Samen met Dorinde, Thomas en mijn vriend ben ik gezellig een weekendje weg in Gelderland. Op vrijdagavond besluiten we om in de buurt uit eten te gaan. Na even tussen de landweggetjes met vele bomen getoerd te hebben, komen we aan in Laren. Al gauw valt ons oog op een gezellig restaurant (Stegeman) en we parkeren de auto en lopen naar binnen. De meest vrolijke ober ever komt ons al tegemoet lopen. “Goedenavond, u komt met zijn vieren? We hebben geen reserveringen, dus u kunt een tafel uitzoeken!”

Op een stel na, is het restaurant inderdaad leeg. Op zich zijn we ook wel aan de late kant… bedenk ik nog verdedigend 😉 Ik besluit om verder niets van het lege restaurant te denken en we gaan zitten. De mannen bestellen een Grimbergen en de ober vraagt: “met grenadine?” Vragend kijken we hem aan: “limonade in bier?” De ober legt uit dat er hier vaak mannen uit het zuiden komen die hun trappistenbier graag met limonadesiroop drinken. LOL. De jongens bedanken vriendelijk en even later krijgen ze hun bier gewoon puur 😉

Terwijl ik de menukaart bestudeer, merk ik dat ik niet zo goed weet wat ik wil bestellen. Aangezien ik geen vlees eet, is de keuze meestal makkelijk. Nu twijfel ik echter over de gerechten: van gesmolten kaas ergens doorheen ben ik namelijk ook niet zo’n fan. De lasagna of paddenstoelengratin klinkt dan ook wat aan de zware kant.

Terwijl we de opties bespreken, komt de ober weer terug met piepkleine glaasjes bier met grenadine erin. “Ik kon het niet laten, proberen jullie maar!” De jongens vinden het niet te drinken, maar voor Dor is dit een feest: “wow, zo vind ik het wel lekker!”

“Hebben jullie een keuze kunnen maken?” De ober kijkt mij vragend aan. “Ik heb zo wat vragen, begin maar alvast bij de anderen!” Dorinde, Thomas en mijn vriend geven hun bestellingen door en daarna is het mijn beurt.

“Ik twijfel een beetje! Ik eet namelijk geen vlees, maar ik hou ook niet zo van veel kaas ergens doorheen. Misschien wil ik wel twee voorgerechten, dat ligt er een beetje aan.” De ober legt de opties aan mij voor. “De lasagna wordt misschien lastig om zonder kaas te doen, maar voor de gratin is er misschien wel wat mogelijk.” Ik staar even naar de kaart. “Ja, dat is misschien wel een goed idee. Nou, ik wil in ieder geval de pompoensoep vooraf, dat kunt u alvast opschrijven.” De ober, Dorinde, Thomas en mijn vriend barsten in lachen uit. Verrast kijk ik op: “klonk dat onaardig? Zo bedoelde ik het niet hoor!” De ober stelt me lachend gerust. “Ik schrijf het wel alvast op. Zal ik voor de gratin overleggen? – Graag!”

De ober heeft vervolgens de hele avond het “ik schrijf het wel even op”- grapje gemaakt, hahaha.

Het eten was trouwens heerlijk, dat zegt dus helemaal niets: zo’n leeg restaurant!

Ik ben een weekendje weg met Thomas, Laura en haar vriend. Gezellig! We hebben een hotel geboekt in een prachtige bosrijke omgeving in de buurt van Zutphen.

Na het eerste ontbijt besluiten we dan ook om een wandeling te gaan maken. Het is fris buiten, maar het zonnetje schijnt volop. Beter kan niet wat mij betreft. We volgen braaf de routebeschrijving die we van de receptioniste hebben gekregen en komen uit bij een schattige theekoepel uit de 19e eeuw. Leuk detail: we moeten met een vlot naar de overkant dat we eerst naar ons toe moeten trekken.

Aan de overkant zijn een paar andere wandelaars die ook het koepeltje bezoeken. Het ‘theehuis’ is niet meer in gebruik, maar we krijgen een goed idee van hoe het hier vroegah aan toe ging. Nadat we even van het uitzicht hebben genoten, besluiten we om verder te gaan met onze wandeling. We moeten daarvoor weer terug met het vlot.

Het vlot is aan de overkant, maar we hebben geluk! Er staan daar heel veel mensen te wachten die ook naar de overkant willen. Scheelt weer een workout haha, dat vlot is best zwaar namelijk! Thomas besluit om even te gaan zitten: de mensen zijn er toch pas over twee minuutjes. Direct daarna wordt er flink gelachen aan de overkant. “Hij komt niet vanzelluf hoor!” Roept iemand. “Je moet er wel wat voor doen hè!” Aaah, deze mensen willen helemaal niet oversteken, haha! Toch maar zelf even dat ding naar ons toe trekken dan ;-).

Op Twitter kun je met weinig woorden (tegenwoordig weer wat meer!) een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. In de categorie “dingen die je niet hoeft te proberen”: kiwi met kruidenboter. #erzatnogwatopmijnbord #uhl (Dorinde)

2. Er worden vrij boze blikken naar mij geworpen in de hotellobby. #WhatdidIdo? #vriendelijkteruglachen(Dorinde)

3. O wacht, dit is de man die vanmorgen beledigd omkeek toen ik net iets te hard kuchte terwijl hij een sigaret aan het roken was. #volgendekeerietssubtieler (Dorinde)

4. Het is laat op de avond en ik loop terug naar mijn hotelkamer. Op de gang zeg ik twee mensen zachtjes gedag, waarna ze mij keihard vrolijk teruggroeten. De herrie is compleet wanneer hun hond ook nog eens begint te blaffen. #Totzoverderustopdegang #welgezellig (Dorinde)

5. “Nog een potje?” #driekeergewonnen #spelletjesavond #stilaandeoverkant (Dorinde)

6. “Wat een schatjes zijn het hè?” #kittens #voethelemaalonderdeschrammen #nagelsmoetenweergeknipt #ontkenningsfase (Dorinde)

7. Sinds vanmiddag een stappenteller op mijn telefoon geïnstalleerd. “Niks voor mij,” riep ik een uur daarvoor nog. #nualobsessief #steedsvernieuwen #rondjewandelenschat? (Laura)

8. 853 tweets later heeft mijn ‘zwager’ een goede tip hoe ik deze tweets makkelijk op onze blog kan publiceren. #waaromkomikdaarnupasachter #ondereensteen #thanksbro (Laura)

9. “Had u nog iets te drinken gewild?” #laatstemensenindebar #eigenlijkniet #moetenwealweg #hoorikdaareenondertoon? (Laura)

10. “Mevrouw heeft u uw haar geverfd?!” #schattig #leerlingen #directwanneerzebinnenkomen #lettenzetochnogweleensop 😉 (Laura)

Het is donderdag en ik geef les aan één van mijn vwo klassen. Ik heb een goede band met deze klas en ze zijn lekker aan het werk.

Om 12:03 kijk ik op mijn horloge. “Ohh jongens, het is al tijd! Jullie mogen gaan.” Bij ons op school gaat er geen bel, waardoor je zelf de tijd een beetje in de gaten moet houden. Ze treuzelen duidelijk, hetgeen ik verdacht vind. Normaalgesproken staan ze vijf minuten voor tijd al bijna naast hun stoel. “We hebben nu een toets mevrouw, kunnen we niet gewoon gezellig bij u blijven?”

Schatjes. Maar nee, hup, actiee!

Voor mijn afstuderen heb ik van Thomas een fitbit (een horloge met stappenteller en hartslagmeter) gekregen. Ik ben er onwijs blij mee! Het heeft ook zeker een positieve invloed op mijn leefstijl. Soms op een wat creatieve manier, haha.

  • Het komt regelmatig voor dat ik nét iets meer dan 10.000 stappen heb gelopen. 10.036, 10.058, 10.101. Dit zijn de typische “ik ben gewoon thuis maar moet nog 200 stappen, dan maar een paar rondjes door het huis” stappen.
  • Ik neem nu regelmatig een omweg naar de voordeur: scheelt toch weer wat stappen!
  • Op werkdagen hoeft mijn horloge me amper te herinneren aan het feit dat ik moet stappen, op vrije dagen des te meer. Lazy.
  • Mijn record is op de dag dat we puin van zolder naar de container voor de deur hebben gesleept. Zo. Veel. Trappen.
  • Het is ineens helemaal niet zo erg meer als ik iets uit mijn auto vergeten ben te pakken, terwijl ik al bijna thuis ben. Extra stappen!
  • Ik heb ontdekt dat je met je armen rondjes kunt draaien terwijl je op je luie kont zit. De stappenteller heeft niets door. Ik doe dit vooral stiekem als Thomas niet kijkt. Valsspeler ;-).
  • “Ik ga alvast slapen hoor, misschien haal ik dan wel de 8 uur!”
  • “Ik doe wel boodschappen! Ik ga wel even lekker lopen!”
  • Soms vergeet ik hem om te doen na het douchen en dan vind ik het oprecht zonde als ik 30 stappen ben misgelopen.
  • Misschien moet ik linkshandig worden. Of het horloge aan mijn rechterpols dragen. Scheelt vast een hoop “stappen” ;-).
  • Géén probleem dat er geen parkeerplekje vlakbij is.
  • Gelukkig gaan we verhuizen naar een groter huis, meters maken!
  • Het is al een paar keer gebeurd dat ik ’s nachts wakker ben geworden van het licht van mijn horloge. Bij het bewegen van je arm gaat ‘ie aan om de tijd weer te geven. In the spotligths.. Kan ik wel mooi even plassen, toch weer 20 meter.
  • Alle activiteiten worden nu omgerekend naar het aantal stappen dat het kan opleveren, haha.
  • Nadat het doel van 10.000 stappen is bereikt, word ik ineens opvallend minder actief ;-).