Terrasleven (vakantie!)

Tijdens ons weekje Veluwe besluiten we om ook een dagje te gaan shoppen. We hebben nog een borrelbon die we bij een cafeetje kunnen uitgeven en we reserveren vooraf.

Na het shoppen lopen we er heen. Het café ligt samen met een aantal andere cafés in één van de buitenstraten van de stad. Waar het terras van ‘ons’ café op één tweetal na leeg is, is het bij de andere terrasjes wel lekker druk. Goed dat ze hier nu ook wat meer klanten krijgen!

Wanneer we het tweetal passeren om naar binnen te gaan, stappen ze abrupt op. O, dat zijn de werknemers!

We nemen plaats op het terras en we bestellen onze drankjes. Bij het arrangement zit ook een borrelplank en even later zetten ze een plank vol heerlijke dingen neer. Proost!

Aan de overkant is het gezellig druk aan het worden. Stiekem vind ik het ook wel lekker dat wij hier wat rustiger zitten.

Om vijf voor vier komt er een vrouw richting het terras lopen. Ze is net op tijd, want het begint keihard te regenen. Gezellig onder die luifel! Ze begroet ons vriendelijk en gaat aan een tafel naast ons zitten. De ober komt daarna met een glas thee aanlopen. Grappig, blijkbaar een vaste klant! Ze kletsen vrolijk met elkaar.

Om vier uur komt er een man aangefietst en hij neemt plaats naast de vrouw. Vanaf de andere kant komt er een andere man aangelopen en ook hij neemt plaats. De ober weet van iedereen de bestelling en ik vind het leuk om te zien hoe dit vriendenclubje op vrijdag om 16:00 blijkbaar een vaste date heeft.

Als ik op dit moment naar de wc was gegaan, was de uitdrukking “that escalated quickly” zeer van toepassing geweest. In de komende minuten schoven er nog zo’n 7 mannen en 2 vrouwen aan. Qua gezelligheid is terras aan de overkant is er inmiddels niets bij ;).

Het begint weer te regenen en het is hartstikke gezellig. Wij luisteren een beetje mee en af en toe betrekt de vrouw ons in het gesprek. “Net met z’n drietjes…”

Op een gegeven moment stappen we weer op en wuift het ‘twaalftal’ ons vrolijk na.

Dineren in Duitsland (vakantie!)

Na ons weekje Veluwe, vieren wij nu in Duitsland onze vakantie! Afgelopen zondag besloten wij uit eten te gaan (dit kunnen we immers weer 😉 Laatste verwijzing hoor, hahahaha).

Met ons mondkapje op staan Daan en ik te wachten voor het restaurant. De ober komt naar ons toe en wijst ons onze plek. We hebben gereserveerd en krijgen een tafel bij het raam. Achter mij zit een ander stel en na ons komen er al snel nog twee andere gezinnen binnen.

De menukaart is niet heel indrukwekkend, maar dat zijn de prijzen ook niet haha. Ik bestel een wortelgembersoep en gnocchi (omg, ik kan dit al niet op z’n Nederlands uitspreken, laat staan hoe ik dit er ‘Duits’ uit krijg). Daan gaat voor kippensoep en schnitzel.

Één van de gezinnen valt me al snel op. De kindjes racen met hun mondkapjes flink door het restaurant, op blote voeten. Ik wil ze niet direct asociaal noemen, maar het lijkt de ouders totaal niet te storen. Wanneer ze hun gerechten krijgen, hoor ik de vader een boze toon aanslaan tegen de ober. In mijn ooghoeken zie ik dat hij licht geïrriteerd naar het broodje hamburger van zijn dochter wijst. Het is niet goed, er zit groente op. Met een “nur fleisch”-bevel wordt het broodje hamburger teruggestuurd.

Even later komt de ober terug met een allerschattigst bordje, met daarop de losse hamburger. “Zo, nur fleish!” Vervolgens deden de twee paar mannenschouders geloof ik een wedstrijdje. De vader liet zijn schouders met een (vrij ongepaste) zucht flink hangen, omdat het bróódje weg was. De ober reageerde daar (terecht, vind ik) op door ook flink te gaan hangen met zijn schouders. Zucht, had het dan duidelijk besteld ;). Ober weer terug naar de keuken en het broodje werd weer gehaald, uiteindelijk loste het zich gelukkig op. (En ik maar kauwen op die knokkie).

Bij ons nagerecht overwoog ik om heel overdreven “cappuccino, graag met een lepel en een koekje” te bestellen, maar dat deed ik uiteraard niet ;). Daan beurde de ober (onbewust) wel helemaal op. De man kon maar niet begrijpen dat hij thee als toetje koos. “Théé?” heeft hij wel twee keer met een onderdrukte lachstuip gevraagd, hij vond dit érg grappig hahaha. Ja vriend, dat is heet water met een zakje ;).

Fietsen gaat fout (vakantie!)

Afgelopen week hebben wij, net als velen anderen, heerlijk op De Veluwe genoten van de bossen. We zijn de laatste tijd wel fan van lange routes wandelen, meestal tussen de 10 en 16 km. ‘s Ochtends zoeken we dan een bewegwijzerde route uit om die dag te gaan wandelen. Bordjes volgen, I love it. Niet te veel nadenken, wel een beetje speuren en je komt altijd weer goed uit ;). Dat dachten de fietsers vast ook, hihi.

De eerste paar keren viel het me nog niet zo op. Dit zal wel normaal zijn. Op een bepaald moment realiseerde ik me echter dat er toch wel wat anders aan de hand was.

Je kent de knooppunten vast wel. Bordjes met nummers die een fietsroute/richting aangeven. Deze nummers lopen door elkaar en je kunt zelf je route uitstippelen. Fietsers schrijven deze nummers vaak op, of hebben een kaart bij zich om de nummers goed bij te kunnen houden.

Tijdens één van onze wandelingen lopen we weer langs een fietsknooppuntbord. Het is er vrij druk (zo’n drie echtparen) en ze houden netjes afstand. Omstebeurt mag er een echtpaar bij het bord kijken. Wij stoppen ook even om wat water te drinken en nieuwsgierig bekijk ik het tafereel.

“Ik begrijp er niks van. Deze nummers kloppen niet meer!” Een vrouw en haar man kijken hulpeloos naar hun kaart en besluiten om maar gewoon rechtdoor te fietsen. “Dan drinken we daar wel even koffie.” Ook het andere echtpaar besluit om er maar het beste van te maken en rijdt na een tijdje verder.

Er staat nu nog één echtpaar en de vrouw richt zich vrolijk tot mij. Ehh, hoi. “Ja, ook mijn man en ik zijn heerlijk aan het fietsen en nu kloppen de nummers niet meer! Ik heb een kaart van 3 jaar oud, dat verwacht je toch niet.” Ze begint enorm te lachen. “Niet dat het erg is hoor, dit houdt je scherp, maar lullig is het soms wel. We kwamen net een Tjech tegen die wanhopig op de borden stond te kijken. Ik heb hem onze kaart maar gegeven. Wij halen straks maar de nieuwe. Wandel ze!”

De volgende dagen heb ik vermakelijk gezien hoe er altijd wel mensen bij de borden aan het turen waren. Vervolgens slaan wij dan weer vrolijk linksaf bij ons paarse pijltje die ons nooit teleur stelt ;).

De kringloopwinkel (vakantie!)

Naast wandelen, (uit) eten, lezen en spelletjes spelen, is het bezoeken van een kringloopwinkel één van mijn favoriete bezigheden op vakantie. Of nou ja, überhaupt eigenlijk wel!

Op vakantie is het leuke dat je naast het opsporen van spulletjes in de kringloopwinkel, eerst ook de winkels zelf op het spoor moet komen.

Wanneer je ‘kringloopwinkel *woonplaats*’ op internet zoekt, dan staan er altijd wel een aantal nepadvertenties die je vervolgens een random winkelstraat opsturen. Of een winkel die tien jaar geleden bestond, maar allang niet meer open is.

Na wat Google Maps-speurwerk te hebben gedaan, schrijf ik de adressen van een paar kringloopwinkels op. Daan wenst me veel plezier, die blijft met alle liefde in het huisje, hahaha. Op de vraag of hij nog iets nodig heeft, antwoordt hij: “een juskannetje.”

De kringloopwinkel is enorm en ontzettend gestructureerd. Ergens is dat natuurlijk heel prettig, maar ik kan ook juist wel echt genieten van het schatzoeken op rommelige planken.

Waar ik op dit moment naar zoek, is dus een juskannetje, een leuk spelletje, eventueel een leuk boek, kledingstuk (ik had laatst een hele goede vondst met een broek, dus daar hoop ik altijd weer op!), en een mooi fotolijstje (ik heb 50 jaar oude krantenartikels van de Efteling op marktplaats gekocht en ik ben bezig ze mooi op te slaan, haha!) Verder hoop ik natuurlijk altijd iets geinigs tegen te komen.

Bij de afdeling ‘spellen’ zie ik de gebruikelijke triviant, domino en puzzels liggen. Dan valt mijn oog op het spelletje ‘Anti-monopoly’. Grappig, nooit van gehoord! Als monopolyfan die ik stiekem toch wel ben, voelt het heel rebels om een ‘anti’spel te kopen, maar mijn interesse is wel gewekt. Ik stop het in mijn mandje.

Vervolgens besluit ik rebels om even in dit ‘anti’ sfeertje te blijven en ik loop op het bordje ‘koffie en thee’ af. Ja, dit was echt een categorie! Ik pluk een melkkannetje (muhaha) van de plank en loop met de twee vondsten naar de kassa.

In het huisje aangekomen, is Daan super blij met zijn nieuwe kannetje. Één portie jus past er makkelijk in, niemand die weet dat dit kannetje eigenlijk een andere functie heeft. ‘s Avonds concluderen we dat we wel erg anti het spel zijn. We zijn allebei snel failliet en vinden het maar niks, hahaha. Ik ben nu dus weer vet blij, want nu kan ik naar een andere kringloopwinkel om dit spel weer af te geven;).

Vakantie, I love it.

We kunnen het weer ;) (vakantie!)

(Dat is wel eens anders geweest 😉 …)

Daan en ik zijn op vakantie op De Veluwe (haha ja wij ook, hoe ga ik dit nou weer oplossen met de titels? ;)) en we zitten in een Airbnb huisje met een heerlijke tuin in Ermelo.

Op de tweede avond besluiten we om in een restaurantje te gaan eten. Ondanks het lekkere weer, wil ik graag binnen zitten (want: koukleum en vooruitziende blik) en we nemen plaats in een nog leeg restaurant. Na een kwartier zit het helemaal vol en zijn we omringd door echtparen met een wat hogere gemiddelde leeftijd ;). Het echtpaar achter Daan staart een beetje langs elkaar heen en bespreekt zo nu en dan de grootte van het terras. Het echtpaar achter mij babbelt er vrolijk op los.

De serveersters doen hun praatje en vertellen wat de daggerechten zijn. De man achter mij maant haar tot stilte bij het horen van het mosselpannetje. “Deze nemen wij!” Ik grinnik een beetje, er staan namelijk ook best veel andere lekkere gerechten op de kaart, maar ik vind het ook wel schattig!

Het echtpaar achter Daan bestelt saté. Op het moment dat het bord voor de neus van de vrouw gezet wordt, begint er een niesaanval dat ongeveer 5 minuten non-stop duurt. Haar nies is ontzettend hoog en schattig en het heeft wel iets grappigs. Met corona valt het natuurlijk wel op en ik heb alle tafels wel een keer om zien kijken. Nadat ze op de helft van haar aanval zit, begint haar man solidair mee te toeteren.

Op een gegeven moment is de show over en is het tijd voor de mosselen van de achterburen. Een enorme pan wordt gebracht en twee jonge obers zorgen ervoor dat er sausjes en garnituur wordt neergezet. Op het moment dat ze willen weglopen, gebaart de man dat de jongens moeten blijven staan. “We hebben ze laatst in Vlissingen gegeten, hopelijk zijn deze net zo goed!” Hij voert de druk lekker op. “Die waren echt lekker! Hebben jullie nog een opvangbak?” De obers lopen weg en algauw wordt er een schaal voor de opgegeten mossel’schelpen’ neergezet.

Naast de gezelligheid om ons heen, genieten wij ondertussen van onze zalmtartaar en wokmix. En dan is het tijd voor concert nummer twee.

De man (mosselman? Haha) slurpt zijn mossel smaakvol naar binnen en lanceert vervolgens de schelpen richting de opvangschaal die aan de andere kant van de tafel staat. (Van de eerste keer schrok ik een beetje, dus ik vroeg Daan om verslag uit te brengen. Met omhoogkrullende mondhoeken vertelde hij zachtjes hoe er flink gemikt werd).

Na de geitenkaas en ‘zee’salade bestellen we koffie en thee en vragen we de rekening. De man en vrouw achter Daan zijn inmiddels druk in gesprek. Het regent.