Op mijn vrije dagen maak ik regelmatig een veel te ambitieuze to do lijst. Ook vandaag is dit geen uitzondering. Ooit gaat het me lukken om alles af te vinken, haha. Tegen het eind van de middag besluit ik om een paar taken te schrappen. Stofzuigen ga ik wel nog even doen! Met onze buurjongen hebben we afgesproken om het schoonmaken van de gezamenlijke gang af te wisselen en vandaag is het mijn beurt.

De gezamenlijke gang zit zowel op de benedenverdieping als op de eerste verdieping. Gewapend met een stofzuiger loop ik de trappen af en begin aan het eerste deel van de gang. Ons huis heeft op nogal rare plekken stopcontacten, waardoor ik nét niet bij een stukje van de benedenverdieping kom. Op de eerste verdieping zit wel weer een stopcontact, dus ik sjees de stofzuiger naar boven. This is power! Het liedje van Hardwell zit direct in m’n hoofd. Ik krijg het er inderdaad lekker warm van, dus toepasselijk is het wel. This is power…. Net wanneer ik weer een stukje naar beneden wil lopen om het laatste deel van de benedenverdieping schoon te maken, flikkert de stofzuiger een paar treden naar beneden. Direct hoor ik mijn eigen gezang een stuk harder: de stofzuiger is er zojuist mee gestopt. Ik krijg het nog een stukje warmer, omdat ik sterk het vermoeden krijg dat ik de stofzuiger zojuist gesloopt hebt. Nadat ik de stofzuiger weer netjes rechtop heb gezet, gaat hij dankbaar weer verder met z’n herrie. Ah, de slang was gewoon even bekneld door z’n eigen gewicht. Iets voorzichtiger dan ervoor lukt het me om de gang schoon te krijgen. Kan ik die mooi van m’n gekrompen to do lijst afvinken :).

Bekijk bericht

Gisteren las je sneeuwbaard, de blog van Dorinde. Mijn blog speelt zich eerder die dag af.

“Meiden, wat zullen we doen? Wie haal ik op? Hoe laat gaan we heen?” Het is zondagochtend en ‘code oranje’ staat vandaag op het programma. Net als de musical Scrooge! Een goede vriendin van ons gaat vanmiddag optreden met haar professionele musicalgroep. Vraagt wel om wat voorbereiding.

“Okee, laten we in verband met de sneeuw maar wat eerder vertrekken. Red iedereen dat? Is iedereen al wakker?” De berichten druppelen binnen in onze groepswhatsapp, niet iedereen reageert nog.

Uiteindelijk hebben we tegen het einde van de ochtend een plan en ben ik er bijna klaar voor. “Nog even de kaartjes printen.” Ik open mijn mail, maar ik kan de tickets nergens vinden in mijn inbox. Dat is vreemd, ik weet zeker dat ik ze langs heb zien komen! Ik open mijn bankrekening om te kijken wanneer ik de tickets betaald heb. Vervolgens scroll ik in mijn mail naar deze datum. Geen kaartjes. Vreemd! Ook de zoekresultaten “tickets”, “Scrooge”, “musical”, “eerste rang” leveren niks op.

“Eh meiden, ik heb een probleem…” Godzijdank zegt onze musicalster even later: “ik regel het wel bij de kassa!”

(…)

Om 13:00 komen we als eerst aan. “Hoi, wij zijn die mensen met het ticketprobleem. Oepsie.” Gelukkig is alles geregeld en kunnen we onze jassen ophangen. Dan valt ons oog op de zaalindeling. Achter mijn naam staat dat wij 4 stoelen ter beschikking hebben, oei. “Mevrouw? We hebben een probleem… Wij zijn met z’n vijven, maar we hebben slechts vier stoelen gekregen. Kunt u ons daar bij helpen?” Gelukkig is deze vrouw de beroerdste niet en zegt: “Oh, ik schuif er wel één van Molenaar op, komt goed!”

Na een lekker koffie/thee/appeltaart-voorafje, gaan we op tijd de zaal binnen. We zoeken mijn naam op en kijken verwachtingsvol naar de kaartjes. Nog altijd vier stoelen. De vrouw is nergens te bekennen, dus een vriendin besluit om de kaartjes alvast te verplaatsen (we weten immers waar ‘die ene van Molenaar’ moet gaan zitten). Twee minuten later staat ze hopeloos met een kaartje in haar hand. De schuiving zoals de vrouw ons dat had voorgesteld, blijkt helemaal niet goed te passen met de stoelen. “Eh, we hebben een probleem…” Ik schiet in de lach, het lijkt wel het thema van de dag. Omdat we toch als één van de eersten in de zaal zitten, besluit de vriendin om weer even naar de vrouw te lopen.

Even later komt ze weer terug en steekt ze haar duim op. Er wordt een stoel bijgezet, top. Dit loopt op rolletjes!

De musical is top en onze eigen ster doet het fantastisch! Ze speelt een blinde bedelaarster (overtuigend creepy) en de geest van de toekomst. Ik ben supertrots op haar en ik zie haar geen enkele keer in de problemen 😉

Terug verloopt de tocht in de sneeuw ook redelijk probleemloos. Ondanks dat mijn niet-winterbandjes er niet zoveel van begrijpen en mijn remmen een tikkeltje rebels zijn, verloopt het verder niet onveilig.

Ik zeg: lekkere zondag!

Bekijk bericht

Het is zondagmiddag en we hebben zojuist een woeste sneeuwbui getrotseerd. Met de auto weliswaar, maar toch! Ondanks dat het code oranje is vandaag, is het prima te doen op de weg. Nadat ik mijn vriendinnen heb afgezet op de plek waar ze moeten zijn, rijd ik mijn auto naar de parkeergarage. Het is heel koud buiten, dus ik vind het ideaal dat ik mijn raampje niet open hoef te doen om een kaartje te pakken: de slagboom gaat open op kenteken herkenning. Althans, dat is de bedoeling. Terwijl ik voor de slagboom sta, gebeurt er helemaal niets. Ik krijg het een beetje warm. Ik rijd de auto een stukje naar achter en dan weer naar voren. Wie weet herkent de camera mijn kenteken nu wel. Tevergeefs. Ik weiger om een kaartje te kopen terwijl ik een abonnement heb. Ik herhaal mijn achteruitrijpoging. Weer niet. Dan schiet me opeens te binnen dat ik een pasje heb waarmee ik de slagboom open kan maken! Toch maar dat raampje open. U mag inrijden. Ah, gelukkig. Ik parkeer mijn auto en stap uit. Ik pak mijn spullen, loop richting de uitgang en draai me nog een keertje om zodat ik de auto op slot kan bliepen. AHA, dat verklaart een hoop! Dat ik zélf niet ondergesneeuwd word, betekent natuurlijk niet dat mijn auto niet geraakt kan worden door de sneeuw. Staat hem enig, dat sneeuwbaardje op het nummerbord. Geen wonder dat m’n kenteken niet herkend werd, haha.

Bekijk bericht

Op Twitter kun je met weinig woorden (tegenwoordig weer wat meer!) een mini-anekdote kwijt. Vaak zijn deze berichtjes net te klein voor een volwaardige blogpost, maar samen vormen ze wel een leuk geheel! De afgelopen week Twitterden wij het volgende:

1. Nog nooit zo blij geweest dat mijn ouders in een doodlopende straat wonen. #sinterklaasliedjes #meekrijsen #openraam (Dorinde)

2. Biiijjjjna waren we in de auto naar Ikea gestapt. “Even checken of hij wel open is…” #gesloten #pakjesavond #ojaaaa (Laura)

3. Vriend checkt de bandenspanning in de stromende regen. Ik zit in de auto om de dopjes vast te houden. #goedetaakverdeling (Dorinde)

4. Volgende keer naai ik ze vast aan m’n jas. #handschoen #weerverloren #derdekeer #ingezondentweet (Ingezonden)

5. Ik ben net thuis van een rondje Action. Ik pak de spulletjes uit mijn tas en bekijk de buit. Dan valt mijn oog op een vreemd pakje. Anti-condensdoekjes. Waarom heb ik in godesnaam anti-condensdoekjes gekocht? #random #perongeluk #hahaha (Laura)

6. Haaksetje gekocht om een rendier te haken. Na tien minuten worstelen geef ik het op. #bakerniksvan #doorzetter (Dorinde)

7. Hoe dan?! #gemist #megalangeafslag #oen #ikkomhierpastwintigjaar (Dorinde)

8. Die momenten dat je denkt dat mensen naar je zwaaien, terwijl ze eigenlijk hun hand uitsteken om af te slaan. #vrolijkteruggezwaaid #oeps (Dorinde) 

9. Sorry schatje 😉 #autogeleend #langsdestrooiwagen #lekkersproeien #viezeauto (Laura)

10. Het is 01:26, bedtijd. “Nog even één handje pinda’s..” #hahaha #disciplinewatisdat #burp #goeietijd (Laura)

Bekijk bericht

“Hee jongens! JONGENS! Waar zijn jullie? Ik zit zo hoog dit jaar… Ik raak bijna t plafond!”

Uil: “ha die piek! Ik ben hier hoor. Vorig jaar bungelde ik best wel een beetje aan de onderkant, maar nu zit ik een stuk hoger! Wel jammer dat ik uitkijk op de staart van die roze vogel. Schijnt dat hij ook weer nieuwe vriendjes heeft hè, dit jaar…”

Piek: “oh ik vond het al een flink gekwetter in die boom inderdaad.”

Vogel: “zeg uil, jij kan er zelf ook wat van hoor met je ge-oe. Jij maakt zelfs nog herrie als de kerstlampjes uitstaan! Er hangen ook oude kerstmannetjes in de boom hè, beetje respect. M’n nieuwe vogelvriendjes heb ik trouwens nog niet ontmoet, ze hangen laag dit jaar.”

Uil (begint snel over een ander onderwerp): “hebben jullie varkentje nog gezien? Vorig jaar was ze heel dik met paraplu, maar ik heb haar nog niet gespot. Paraplu hangt er een beetje treurig bij, vind je ook niet?

Vogel: “Ik kan t net niet zien, ik zit in een bocht. Mijn halve beeld wordt trouwens vertroebeld door een rode kerstbal.”

Piek: “ja jemig, er hangen nu wel echt joekels in hè?! Ik hoorde Laura al zeggen tegen haar vriend: “we hebben nu een groter huis, dus mogen we ook een grotere boom!”

Uil: “ja tss, hoe bedenkt ze het hè. Hoewel ik het wel beter vind dat we nu allemaal hangen. Vorig jaar bleven er altijd wel een paar van m’n maten in de doos.”

Vogel: “echt hè. En ’t is ook wel chill dat we nu al mogen, vorig jaar moesten we echt nog een week na Sinterklaas wachten! En we hebben nu uitzicht op de tuin.”

Uil: “jij ja, ik kijk richting de boekenkast. Nou ja, ik mopper niet hoor. Ik heb gelukkig ook geen last van die katten dit jaar. Hoe heten ze ook alweer?”

Kerstman, brult vanaf beneden: “James en Darcy!!”

Bekijk bericht