga ik nu je tanden kleuren.” Ze rommelt in haar gereedschap, maar ik word nu echt nerveus. Tanden kleuren? Ik kom daar helemaal niet voor. “Erghh. ih dah pohijhen?” Ze kijkt me wat vragend aan. Na nog twee pogingen begrijpt ze me. “Nee, ik ga niet polijsten, ik ga je tanden tijdelijk roze kleuren om te kijken of er tandsteen zit.” Oooooooh, duh! Ik voel me een beetje suf dat ik haar niet begrepen heb, natuurlijk gaat ze hier mijn tanden niet bleken.

De bril bleek nogal nodig te zijn, bij de nieuwe methode spettert het een stuk meer dan bij de ouderwetse tandartshaak. Niks heftigs dus! Toch neem ik me voor om voortaan mijn vragen te stellen voordat het praten me onmogelijk gemaakt wordt, hihi.

Boodschappenspel op kamp (21 juli 2018)

“Jullie hebben tot half 2 de tijd om de spullen op het lijstje te verzamelen, jullie mogen hiervoor op pad in Baarn. Blijf als groep bij elkaar en zorg ervoor dat jullie niet allemaal bij dezelfde mensen aanbellen. Wie de meeste voorwerpen heeft verzameld, wint een prijs. Succes!”

Mooi, voor ons een heerlijk moment om even ergens een drankje te drinken. En waterballonnen te scoren voor later deze middag, wat een hitte!

Om half twee verzamelen we weer bij de afgesproken plek en de leerlingen praten enthousiast over hun avonturen. “Wow, waren jullie ook bij die mevrouw daar? Ze was niet zo blij met bepaalde producten…” Anderen vertellen weer blij over hun vijf geslaagde selfies met voorbijgangers: “die mensen vonden dat echt leuk!”

Leerling: “heeft er IEMAND wèl een kerstbal weten te scoren??!!”

Krakende kaken

Zoals je in een eerdere blog misschien hebt gelezen, is het toetsweek bij ons op school. Als docent word je ingedeeld om te surveilleren bij een paar (willekeurige) toetsen. Vandaag zit ik onder andere bij een leestoets voor Duits voor de vierde klas.

Wij werken met een soort stopwatch systeem: op een computerscherm projecteren we de aflopende tijd, zodat de leerlingen precies kunnen zien hoe lang ze nog hebben. In dit geval gaat het om een toets van 90 minuten.

De regel is dat je surveilleert (en dus niet na gaat kijken, mails gaat checken of een krantje lezen) en de eerste 20 minuten vermaak ik mij prima. Ik speel altijd spelletjes: ken ik de achternaam, heb ik toevallig een broertje of zusje in de klas? Welke leerling gaat het snelst? Wie heeft de leukste schoenen? Etc. Inmiddels is het bijna half twaalf.

Na een half uur heb ik plotseling iets heel anders om mij mee bezig te houden: mijn maag begint ineens te knorren. Snel denk ik na: “hmm, op zich heb ik alleen maar een rijstwafel met pindakaas op.” Ik denk na over wat ik zal doen. De leerlingen moeten nog een uur en mijn maag kennende, ga ik dat niet volhouden.

Ondanks dat het voor de leerlingen niet is toegestaan om te eten, besluit ik om toch maar wel iets tot mij te nemen. Ik moet immers wel fris zijn tijdens het surveilleren, ja toch?!

De volgende scène speelt zich heel erg in slow motion af:

Zachtjes rits ik mijn tas open en grabbel ik door mijn spullen. Daar, onderaan, voel ik de buit. “Krrrrsssppjjj”, dit is het geluid wanneer ik mijn voorverpakte chocoladekoekjes pak. Zes leerlingen vooraan kijken van hun teksten op en ik glimlach vriendelijk naar ze.

Nadat de leerlingen weer verder werken, probeer ik heeeeeeel zachtjes om het pakje open te maken. Tevergeefs: het is een behoorlijk krakend klusje. Ik besluit om voor de pleistertactiek te gaan en ik scheur het pakje in één keer open. “Rommel de rommel,” aldus mijn maag.

Ik stop een koekje in mijn mond en bijt er heeel zachtjes een hapje af. Vervolgens kauw ik heeel zachtjes (flinke uitdaging!) om de leerlingen niet af te leiden. Mijn wangen zijn best een beetje rood geworden van de inspanning.

Nadat ik een half koekje op heb, besluit ik dat het welletjes is. Mijn maag vindt dit zo te merken ook wel best: hij is opgehouden met geluidjes maken!

Ik kan niet ontkennen dat ik een klein beetje moest lachen toen een leerling voor mij even later heel schuldbewust naar haar knorrende maag zat te kijken.

Poeeh wat een hitte!

Het is dinsdag en het is ontzettend warm. Op school is het toetsweek (arme leerlingen) en wij nemen vandaag de mondelingen van de brugklas af.

In de sectie Frans zijn we voornamelijk met vrouwen (we hebben één mannelijke collega!) en we hebben vandaag allemaal een jurkje aan. Niet te harden anders, die hitte. Het “bijna zomervakantie!”-gevoel zit er zo in ieder geval wel goed in.

De leerlingen presenteren hun foto’s en beantwoorden onze vragen. Per tweetal komen ze binnen en het wordt steeds een beetje warmer. Ondanks deze hitte verloopt het allemaal prima en rond de lunch zijn we klaar.

We hebben afgesproken om die middag met de sectie te gaan vergaderen. In tegenstelling tot de hete lokalen van het mondeling (tja, we hadden geen keus…), installeren we ons nu in een nieuwer lokaal waar een goede airco is.

Na een tijdje begint een collega van mij een beetje te rillen. Ik moet zeggen dat ik het ook best frisjes heb (haha, heerlijk gevoel op zo’n hete dag!) en ik besluit om de airco wat minder hard te zetten.

De andere collega’s waarderen de airco echter wel, waardoor mijn (rillerige) collega met een oplossing komt. Giechelend pakt ze iets uit haar tas. “Hahaha, wat heb jij nou voor deken?!” Ze lacht en wijst er vrolijk naar: “kijk, een hoeslaken! Deze had ik mee zodat ik niet met mijn benen aan de stoel zou vastplakken tijdens de mondelingen. Wil je er ook onder?”

En zo zitten wij op een bloedhete dag in een koel lokaal te vergaderen onder een hoeslaken. Ga dat zonder context maar eens proberen uit te leggen ;).

“O néé he, we hebben er weer één.”

Zoals jullie misschien al in onze blogs voorbij hebben zien komen, bestellen wij boodschappen bij de Jumbo. Allebei ja. En dan halen we het ook allebei op hetzelfde tijdstip op. “Hoe laat ga jij?” Ja echt.

Buiten dat het dus super gezellig is, is het ook ontzettend handig! Je hoeft niet meer met een volle kar langs de schappen te zoeken: wat hadden we nou ook alweer nodig? Heb ik alles? Wat gaan we vanavond eten? Ook is de verleiding van het “dit nog even in mijn mandje gooien!” helemaal weg. We plannen onze maaltijden wat handiger vooruit…. heel veel voordelen!

Het fijnste voordeel vind ik nog wel dat het ons geld scheelt (want: vooruitplannen, geen impulsaankopen….). Maar dit komt zeker ook door kortingen die we krijgen! Buiten dat ik nu inderdaad ook iets beter op de aanbiedingen let, krijg je ook af en toe korting als je boodschappen bestelt. Om over de gratis producten nog maar te zwijgen 😉

Zo ook deze keer. “Gefeliciteerd, je hebt je 10e bestelling geplaatst! Dit moeten we vieren! Als trouwe klant ontvang je €7,50 korting op je volgende bestelling.”

Chilllllllll.

Die avond om 22:10: “nou pffffff, die code werkt helemaal niet!” Mijn teleurstelling is groot, ik had zoveel zin in de ” – €7,50 “. Helaas. Ik open de code opnieuw. Kopieer hem nogmaals. “Deze code is niet geldig.” Arghhhh. Andere browser. Telefoon opnieuw opstarten (haha, desperate).

Inmiddels is het 22:25 en staar ik heel sip naar mijn scherm. Ik kijk naar de Klantenservice voorwaarden. “Facebookchat tot 22:30.” Mijn linkermondhoek krult omhoog. Ik heb nog 5 minuten.

“Hallo Laura, hoe kunnen we je helpen?” Ondertussen denken ze vast: “O neeeeee, daar hebben we er weer een. 5 minuten van tevoren, DE TIMING.”

Ik doe mijn verhaal en open nogmaals het mailtje om alle gegevens door te geven. En dan zie ik het staan. “Bij minimaal bestelbedrag van €75.”

HAHAHAHA. Ik zit op €73,90.

“Ehhh, ik heb het gevonden hoor!”

Vrolijk mik ik een chocoladereep in mijn mandje en kijk ik blij naar de korting. Ik voel me in veel opzichten een echte Nederlander, hahahaha.