Ga weeeeeg(bree)

Na het eten vinden wij het altijd heel lekker om nog een avondwandeling te maken. Ik moet nog naar Zumba, dus we besluiten om een klein rondje van 4 km te doen. Heerlijk om zo dicht bij de bossen te wonen!

Dit rondje lopen we niet zo vaak en we ontdekken weer leuke, nieuwe stukjes. Op een gegeven moment horen we in de verte geritsel. Ha, het zijn de Schotse Hooglanders weer. Bij ons in de duinen lopen deze harige koeien vrij rond om lekker te grazen. Ze zijn ongevaarlijk, maar wel indrukwekkend met hun lange hoorns.

Nadat we dichterbij komen en de bocht om gaan, zien we dat er twee exemplaren midden op het pad staan. Het is een wandelpad voor maximaal twee personen, dus ze staan flink in de weg. Nu ben ik niet bang aangelegd en ben ik een groot dierenliefhebber, maar ik krab toch wel even op mijn hoofd. Ehhhhh, hoe gaan we dit doen zonder geprikt te worden door de brandnetels of een hoorn?

Daan neemt het voortouw en loopt dicht langs de eerste. De Hooglander kijkt niet op of om, dus ik stap er vol vertrouwen langs. De volgende is echter een ander geval: hij wordt belaagd door flink wat vliegen en zwiept lekker met zijn hoofd heen en weer. Daan: “als we er rustig langslopen, kan ons niets gebeuren.” Hij loopt op het dier af, dat op dat moment weer flink met zijn hoofd zwiept. Hij mist Daan, maar het scheelt niet veel.

Ik voel dat mijn hart in mijn keel begint te bonzen en dat mijn stem wat hoger wordt. “Ik vind het eng, ik weet niet of ik er langs durf.” Er schieten allemaal enge scenario’s door mijn hoofd en ik twijfel om voor te stellen of we weer terug moeten gaan. Daan moet dan alleen weer langs twee Hooglanders en ik sta er precies tussen twee in. Niet zo handig.

Ik schat mijn kansen in en loop op de koe af. Dan besluit ik lastminute om me toch maar in de brandnetels te werpen, dat prikt vast minder erg dan een hoorn ;).

Volgende scène: druk op zoek naar weegbree om het sap op mijn jeukende enkels te smeren. Nadat ik twee keer een verkeerd plantje heb gepakt, grijp ik de derde keer raak (of het is een placebo, hahaha) en verlicht de weegbree mijn jeuk.

Wat een avontuur!

Prikkelige hobby

*Het gaat weer over borduren-alert*

Sinds ik ben gaan borduren, zijn er een aantal dingen gebeurd: mijn naald is een keer na een fanatieke steek afgebroken, ik ben mijn naald een keer kwijtgeraakt in de auto (noooooo) en heb tot twee keer toe een ontzettend scheve vlinder gemaakt, waar ik pas op het eind achter kwam en hem helemaal moest uithalen. Hoe heb ik dit niet gezien? Twee uur werk voor niks, hahaha.

Vanavond was toch wel het toppunt: de naald zat drie uur lang verstopt in mijn broekspijp. Huh?

Van die zoektermen op Google

Ik ben met de fiets op bezoek bij mijn vader en het is heel gezellig. Na ruim een uur klap ik mijn telefoonhoesje open en kom ik erachter dat mijn pinpas niet meer op zijn plek zit. Waar normaal mensen in paniek raken (Dorinde), hartkloppingen krijgen en heeeeel erg balen, blijf ik op de één of andere manier rustig.

Ik loop een stukje terug waar ik net ben geweest en speur de grond af. Geen oranje pasje te bekennen. Ik besluit om maar weer naar huis te fietsen. Onderweg kijk ik goed op de grond, maar verwacht ik hem niet te vinden: ik heb immers niet met mijn telefoon open gefietst.

Thuis ga ik na waar ik allemaal geweest ben. Grom, ook echt op zo’n dag dat ik het huishouden heb gedaan: ik ben overal wel geweest! Ik kijk in mijn bed, tussen de bank, in de keukenkastjes, in de badkamer, op de wc… niet te vinden. Inmiddels zijn de hartkloppingen langzaam aan het beginnen. Ik open Facebook om te kijken of iemand mij toevallig getagd heeft in een foto van mijn pinpas, maar dat is niet het geval.

Plotseling weet ik wat ik moet doen. Ik doe mijn slippers aan, open de achterdeur en pak de vuilniszak uit de kliko. Ik krijg een mega flashback naar het verloren emballagebonnetje van vorige week en kieper de vuilniszak om. Papiertjes, bonnetjes, verpakkingen en lege shampooflessen verspreiden zich over de tegels. Op dat moment komt er een windvlaag en rollen de wattenstaafjes dramatisch alle kanten op. En dan zie ik hem. Mans ligt het oranje pasje te relaxen naast een lege wc-rol. Poeh, het is maar goed dat ik aan deze vuilniszak heb gedacht!

Eenmaal binnen wil ik mijn pasje direct weer in mijn telefoon stoppen. Op het laatste moment bedenk ik me en ruik ik aan mijn pasje. (Doe dit gewoon maar niet na als hij een paar uur in een vuilniszak heeft gelegen). Ik open Internet en zoek op Google:

“Kan een pinpas tegen water?”

Het resultaat is dat hij nu heeeerlijk naar afwasmiddel ruikt. Mocht ik morgen toch niet kunnen pinnen, houd ik je op de hoogte, goed? 😉

Een greep uit het leven van mijn joggingbroek

Het is zondagavond (bedtijd) en joggingbroek en spijkerbroek hangen samen aan de sierladder. “Psssssssssst, yo, Spijk!” Spijkerbroek hangt aan de onderste trede en trekt verstoort zijn pijp omhoog: “wat moet je? Ik was net lekker ingedut. Heb net drie uur lang gewerkt bij een etentje hè!” Joggingbroek reageert ongeduldig: “ja dat weet ik, maar ik ben zo excited. Morgen hoeft Laura niet weg en mag ik waarschijnlijk weer wat van de wereld zien! Die ladder verveelt behoorlijk snel.” Spijker grinnikt: “ik ben bang dat je pech hebt hoor, Laura moet morgen werken en dan gaat ze – met alle respect – niet in een joggin.. eh.. jou.. naar haar werk.”

Daar moest joggingbroek even over nadenken. Oja, bah, die maandag. Dat was hij even vergeten.

De volgende dag giert spijkerbroek het uit van het lachen. “Ben je nou blij? Lekker wat van de wereld zien hè!” Joggingbroek reageert mopperend: “ja, dit was nou ook niet helemaal de bedoeling. En jij maar droog meeliften hè! Wel leuk om echt eens buiten te zijn, normaal kom ik alleen in noodgevallen buiten, als ze even snel naar de kliko moet ofzo. Nu zijn we al tien minuten onderweg!!” Spijkerbroek grijnst: “ja, maar ondertussen ben ik droog en ben jij nat. Je bent zeker wel boos dat ze regenbroek niet heeft gepakt?” Joggingbroek: “boos? Nee joh! Ik vind het eerder sneu voor regenbroek. Die was vanmorgen toch aan het blèren van zolder, hoorde je dat?” Spijker klinkt medelevend: “ja! Ik ben hieeehieeeeeer en dat dan wel tien keer. Ik vond ook wel dat Laura best even naar zolder kon hoor. Ze keek nu alleen maar in de kast.” Joggingbroek: “ze wilde gewoon mij, ik snap dat wel hoor.”

‘s Middags loopt Laura af en toe langs haar tas en fluistert Spijkerbroek: “gaat ie nog daarbinnen, joh? Jij baalde zeker flink dat je snel droog was en die tas in moest… Heb je nog lucht?” Vervolgens citeert hij flauw: “ze wilde gewoon mij.” Joggingbroek mompelt: “ik hoop dat je een flinke vlek krijgt. Ik zie dat ze een perzik in de tas heeft… Je weet hoe het met je neef is afgelopen? Die ligt al minstens drie dagen in de wasmand. Just saying…”

Dagboek van Darcy (7 jaar)

Lief dagboek,

Jeuhh, vanmorgen kreeg ik best vroeg eten! Ik vind wel dat de porties een beetje matig geworden zijn, net alsof we op dieet zijn. Pffff. Dat ‘mama’ dat nou doet, wil toch niet zeggen dat wij dat allemaal moeten. Nou trouwens… James leek hierin wel een beetje een meeloper hoor. Hij was na tien brokjes al klaar ofzo! Wilde gewoon naar buiten. Dus ik dacht: chill, dan kan ik straks nog even uit zijn bakje snacken. Weet je wat er toen gebeurde? ‘Mama’ zette zijn bakje om het hoekje, zodat we elkaar net niet zagen. GING IE TOEN WEL ETEN. Nou, ik vind dat dom, jij?

Even later was ik best vol, maar had ik nog iets van dertien brokjes. Misschien twaalf. ‘Mama’ had de achterdeur inmiddels op een kier gezet, dus ik twijfelde wel een beetje of ik al naar buiten zou gaan. James ging wel al, dus ik dacht: ha, dan wacht ik even. Het mooie was dat James ook nog niet klaar was met eten, dus toen ben ik gauw naar zijn bakje gegaan. Je weet hier maar nooit of we nog tussendoortjes krijgen vandaag. Lief miauwen heeft helemaal geen zin hoor, echt stom. Heb ik daar die twee weken lang zo op zitten oefenen.

Maarja, wat er dus toen gebeurde… James kwam weer naar binnen en ging toen mijn brokjes opeten! Jeetje dat vond ik niet leuk hoor. Ik heb toen wel drie keer om het hoekje gekeken (stomme kast, ze hebben er ook zoveel) of hij al klaar was. Nou, dat was hij dus niet, maar ik zag wel dat zijn haren echt lelijk zaten, hahaha. Helemaal een beetje vastgeplakt.

Okee, toen was ik wel echt klaar en ging ik naar buiten. Nou, ik ben direct naar de tuinbank gerend, want er kwam allemaal water uit de lucht! De achterdeur was nu dicht, dus ik bleef maar gewoon een beetje onder de tuinbank chillen. Ik vond het stiekem wel irritant dat James nog binnen was. We hebben nog een appeltje te schillen met die grijze kat, maar in m’n eentje heb ik daar niet zo’n zin in.

Na een uur kwam ‘papa’ beneden en ging ik weer lekker naar binnen. Hij ontbijt altijd met iets heel geks, iets bruins, daar hoef ik niet bij te bedelen. ‘Mama’ eet iets wits en romigs, dat is wel lekker. Soms laat ze het kommetje wel eens staan. Ik was wel pissig toen ‘papa’ vroeg of ‘mama’ het bakje wilde omspoelen.

‘s Middags heb ik zo lekker gerelaxt hee. Op het kleed, terwijl ‘papa’ een spelletje speelde. Af en toe maken ze me wakker om te aaien, dat vind ik wel leuk. Miauw ik even en doe ik die act op m’n rug. Werkt altijd.

Verder is er niet echt iets boeiends gebeurd. Behalve dan dat ik m’n stoel op zolder weer heb ontdekt! Dat is echt geinig, want soms weten m’n ‘ouders’ dan niet waar ik ben. Doe ik net of ik er niet ben en als ze dan boven komen echt SUUUUPER schattig kijken. Hoofd een beetje schuin alles. Moet je echt eens proberen. Volgens mij gaat ‘mam’ alleen nu wel een blog over me schrijven. Ze pakte dat zwarte ding namelijk weer, zo’n apparaat dat ze heel vaak vast heeft. Ken je dat? Dan houdt ze hem een paar seconden heel dichtbij en dan ineens is ze weer klaar. Ik hoop trouwens dat ze mijn neus niet heeft gezien, die grijze heeft me laatst een tik gegeven.

Nou, ik zal ff kijken of ik over het toetsenbord heen kan lopen tijdens het typen. Dan doet ze altijd net of ze boos is, maar dan gaat ze me daarna super hard aaien hahaha. Chill.

Nou, groetjes vanuit m’n (net iets te kleine) mandje! Deze heeft James nog niet gevonden, muhahaha.