Kliko- kerstmuziek- en poephorror – 10 mini-anekdotes

1 – Je weet dat het foute boel is wanneer je een hapje neemt met een net iets te dik plakje knoflook erop. #nogeenbeetjerauw #hhhhhhai #zoekdekking (Dorinde)

2 – Zelf stofzuigen gaat echt wel sneller, maar toch is dit zoo veel relaxter. #robotstofzuiger #allesaandekantzetten (Dorinde)

3 – Afgelopen week had ik te maken met een emotiestorm: “jaaaaa, sky Christmas is weer op de radio!!” Klikt enthousiast de zender aan “… En daar lag Flappie…” Geschokt heb ik direct weer weggezapt. #verward #kerstmuziek #flappie #nietwatikhoopte (Laura)

4 – Burgerlijke klikogesprekken met vrienden deel 1: “Ik had lekker de rozenstruik gesnoeid, de groene bak zat helemaal vol. Vervolgens zijn we naar Ameland gegaan en zijn we helemaal vergeten de bak aan de weg te zetten.” Vrienden oprecht kreunend: “oh neeee!” #wewordenoud (Laura)

5 – Met dezelfde vrienden hadden we het vervolgens over een carrièreswitch naar vuilnisman. “Lijkt me zo eentonig. – nee joh, je hebt de ene week de groene bak, dan weer de grijze…!” #burgerlijkeklikogesprekken #deeltwee (Laura)

6 – Vanmiddag in de auto rook het naar scheet. Ik zat echter alleen in de auto en was er vrij zeker van dat ik me had gedragen. De lucht kwam ook niet van buiten, dus bleef over…. #poepondermijnschoen #autovanmijnman #poepoveral #oeps #sorrypoepie (Laura)

7 – In anderhalve week heb ik zowel kots (robotstofzuigerhorror) als poep (onder mijn schoen in de auto van manlief) uit vervelende plekjes moeten schrobben. Ik ben toch ineens nog niet zo klaar voor het moederschap denk ik ;). (Laura)

8 – Toch wel een komisch gezicht, een leerling die een mondkapje draagt waarop het lijkt alsof hij een sigaar rookt. #plaatjekloptniet #jonkie (Dorinde)

9 – James, de kat van Laura en Daan, maakt altijd schattige geluidjes als je kucht of doet alsof je hoest. Via de telefoon werkt het helaas niet. #videobellenmetdekat (Dorinde)

10 – “Zet m op meid!” Een voorbij crossende bejaarde man op elektrische fiets wenst me veel succes met de tegenwind. #fietsendoordepolder (Dorinde)

Never dull photos #26

Nieuwe bank!

De afgelopen blogs scheef ik er al over: onze nieuwe bank! Ik vind hem op de foto niet helemaal tot z’n recht komen, maar het is een heel fijn groen velours-achtig stofje. Het fijne is dat je een deel eruit kan trekken, waardoor je een enorme chillbank krijgt. Ook zit er een kastje in waar we dekens en troep in kunnen opslaan!

Dorinde stelde voor om de kast te verplaatsen en om de stoelen om te draaien, dat staat inderdaad leuker! Onze woonkamer lijkt nu ruimer. In de toekomst willen we de boekenkast vervangen voor mooie planken en gaan we voor twee andere stoelen, maar voor nu is het prima!

Fun fact: nadat ik Daan deze foto stuurde, heeft hij de pootjes er recht onder gezet, hahaha.

Kaasplankje

Een vriendin was jarig en ze schotelde ons een uitgebreid diner voor. Van het toetje werd ik erg blij: een heerlijk kaasplankje. Het water loopt me nu alweer in de mond, hahaha.

Efteling Sfeertje

In het plaatsje Ballum op Ameland zit een heel leuk restaurantje: De Boerderij. Het Eftelinggehalte is hier hoog, heerlijk!

Daan kon het niet laten om te photobomben trouwens, zie je hem? 😉

Ik wilde een foto van mezelf toevoegen, deze mag ik helaas niet publiceren van Daan. Het gesprek ging zo:

Ik: Zal ik deze doen? *laat foto zien*

Daan: Nee, een beetje eigenwaarde mag ook wel.

HAHAHA.

Mooie lucht

Ameland.. zelfs met slecht weer was het prachtig!

Mijn tuinman

Daan houdt onze tuin altijd bij, zo relaxt! Hier is hij bezig met de rozenstruik snoeien. Ik ben de stiekeme paparazzo-fotoraaf ;).

Badscène

Misschien heb je in mijn blog over mijn fases gelezen dat ik weer regelmatig in bad ga. Vaak zet ik een serie (Outlander!!) aan en breng ik sfeer met kaarsjes. Zo heerlijk zen!

It’s that time of the year

Ik heb een poging gedaan de stofjes weg te vegen, maar ik was te enthousiast om hier een foto van te maken, hahaha. Heerlijk, ik luister dit nu in de auto naar mijn werk, zo fijn!

Natuurlijke verwarming

“Let op, uw bankrekening wordt binnenkort geblokkeerd.” … “Bedankt voor uw interesse in kantoor koffiezetapparaten”

Regelmatig krijgen we via de blog pareltjes van spam mailtjes binnen. Al vrij snel leerde ik deze mails te filteren en te negeren.

“Eh Dor, ik kom niet op de site.” Oh jee. Oh jee. Ik probeer naar onze website te gaan en zie inderdaad dat de pagina niet beschikbaar is. Ik krijg het ineens heel warm, wat op zich niet heel vervelend is, aangezien het op school ijs- en ijskoud is.

Ik begin me een beetje zorgen te maken dat ik een ‘uw website verloopt’ mail over het hoofd heb gezien. Laura besluit om even een mailtje te sturen naar de webhost en gelukkig werkt alles daarna weer. Poe, dat was even schrikken!

Wel lekker dat m’n sjaal eventjes afkon, hahaha.

Stofzuiger horror

Een lekker grote foto met veel details… sorry 😉

Disclaimer: ben je van plan om een robotstofzuiger aan te schaffen of heb je er net één gekocht (hahaha, Yuul): geen zorgen. Dat geeft niet. Dit overkomt jou niet.

“Goedemiddag, ik bel u om te vertellen dat uw bank klaar is!” We zijn op Ameland en Daan krijgt een telefoontje van de Seats and Sofas. Yeah, dat maakt thuiskomen alweer een stuk minder vervelend!

Op dinsdag komen we thuis van Ameland, geven we de katten eten, zetten we de robotstofzuiger aan en vertrekken we daarna naar Seats and Sofas om de bank op te halen. Thomas heeft heel lief aangeboden om bij thuiskomst te helpen met sjouwen.

Wanneer we een uur later weer thuiskomen, loop ik vooruit naar binnen terwijl Thomas en Daan de bank uit de bus sjouwen. Bij binnenkomst ruik ik wat vreemds: het stinkt wel heel erg naar kattenbrokjes. Mijn oog gaat direct naar de voerbakjes: die zijn leeg. Vreemd. Daarna zoeft de robotstofzuiger voorbij en ik ruik een enorme walm achter hem aan. “GAT-VER!!!!” roep ik uit.

Daan en Thomas komen ondertussen binnen met de bank en ik vraag ze om de bank even tactisch neer te zetten. De woonkamer is gelukkig bespaard gebleven, maar bij de keuken heeft de stofzuiger een berg met kots heerlijk uitgesmeerd over de houten vloer. Overal liggen warme, plakkerige, slijmerige brokjes.

Toen ik de stofzuiger omdraaide en de wielen zag (zie foto), kun je je voorstellen dat ik bijna moest kokhalzen. Ik heb vervolgens met de achterkant van een theelepeltje alle bruine stinkstukjes uit de rubberen bandjes gehaald. Vervolgens heb ik de stofzuiger grondig geboend en hem flink los laten gaan op de vloer met zijn dweilfunctie.

De katten heb ik een paar uur niet aangekeken (hahahaha oké nee dat ik kan ik niet). Wel keek ik streng naar de bank: “als je maar wel lekker zit hoor, het komt natuurlijk ook een beetje door jou.” Nou, hij zit fantastisch! 🙂

Je begrijpt dat de stofzuiger en de katten vanaf nu nooit meer in dezelfde ruimte mogen zijn. Mááár eerlijk is eerlijk: de vloer blonk als nooit tevoren.

Rollen maar!

Sinds kort ben ik weer lid bij de bibliotheek. De eerste keer dat ik daar weer ging lenen, haalde ik fanatiek 8 boeken in huis. Met het abonnement dat ik heb, kun je vrij vaak kosteloos verlengen, maar toch was het iets te ambitieus. En juist omdat ik zóveel boeken thuis had, merkte ik dat ik daardoor maar gewoon niet ging lezen. (Logica? Haha). Daarom besloot ik om drie boeken te houden en de rest alvast terug te brengen. Die leen ik dan wel een ander keertje.

Ik pak m’n fiets uit de schuur en herhaal de gebruikelijke scène met Dirk. Hij vindt het absoluut niet fijn als je wegfietst, waardoor hij met dikke staart achter je aan blijft rennen. Ik fiets naar de voordeur, pak Dirk op die me is gevolgd en doe hem naar binnen. Normaal gesproken houd ik er dus rekening mee dat de katten binnen zijn als ik weet dat ik nog met de fiets ga, want ik heb niet altijd tijd/zin in dit spelletje, haha.

Ik fiets door naar de bieb en lever mijn boeken in. Ik kan het niet laten om alvast wat nieuwe boeken te bekijken, maar houd me wel aan mijn eigen afspraak. Ik fiets weer terug richting huis en zie dan tot mijn schrik een oudere vrouw struikelen met haar rollator. Ik fiets meteen naar haar toe om haar te helpen. Ze krabbelt zelf al overeind, haar rollator zet ik weer rechtop. Afgezien van een bloedneus lijkt het mee te vallen. Een echtpaar is inmiddels ook naar ons toegekomen om te helpen en ze bieden aan om de vrouw even thuis te brengen. “Mijn rollator gaat niet zo handig de auto in.” Stribbelt ze tegen. Ik bied aan om haar rollator wel even thuis te brengen. Probleem opgelost.

Het blijkt nog ruim 700 meter te zijn. De rollator staat vrij laag en haar boodschapjes bovenop zijn loodzwaar. Respect voor de rollatorgebruikers, ik vond het nog een behoorlijke inspanning met mijn winterjas en sjaal om! Tijdens mijn tocht naar de woning van de vrouw heb ik een aantal zeer verbaasde blikken gekregen. Ik kan ze niet helemaal ongelijk geven, haha.

De vrouw was me ontzettend dankbaar en gelukkig viel het uiteindelijk allemaal reuze mee. Wel weet ik dat ik het nog zo lang mogelijk wil uitstellen om met een rollator te lopen, hihi.