(2011) Het is zomervakantie en ik ben aan het werk bij mijn bijbaantje. Een paar maanden geleden heb ik mijn rijbewijs gehaald en daar maakt het bedrijf dankbaar gebruik van. “Rijd jij maar even naar de andere vestiging om een order te brengen!” Ik heb er goed door leren rijden, maar spannend vond ik het wel om meteen met die grote bus te rijden!

Nadat ik de bus heb volgeladen, stap ik in en start ik hem. Na 500 meter begint het te regenen. Ik kan de knop van de ruitenwisser niet direct vinden, maar na wat gehannes heb ik hem gevonden. Top! Op naar mijn bestemming. Om daar te kunnen komen moet ik over een viaduct heen. Ik geef gas en nog meer gas om de helling op te komen, maar op de één of andere manier gaat die stomme bus niet sneller. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een auto steeds dichterbij komen, terwijl ik met 30 kilometer per uur het viaduct op ga waar ik eigenlijk 80 zou moeten rijden. In paniek gooi ik de bus aan de kant. Ik bel Laura op die ook aan het werk is bij het bedrijf. Ze vertelt me dat ik rustig moet blijven en dat een collega eraan komt.

Na een paar minuten zie ik inderdaad een collega aan komen karren in zijn auto. Vrolijk stapt hij de bus in en kijkt wat er aan de hand is. “Aah, ik zie het al!” Hij tikt een hendeltje terug naar beneden. “Je had de limiet knop aan staan op 30 kilometer per uur. Dan gaat het wel even duren voordat je er bent, haha.” Hij rijdt weer terug naar het werk en ik vervolg, enigzins beschaamd, mijn route naar de andere vestiging. Die stomme regen ook. 😉

Op Twitter kun je met weinig woorden een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Wanneer je in de veronderstelling bent dat de vaatwasser schoon is en je enorme snuif in een bierglas neemt om dit even te checken. UHLL. #zurelucht (Laura)

2. Of je wordt door een voetganger ingehaald die je 10 minuten geleden voorbij was gereden met de auto. #bokkedruk #volgendekeerlopennaarwerk (Dorinde)

3. Afbeeldingen van kunstgebitten zijn best wel akelig. #blog #iew (Dorinde)

4. “Nee naar deze kroeg gaan we niet hoor, veel te veel cholesterol. Ehhh testosteron!” #kroegentocht #Zwolle (Laura)

5. Vriendin in de kroeg: “ik heb m’n haar in een vlecht, een shirt dat qua kleur lijkt op een blote buik en ik drink thee. Dat wordt niks meer vanavond.” (Vriendin)

6. In de kroeg drinken we het shotje “apenkop”, dat is een combinatie van dropshot, Pisang Ambon en een apenkopsnoepje. We hebben allemaal een perfect apensnoepje. Een vriendin schiet echter in de lach omdat die van haar nogal afwijkt. #albino #apenkop #waitfortthephoto (Laura)

7. In de stad Zwolle zijn we bezig met een foto-opdracht met (jawel) wegwerpcamera’s. We vragen een voorbijgangster (+-20 jaar) om ons op de foto te zetten. KLIK! “Wow, was dat het?!” #generatiekloof (Laura)

8. Ik pak mijn GoPro om van iedereen een filmpje te maken met hun eten. Vriendin: “Zeg, dat is niet helemaal volgens AVG hè?!” Een andere vriendin verstaat alleen: “huh, heb je nog trek?!” Vragende emoticon. “Aardappelen groente vlees, AVG?” #miscommunicatie (Dorinde)

9. Na een hele dag wandelen heb ik super veel klitten in mijn lange haar. Zus: “als je ze afknipt, kun je er oorwarmers van maken!” Waarop vriendin zegt: “bandje erom, klittenband.” #niveau #superbehulpzaamook (Laura)

10. Zitten we in een supergezellige kroeg, komt er na een tijdje toch het voorstel: “we kunnen ook thuis gaan dansen met chips?!” #wewordenoud #letsgooo (Laura)

Lees dit met een ietwat vermoeid “lettertype” 😉

Het is donderdag en ik sta een beetje sloom op. Vandaag is mijn laatste werkdag in een drukke week vol tienminutengesprekken en late vergaderingen.

Wanneer ik in de auto stap, bedenk ik dat ik nog moet tanken. Oei, dan had ik eigenlijk iets eerder weg moeten gaan… Even later kom ik aan bij de BP. Het is erg druk en ik wacht een minuutje totdat de vrouw voor mij wegrijdt. Vervolgens parkeer ik mijn auto naast de pomp en tank ik euro 95. Terwijl ik wat glazig voor me uitstaar (kost het je al energie, het lezen van deze blogpost?;)), wacht ik totdat de pomp afslaat. Vervolgens doe ik mijn auto op slot en loop ik naar binnen om af te rekenen.

De baliemedewerkster kijkt me strálend aan en strekt haar hand uit. Ik kijk haar vragend aan. Ik ga pinnen, ja, maar daar hoef ik mijn pinpas in principe niet voor af te geven. “Meid, precies rond! Knap hoor! Dat probeert iedereen.” Mijn vragende frons wordt er niet per se ondieper van. “Spaar je geen freebees? Je hebt precies 30 liter getankt. Daar krijg je extra punten voor!” Mijn dag is (ondanks dat het pas 07:20 is) nu al helemaal goed bij het zien van haar enthousiaste gezicht. Vervolgens heb ik uiteraard een freebees kaart aangeschaft 😉

Door wegwerkzaamheden is het erg druk op de weg van dorp A naar dorp B. Voor vieren gaat het nog wel, maar daarna sta je bijna de hele weg vast. Toch kies ik er bewust voor om daar pas later op de dag te rijden, omdat ik eerst al mijn taken af wil ronden op mijn werk. Dat kwartiertje extra onderweg neem ik dan wel voor lief, dan heb ik tenminste een vrije avond!

Om de tijd te doden tuur ik in mijn achteruitkijkspiegel. Mijn blik blijft rusten op het oudere echtpaar dat in de auto achter me zit. Ze zijn druk in gesprek en maaien wild met hun armen. De vrouw wijst naar rechts, de man wijst naar links. Ik kijk zowel naar rechts als naar links, maar kan niet ontdekken wat er te zien valt. Dan begint de vrouw verder te praten. De man luistert aandachtig en knikt. Met zijn mond maakt hij een beweging. Ik kijk nog eens beter. Is hij nou werkelijk…. doet hij… echt? Ja hoor, hij doet het echt. In de afgelopen 30 seconden heeft meneer drie keer zijn kunstgebit buitenboord gewipt en weer teruggeplaatst. Zonder handen! Ik vind het knap. Ook wel een beetje gek.

Mocht ik later een kunstgebit krijgen, dan weet ik in ieder geval wel dat ik die trucjes niet in de auto ga doen. Levert alleen maar vertraging op: ik had al zéker drie meter verder kunnen rijden als ik mijn staarsessie niet had gedaan ;-).

Het is dinsdag en Daan is vandaag jarig! We gaan vanavond samen uit eten en we hebben om 18:30 gereserveerd.

Wanneer we binnenkomen, zie ik dat het vrij druk is. Ik verbaas me erover: het is op zich maar gewoon een dinsdagavond. We krijgen een tafeltje langs de muur, naast een grote groep die net aan het voorgerecht begonnen is.

We bestellen een drankje en proosten op Daan z’n verjaardag. We kletsen wat over onze dag en denken na over de zomervakantie. Altijd fijn om even met z’n tweetjes uit eten te gaan en lekker te praten.

Wanneer we halverwege ons hoofdgerecht zijn, schalt er ineens keiharde verjaardagsmuziek uit de speakers. Oja, natuurlijk! Een verjaardag is een goede reden om lekker uit eten te gaan. Doen wij op zich nu ook 😉

De gasten draaien zich allemaal om richting de keuken, waar ook dat moment een ijsje met sterretjes richting een lachende meneer wordt gebracht. “Lang zal hij leven!” klapt het restaurant mee. Daan kijkt me aan: “dat wil ik niet hoor!” Ik kijk hem lachend aan.

Na ons hoofdgerecht krijgen we de dessertkaart nog even te zien. Ik twijfel of ik nog een taartje of een kopje thee zal nemen, maar ik besluit om dat niet te doen. Ook Daan hoeft geen dessert en hij stelt voor om de rekening te vragen. Op dat moment knalt opnieuw het verjaardagsliedje uit de speakers en hij kijkt me ongelovig aan. “Nee toch?!”

Het vuurwerk komt in de buurt, maar wordt uiteindelijk toch naar de mevrouw naast ons gebracht. Opluchting voor Daan 😉 “let’s go!” Bij het afrekenen kan ik het toch niet laten om het nog wel even geven het personeel te zeggen (“goh, veel verjaardagen vanavond!”), waardoor hij alsnog even gefeliciteerd wordt ;).