Opgeruimd staat netjes

“Ik heb zin in chocola,” stuur ik heel neutraal naar mijn zus. Ze komt zo gezellig even langs en vraagt: “moet ik het meenemen?” Alles in mij zegt: jaaaaaaaa. “Neuh, hoeft niet hoor.” Tien minuten later kijk ik toch hoopvol naar haar tasje, waar uiteraard geen chocola in zit. “Had het dan gewoon even gezegd, dan was ik nog even langs de supermarkt gegaan!”

Ik probeer de laatste weken wat gezonder te leven en heb dan ook al een tijdje geen chocola meer gegeten. In het weekend wil ik dan nog wel eens een oogje dichtknijpen, maar stiekem ben ik wel blij dat ik nu niet aan de chocoladecraving heb toegegeven.

Na even tv gekeken te hebben, zeg ik opnieuw heel neutraal: “ik heb ook nog zo’n cadeaupot om zelf koekjes te maken. Alle extra ingrediënten heb ik in huis.” Tien minuten later staat de oven te loeien en ben ik balletjes aan het kneden.

Algauw begint het lekker te geuren in huis en stiekem ben ik nu toch wel weer heel blij dat ik voor deze optie heb gekozen. Wanneer we de koekjes er na een tijdje volgens de aangegeven tijd uithalen, is de onderkant een beetje aangebrand. We proeven allebei een koekje: “hm, bést lekker.” Na even gekauwd te hebben, denk ik: moet ik dit echt willen? Een “best lekker” en aangebrande onderkanten? Ik besluit ze maar weg te gooien. Direct pak ik ook ons keukenkastje even mee. Van die “YES, overdatum! Weg ermee”-momenten, weet je wel. En bij een stoffige verpakking van één of ander gekke smaak chips, denk ik: “oké, ik heb ze nu al tijdens drie opruimbeurten bewaard, nu wordt het wel tijd.”

Een heeeeeerlijk geluid was dat, die enorme dreun toen ik de volle vuilniszak in de kliko gooide. Zou ik best als wekker kunnen hebben, voor als ik weer eens verlang naar chocola 😉

2 Reacties

  1. Gerdiemar
    14 juli 2018 / 6:54 am

    Je weet dat het a long way to Tipperary is? Wel, ik vermoed dat het een nog longer way is to Ontchocolade!
    Hou vol!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge