Ike..jaaaaaaaaaa!

Zoals elke vrijdag begint mijn dag vandaag met paardrijden. Hier op de stal voel ik me altijd heel fijn: alsof er even niets anders bestaat dan de paardenwereld. Ondanks dat er hard gewerkt moet worden, voelt het altijd toch als een soort vakantiemoment. Een luxegevoel zo aan het begin van het weekend!

Halverwege de les krijgen we een pauzemoment om de paardenhalzen te laten strekken en om zelf even uit te puffen. Mijn gedachten dwalen dan ook voor het eerst deze ochtend af naar ‘het normale leven’. Hee, dat is ook zo! Vanavond ga ik gezellig met mijn vriend naar de Ikea. Sinds we uit Bali terug zijn, kriebelt het bij mij om voor de slaapkamer een nieuw kledingrek te shoppen. En nog wat opbergspullen voor het kantoor. En vooruit, ik wil natuurlijk ook graag een mooie grote plant voor in de woonkamer. Nou ja, alles op zijn tijd. Het voornaamste is dat ik zin heb in onze date vanavond!

Bekijk bericht

Huiverige huisdieren

O jee, het is menens. James reageert niet op aluminiumfolie. Normaal komt hij van ver aangestoven om met zijn favoriete speeltje te spelen. Nu zit hij me echter strak aan te kijken en verroert nog geen snorhaar. Snel ga ik op zoek naar een tampon, om te kijken of we vandaag met één of twee onweer-getraumatiseerde katten te maken hebben.

Gevangen in je werk

Hee wacht eens! Realiseer ik me ineens. Waarom zou ik elke keer nou helemaal het halve pand doorlopen vanaf de kantine, terwijl ik gewoon via deze deur zo weer op mijn werkplek terecht kan komen? Ik staar naar de deur naast die van de kantine en bedenk me dat dit niet eens zo’n heel slecht plan is. Sinds een paar weken heb ik op mijn werk een nieuwe werkplek en door deze sluiproute te nemen scheelt het me zeker anderhalve (!) minuut lopen.

Daar ga ik. Ik duw de deur open en daar verschijnt meteen de trap naar beneden. Neuriënd bewandel ik de treden naar beneden. Grappig hoe zo’n standaardroute er dan ‘insluipt’, terwijl het stiekem dus gewoon veel makkelijker kan. Oké, makkelijk is misschien niet het woord: ik struikel bijna van de onderste trede, die kennelijk loszit.

Bekijk bericht

Inschrijving bevestigen: pokerfacecursus

Dat je je miscommunicatie-uitleg hardop aan het oefenen bent. “Hij zei…, dus toen zei ik… dus toen antwoordde hij… waarop ik dus dach..”. En dat er dan iemand binnenkomt. En dat je dan abrupt stilvalt en na drie seconden nét iets te enthousiast/betrapt “hoi” zegt, terwijl diegene vandaag al ruim twintig keer is binnengelopen.

Dressuurwedstrijd

“Jeuj! Ik ben vijfde geworden in mijn categorie! Nu heb ik ook een groene rozet!” Blij kijk ik mijn vriend aan. “Wow, wat goed! Vijfde van de hoeveel?” Mijn joepie-blik betrekt een beetje. “Weet ik niet.”

Flauw.