Puzzelen met mijn lieve man

Soms vinden we het leuk om op een weekenddag rond 16:00 een ‘borrelmomentje’ te plannen. Voor mij is dit vanwege mijn zwangerschap natuurlijk een 0.0 biertje of gewoon lekker een frisje met wat lekkers erbij. Aukje hobbelt er vaak gezellig omheen, heel huiselijk! Je ziet de setting vast voor je. 😉

Soms spelen we een spelletje (Keer op Keer 2 & Clever zijn favoriet!) en soms zijn we aan het puzzelen in een puzzelboekje, heerlijk. Zo ook vandaag!

Op een gegeven moment staart Daan wat gefrustreerd/beteuterd naar de oplossing van zijn kruiswoordpuzzel:

“Ik snap het niet meer, Lautje.

Visveel.

Wat is nou weer visveel.”

Ik kijk naar zijn uitkomst en schiet in de lach.

“Visueel, schat”. Hij kan z’n eigen handschrift niet lezen. De ironie. 😉

Scheetjes blijven fantastisch ;)

Ik ben op mijn (nieuwe sinds dit schooljaar!) werk en de brugklas is een toets aan het maken. Surveilleren bij een toets houdt in dat je zorgt dat ze allemaal rustig werken, niet bij elkaar afkijken en dat eventuele vragen beantwoord worden. Vandaag kreeg ik echter de taak erbij om de klas uit een lachstuip te halen, een flinke uitdaging hahaha.

Een paar seconden daarvoor is het nog muisstil en zit ik rustig op mijn stoel te kijken hoe ze aan het zwoegen zijn op de regelmatige werkwoorden op -ER, de ontkenning en de dagen van de week. Ineens hoor ik achterin “pfffffffrt”: er is zojuist een scheetje gelaten, hahaha.

De leerling heeft blijkbaar een heel goed pokerface, want iedereen kijkt elkaar een beetje aan: wie is de dader?! Hoewel ik ze echt compleet begrijp dat ze heel hard moeten lachen om dit ‘oergeluid’, grijp ik toch snel in en zeg ik: “nou jongens, mijn baby heeft een scheetje gelaten, goed? Het gebeurt vast vaker, we gaan weer dooooooorrrr.”

“Omg Daan, moet je kijken wat er is gebeurd…”

Het is vrijdagochtend en Daan is al met Aukje beneden. Wanneer ik zelf beneden kom, zitten vader en dochter samen gezellig op de bank. “Wil jij zo even het nagelschaartje pakken? Aukje zit heel erg aan haar nagel te pulken.”

Ik loop naar de keuken en pak het schaartje. Wanneer ik weer terugloop naar de bank, zie ik dat Aukje inderdaad aan haar teennagel zit te friemelen. Ik neem haar op schoot en houd het schaartje vlakbij haar nagel. Ik zie dat het gaat om een loszittend velletje en ik aarzel een moment: misschien doe ik haar wel pijn met het afknippen ervan. En dan gebeurt het allemaal heel snel.

Aukje grist het schaartje uit mijn handen en houdt het voor haar buik. “KNIP!” Verschrikt kijk ik omlaag om te zien wat er zojuist is gebeurd. “Omg, Aukje heeft een gát in haar shirt geknipt!” We rouwen even twee seconden om haar leuke kapotgeknipte shirtje, maar vervolgens kijkt Aukje ons zó stralend aan dat ik het ook wel weer hilarisch vindt hahaha.

Gelukkig zijn we weer begonnen met de blog. 😉

“Mam, wat bedóél je?”

Het is woensdag en ik heb een vrije dag vandaag. Waar Aukje vorige week nog wel eens uitsliep tot een uur of 08:00 (ja, echt!), begint ze nu om 06:30 al te kletsen. Ik heb zelf niet zo’n beste nacht achter de rug en ik doe mijn ochtendjas aan en strompel (zonder lenzen) naar haar kamer. Ze is gelukkig dus hartstikke vrolijk en ik til haar uit bed om haar in haar slaapzak even te laten rondlopen. Op de grond ziet ze ‘Rupsje Nooitgenoeg’ liggen en ze gaat er schattig in kleermakerszit bij zitten om dit te lezen. “Aabei.”

Sinds een week hebben we een bankje op haar kamer staan en ik ga er even op zitten. Ik klets met haar mee en zie dan op de grond een roze balletje liggen. (Er zwerven zo’n 80 stoffen balletjes in huis rond, dit is helaas haar favoriete speelgoed om overal en nergens mee te nemen. ;)) Ze stopt deze balletjes graag in bakjes of doosjes en ik stel voor dat ze het balletje in de aardbei van Rupsje Nooitgenoeg kan stoppen. (De kenners weten dat er gaatjes in de tekeningen zitten). Aukje reageert niet echt, dus ik wijs aan wat ik bedoel: “stop het balletje maar hier!” Normaal is Aukje heel goed in suggesties opvolgen, maar ze staart me nu een beetje wazig aan. Ik kijk iets beter en zie nu dat ik haar teen als roze balletje heb aangezien, hahaha.

In de ballenbak bij Monkeytown

“Is dit een klein kindje?” Een meisje van ongeveer 3 jaar komt bij ons zitten en wijst naar Aukje. “Ja, dit is Aukje. Ze is 1 jaar.” Het meisje kijkt verwonderd. “Heet zij Aapje?”