Ontroostbare stofzuigermama

Het is zondag en ik ben in huis lekker bezig met opruimen. De was draait, alle kerstspullen zijn weer goed opgeruimd en ik ben bezig met het verschonen van onze bedden. (Tuttige beschrijvingen, hè? Ik ben me ervan bewust ;)). Ondertussen is Reinier (mijn robotstofzuiger) gezellig om me heen aan het dartelen en ik ben trots op mijn/onze productiviteit.

Op het moment dat ik Daan z’n dekbed in de hoes aan het schudden ben, hoor ik een enórm kabaal. BOEM BOEM BONK BEMMM PAFFFF BOEMMM. Mijn hart schiet in mijn keel en ik bedenk vliegensvlug wat dit kan zijn. Mijn katten liggen op bed en kijken verstoord op. Gelukkig: zij zijn oké. Daan is niet thuis en dan bedenk ik geschokt dat dit maar één ding kan betekenen.

(…)

Een paar uur later krijg ik een medelevend appje van een vriendin. “Hoe is het met hem?” Ik vertel dat hij nu door het leven rolt met een buitenboordbeugel (een stukje tape) en dat hij open staat voor ziekenbezoek. Hij zag het allemaal even niet meer zitten, maar nadat hij zichzelf van de trap had geworpen, bedacht hij dat hij het toch nog een kans wilde geven. Hij heeft mij beloofd dit nooit meer te doen.

(…)

Mijn stofzuiger is dus inderdaad van de trap geflikkerd (“gevallen” is te zacht uitgedrukt, het was echt een enorme klap haha). Tot nu toe herkenden zijn sensoren altijd prima dat hij niet over het richeltje mocht gaan (uitvoerig getest natuurlijk!). Ik dénk dat de sensor deze keer misschien wat stoffig was, waardoor hij dit nu misschien niet heeft gezien. Ik heb er in elk geval van geleerd: nooit de deuren meer open zetten en erbij blijven als ik hem op de gang laat zuigen.

Enne.. het is zijn eigen schuld dat hij nu buikpijn heeft. (Hij is intern een klein beetje ingedeukt en het kost nu iets meer moeite om het stofbakje te legen). Misschien is dat maar goed ook: ik vond het vrij verslavend worden om na elke kamer als een trotse moeder te kijken hoeveel stof hij nou weer had opgezogen. Heeft-ie dat in elk geval goed voor elkaar ;). #Staypositive

Intense wasscène

Zeepdispenser, Zeep, Vloeibare Zeep, Badkamer Wastafel

(Let op: ik ga een award winnen voor de meest omslachtige introductie van een blog, je mag het eventueel overslaan).

Ken je het fenomeen ‘blogoren’ inmiddels? 😉 Ze hebben het nu best zwaar met de anderhalvemetersamenleving, haha. (Fun fact: het idioot lange woord dat ik zojuist heb getypt is toch het woord van het jaar? Hij heeft nog steeds een rood kringeltje en wordt dus niet herkend, nohhh). De blogs geïnspireerd op een goed afgeluisterd verhaal zijn dus niet zo talrijk het afgelopen jaar. Je begrijpt dat ik dan ook opveerde toen Daan afgelopen week zei: “er gebeurde iets grappigs!”

Ik ga dit proberen te schrijven vanuit de ogen van mijn katten, verteld door Daan ;).

James:

Zo, ik heb net 5 uur geslapen en ik ga me maar eens flink wassen. Darcy zit wel een beetje in mijn aura, hoezo hebben papa en mama dat kleedje nou zo neergelegd dat we er allebei oppassen? Ik zat er altijd heerlijk alleen en nu zit Darcy er ook altijd. Met z’n dikke … nouja. Ik ga me dus maar wassen. Dat vind ik altijd fijn als ik gefrustreerd ben.

Eerst mijn linkerpootje. Jemig die is zanderig, hoezo heb ik dat 5 uur laten zitten?! Nu mijn rechterpootje. Veel beter, denk ik trots. Nu mijn staart.

Darcy:

James is zich aan het wassen. Ik zie dat hij best lang bezig is met zijn linkerpootje, haha. Die was vet zanderig, er ligt ook een beetje zand bij het etensbakje, maar ik ga natuurlijk niet klikken. Hij begint nu aan zijn sta… HUH wat dóét hij?!?! Hij denkt zeker dat IK zijn staart ben. James, kappen nou!!

James:

Volgens mij gaat er iets niet helemaal goed. Dit smaakt anders. Het beweegt. Oh wacht, dit is Darcy! Nouja, die kan ook wel een wasbeurt gebruiken.

Darcy:

James, joehoeeee, je bent mij aan het wassen. Dit is mijn rug, stop daar eens mee! Ik ga wel even opstaan om een statement te maken.

James:

BLIJF ZITTEN, IK BEN JE AAN HET WASSEN.

Darcy:

OMG LAAT ME GAAN, WAT DOE JE?

Daan, vertellend aan Laura:

De scène eindigde dat James zijn klauwen vastzette in Darcy en hem agressief begon te wassen. Darcy probeerde hulpeloos te vluchten, maar moest er toch echt aan geloven, hahaha.

“Kijk eens naar het etiket, lieverd.”

Ik draag sinds eeuwen weer nagellak en dat brengt het gesprek op de nagellakremover die op is. Daan vraagt of ik nieuwe wil kopen. Nu vraag je je vast af… “wat boeit Daan dat nou?” But it makes sense!

Twee jaar geleden

Ik zit in bad en Daan is op zolder bezig met purschuim. Op een gegeven moment spuit hij iets te veel en hij probeert dit met zijn vinger weer terug te duwen. Het purschuim nestelt zich gretig aan Daans vinger en hij wrijft in zijn handen om het er af te vegen. Het lukt niet en Daan komt gauw naar de badkamer om zijn handen te wassen. Water helpt niet. Zeep helpt niet. “Grrrr hoe gaat dit er nou af?!” Ik pak mijn telefoon en google voorzichtig (ik zit immers nog steeds in bad, haha) hoe je purschuim van je handen kunt krijgen. “Met aceton! In het kastje, pak mijn nagellakremover maar!”

Bij de trekpleister haal ik dus een nieuw flesje nagellakremover en thuis laat ik hem aan Daan zien. “Kijk! Kun je weer naar hartelust gaan purren.” Samen staren we vervolgens naar het etiket. “zonder aceton.” OMG.

Nu moet ik dus maar het hele jaar nagellak gaan dragen.

Spookrijden. Wat te doen? ;)

Ik luister deze dagen graag naar de Top 2000, heerlijk om zo het jaar af te sluiten! Tijdens het 20:00 journaal van vanavond wordt er gewaarschuwd voor een spookrijder op de A2. Naast het feit dat dit natuurlijk verschrikkelijk gevaarlijk is, heb ik dit wel altijd fascinerend gevonden: hoe dóé je dat? Ik ben op zich ook wel eens klunzig op z’n tijd.. maar op de verkeerde weghelft belanden is wel heel knap! (Tenzij dit natuurlijk opzettelijk gebeurt).

Ik ben eens gaan googelen: wat moet je doen bij een spookrijder? Rechts rijden en seinen. OK!

Vervolgens las ik aandachtig: wat moet je zelf doen als spookrijder? Ik vond een soort stappenplan en fantaseerde hoe dat voor mij dan zou zijn.

1 – Probeer niet in paniek te raken. (EH, NEE DAT GAAT ECHT NIET LUKKEN. ER KOMT VERKEER OP ME AF).

2 – Probeer een gat te vinden in de tegemoetkomende verkeersstroom. Zo kun je veilig de vluchtstrook bereiken. Dit is dus aan de linkerkant.

3 – Zet de alarmlichten aan en bel 112, het verkeer zal dan stil worden gelegd. Ga dus NIET zelf keren.

Ik heb een tijdje naar deze zinnen zitten staren, sommige inzichten zou ik denk ik echt niet hebben op zo’n moment. Sowieso dat ik zou proberen te keren, dénk ik. Als ik niet al aan een hartstilstand zou zijn bezweken, tenminste.

En dit dan: “de vluchtstrook zit dan dus aan de linkerkant.” Zou je dat op zo’n moment bedenken? Dat is toch net zoiets als sokken aan je handen aantrekken, een paprika die je net gesneden hebt voor de soep meteen weer in de prullenbak gooien, of geld toe krijgen van de caissière tijdens het afrekenen van je boodschappen.

Het leek me dus vét handig om deze tips met jullie te delen ;). Voor mezelf voeg ik bij deze dan ook punt 4 toe: lees de blog nog even terug voor praktische tips, hihi.

Nachtelijke onemanshow

Het is pikdonker op de kamer en ik ben diep in slaap. Mijn droom gaat over een gigantische kruiswoordpuzzel, eentje op ware grootte waarbij er letters zo groot als hoofden moeten worden opgeschreven. Uiteraard allemaal gewoon ontzettend logisch. In de droom is Dorinde de puzzelaar en ik ben de toeschouwer. Ze zwoegt keihard en vloekt een paar keer hardop wanneer een letter niet lukt. Ik vermaak me ontzettend en begin steeds harder en harder te lachen.

“Lau, ga je lekker?” Ik kom iets meer bij bewustzijn. “Heh?” De stem van Dorinde vlak bij me: “Wat doe je? Je zit keihard te lachen, haha.” Ik mompel half slaapdronken dat ik niets doe, maar dat zij juist aan het puzzelen is en dat het niet echt lukt. Dorinde zet het interview voort (altijd leuk om vragen te stellen aan halfslapende mensen) en we ‘praten’ verder, terwijl ik nog altijd moet giechelen om het schouwspel dat zich zojuist in mijn droom heeft afgespeeld. Beetje bij beetje word ik meer wakker en besef ik dat het toch wel een beetje gek is wat ik allemaal zeg. Ik open mijn ogen en bedenk waar ik ben: in een slaapkamer in een huisje vlakbij Leeuwarden. O ja, het is kerstvakantie en we zijn een paar nachtjes weg. Door de corona kunnen we niet veel, vandaar dat ik lekker aan het puzzelen ben en daar blijkbaar dus ook over droom, hahaha.

Het is aardedonker en ik voel me ineens wel vrij helder. Van gisterochtend weet ik nog dat ik gedesoriënteerd en met een soort jetlag wakker werd: doordat het zo donker was, dacht ik dat het nog diep in de nacht was. Toen was het echter al 8:30. Met de beredenering in mijn hoofd dat het nu dus vast ook al ochtend is, mompel ik naar Dor: “haha, zul je net zien dat het nu pas 4 uur is ofzo!” Ik pak mijn telefoon en zie dat het 04:11 is. Ik moet er alleen maar harder van lachen. “Het is ook 4 uur, LOL!!!!”

Dorinde lacht vervolgens om mijn one-man-show waarin ik mezelf constant in de lach laat schieten en vervolgens zetten we de nacht weer voort, hahaha.