Ben & Jerry’s (Gastblog)

De kaarten zijn gedeeld, de kaarsen branden. Laura is even naar de WC en in een Kelly-groen hoesje vind ik een MacBook. Ik open het apparaat, plaats mijn vingers op het toetsenbord, en ik streel de toetsen waardoor er nu al 3 zinnen getypt zijn.

Mijn leven is niet zo interessant, althans niet interessant genoeg om er een blog over te schrijven. Maar als ik in een onbewaakt ogenblik een podium kan misbruiken om te vertellen over mijn waan van alledag, dan moet ik daar toch gebruik van maken (zeker na het drinken van een aantal biertjes op een spelletjes avond ;)).

Deze blog-inzending heet Ben & Jerry’s. Nu ben ik zelf niet in de leeftijd dat ik kinderen heb (ik kom daar ook niet echt in de buurt, met mijn 23 lentes), maar ik heb wel iets geleerd vandaag over hoe moeilijk het kan zijn om te zorgen voor iets kwetsbaars. Ik heb namelijk een 550 gram bakje Ben & Jerry’s Cookiedough, voor velen een Guilty pleasure , vervoerd in een anderhalf uur durende treinreis, met allemaal warme reizigers met warme persoonlijkheden in een warme trein. Er waren zelfs reizigers bij uit het warme Spanje, en er was zelfs een individu die zei: “Ik heet Simon” (waardoor het nog meer ‘heet’ werd, aaaarrrgghh!).

3 uur later …  … …  …

Het moment kwam dat ik mijn geniale dessert kon presenteren aan mijn hostess van de avond. Ik had Ben & Jerry iets gegeven om rustig te blijven (een zak ijsblokjes), maar het mocht allemaal niet echt baten. Door alle hitte van daarvoor zaten de Cookie’s en de Dough helemaal door elkaar heen in het verpakkingscilindertje, en de ijsblokjes hadden zich verspreid over de tas waarin alles zat, en het druppelde langzaam naar buiten, als een soort van tranen die mijn emotie op dat moment omschreven.

Gelukkig smaakt Ben & Jerry’s als het gesmolten is nog steeds hetzelfde, en werd mijn Guilty pleasure voldaan.

Over Guilty pleasures gesproken, mijn Guilty pleasure om ooit een keer een blog post te schrijven is voldaan, en Laura en Dorinde kijken enigszins ongeduldig.

Dus bij dezen,

Doei.

2 Reacties

  1. Gerdiemar
    10 februari 2018 / 8:49 am

    Beste gastblogger (eh, blogjatter?) van 23 lentes, je relaas klinkt gesmolten.
    Een gesmolten guilty pleasure—-Ben&Jerry laten druipen gedurende een anderhalf durende reis is wreed hoor.
    Gelukkig maar dat Laura en Dorinde vergevingsgezinde dames zijn en dat er alsnog leuke spelletjes gespeeld werden, bofferd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge