Bij mijn werk maak ik veel gebruik van papier: toetsen, oefentoetsen, werkbladen etc. Aan het eind van de dag belanden die papieren vaak in mijn tas of in mijn kluisje. En eens in de zoveel tijd is het moment daar om de papieren uit te zoeken.

“Zo, ik leg hier even wat neer hoor!” Net als twee collega’s kijk ook ik verwonderd naar de stapel papier die maar blijft groeien. Wow, hoe veel kan een mens verzamelen in een week tijd… Erg modern is het niet, dus ik spreek met mezelf af dat ik voortaan meer moet digitaliseren. Een groot deel van de stapel bestaat uit toetsbladen die de leerlingen niet mee naar huis mogen nemen, maar die we ook niet meer gaan gebruiken. Ze mogen niet in de handen van leerlingen terecht komen, omdat sommigen de toets wellicht nog moeten inhalen. Zo ontstaat er dus troep in mijn klus, ik kan er gewoonweg niets aan doen.

Eén van de collega’s geeft aan dat we op school een papierversnipperaar hebben. Top! Probleem opgelost: mijn kluisje niet meer zo vol én de toetsen kunnen niet in verkeerde handen terecht komen. Ik loop naar het apparaat met mijn enorme stapel en zet hem aan. Het ding begint enthousiast te piepen. Ik stop er een A4’tje in die direct in de maag van het apparaat verdwijnt. Nog eentje. En nog eentje. En dan verlies ik mijn zelfbeheersing. Ik zie nog in slowmotion voor me hoe ik minstens 20 A4’tjes tegelijk pak en deze in de mond van de machine prop. De machine sputtert wat en spuugt een fontein aan snippertjes in het rond. Shit.

Ik heb nog nooit zo lang gedaan over het opruimen van mijn kluisje. Ook doe ik een schietgebedje dat er geen camera hangt bij de ruimte waar de versnipperaar staat. Het moet er vast heel komisch uitgezien hebben hoe ik op de grond alle snippers probeerde te verzamelen. Meer digitaliseren. Meer digitaliseren.

Op Twitter kun je met weinig woorden een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. “Heeft u ook een valentijn, mevrouw?” Ik krijg een kleur. Dat benoem ik direct: “hahaha, ik krijg serieus een kleur van deze vraag. En dat terwijl ik ga trouwen!” De klas begint luid te applaudisseren. #cute #tweedeklas (Laura)

2. Wij moeten natuurlijk precies naar de McDonalds die náást het Gelredome ligt. Vitesse speelt vanavond en het is takkedruk, hahaha. Uiteindelijk toch super blij met mijn mcflurry! 😉 (Laura)

3. Afgelopen vrijdag heb mijn schoonmoeder en vriend heel vroeg naar Schiphol gebracht. Het was nog donker buiten en ik deed net of het avond was. Daarna heb ik ontbeten met sushi. #moetkunnen #lekkerhoor (Laura)

4. Vriendin1 vraagt iets aan vriendin2, die antwoordt: “hoezo vraag je dat steeds?” Vriendin1, vetontwaardigd: “nu vraag ik het aan jou, want net vroeg ik het aan hém!!” En ze wijst naar mij. Hahahaha. Mijn beurt om verontwaardigd te zijn. #ikbenduseenhem #lekkerdan (Laura)

5. Hardop giechelen in de trein. #jochemmeyer #storytel #luisterboek #show #awkward (Dorinde)

6. Al vier dagen naar werk gefietst! #proud #benzineisop #heefterheusniksmeetemaken (Dorinde)

7. Misschien moet ik de volgende keer niet alvast de roltrap omhoog nemen als de trein naast mijn perron bijna vertrekt. #fileopderoltrap #bijnaomvergelopen #ikhebnogtijdzat (Dorinde)

8. Omg hij sluit zijn show af met een liedje uit Disneyland #itsasmallsmallworld #foreverinmijnhoofd #thanksjochem (Dorinde)

9. Knoflook everywhere. #uitetengeweest #noordafrikaansrestaurant #zolekker #maarzoveelknoflook #vriendwasnietmee #sorryalvast (Dorinde)

10. 30 seconds met vriendinnen: “het is die ene DJ die samen met Sunnery James optreedt.” Ik, blij: “Ryan Marciano!” Zij: “ja, dat is hem dus niet.” #jajemig #hahaha (Laura)

Sinds september wonen we 1 jaar in ons huis. Ondanks dat we het lekker naar onze eigen smaak hebben opgeknapt, zitten er nog wel wat oude “komt wel”-mankementjes aan het huis.

Zo sloop ik een paar nachten geleden met snikhete handen naar boven, waar Daan al lag te slapen. “Slaap je al?!” Fluister ik keihard. Daan bromt en draait zich naar me toe. “Beetje, wat is er? – mijn achterdeursleutel is in het slot afgebroken, oeps!!”

De scène daarvoor heb ik inderdaad keihard met de sleutel in het slot staan sjorren. Vooral in de winter klemt de deur ontzettend, waardoor de sleutel lang niet altijd meewerkt. Het was dus een kwestie van tijd voordat dit zou gebeuren. “Kan gebeuren!” Zegt Daan lief.

Dat ik nu weet dat ik de achterdeur niet openkrijg is op zich prima. Dat James dit niet weet, maakt het wel wat ingewikkeld. Over het algemeen laten wij onze katjes aan de voorkant eruit. Darcy is dan zo slim om ook aan de voorkant weer naar binnen te gaan, daar zitten we immers vaak en dan kunnen we dus snel opendoen.

James vind het daarentegen heerlijk om achterom te lopen en dan vervolgens tien minuten blèrend voor de achterdeur te staan. Normaalgesproken zwicht ik dan na een tijdje, maar nu sta ik toch echt alweer een tijdje druk voor de deur te gebaren dat ik geen sleutel heb om de deur open te maken. Net nu ik haast heb natuurlijk. “Kun je niet even door het keukenraam springen?”

Vervolgens probeer ik hem met brokjes door het keukenraam te lokken, maar hij staart me hulpeloos aan. “Oké, ik loop nu wel even achterom om je te halen. Blijf je daar? Dan gaan we samen naar de voordeur.”

Wijze les uit dit verhaal: direct de sleutel weer laten maken. Een krijsende kat in je armen is toch wel een erg dramatisch schouwspel voor de buren 😉

Met de kerst hebben we op mijn werk een herbruikbare bamboe mok gekregen. Ideaal voor de vele kopjes thee die ik op een dag drink! De buitenkant van de mok heeft een rubbertje waar je hem goed aan vast kunt houden als de thee nog heet is. Ook zit er een rubber dekseltje bij. De binnenkant van de mok is gewoon wit. Althans, dat was zo toen ik hem uit de verpakking haalde.

Op een ochtend sta ik te wachten voor de cooker op mijn werk. Een collega is me voor en maakt nog even snel zijn eigen mok schoon. Als ik aan de beurt ben, haal ik het dekseltje van mijn mok eraf en houd hem onder de cooker. Mijn collega ziet de staat van mijn mok. “Baas boven baas! Ik dacht dat die van mij er erg aan toe was ;-)” Ik haal mijn schouders op en doe net alsof het me niets doet – als ik die mok schoonmaak, zit de thee aanslag er de volgende dag toch weer op.

Toch probeer ik nu bij elke pauze mijn mok zo te verbergen dat niemand hem ziet. Het ziet er inderdaad wel heel smerig uit, haha. Nou ja, mochten de theezakjes ooit op zijn, dan heb ik tenminste nog steeds een theesmaak als ik er alleen maar heet water in doe. Dan bezuinig ik op zowel de kartonnen bekertjes als de theezakjes! Ha. Als dat geen groene gedachte is!

Ik typ dit nu de avond ervoor en ik weet natuurlijk stiekem al dat ik mijn wekker heus nog wel een paar keer zal snoozen. De dagen waarbij ik uit bed spring zijn schaars: wanneer we op vakantie gaan, een Eftelingdag en wie weet volgend jaar wel op onze trouwdag!

Vandaag is het 14 februari, Valentijnsdag. Als docent op een middelbare school altijd grappig om mee te maken. Al wekenlang hangen er valentijnsposters door de school. Morgen lopen leerlingen vast ongemakkelijk met hun rozen te zeulen en worden er schattige briefjes aan elkaar gegeven. (Tja, of appjes). De dag dat Google rood kleurt, de enorme lading aan nieuwe valentijnsfilms op Netflix en de restaurantjes die vol zitten met kleffe stelletjes, hihi.

Vandaag is ook de dag dat mijn voorjaarsvakantie begint, jippie! Laat die wekker maar komen, vanavond eten wij gezellig en romantisch samen en luiden we (mijn, sorry schat) vakantie in.

Valentijn ze!