Mijn eerste telefoondienst

“Laura, neem jij de telefoon even over? Ik ben een uurtje weg.” Ik ben op mijn werk (mijn baan op maandag – niet op school) en ik krijg de telefoon van de receptie. Vorige week hebben ze mij ‘ingewerkt’, waardoor ik nu ook telefoontjes kan doorverbinden en de voordeur open kan doen.

“Ja, leuk!” Ik pak mijn aantekeningen erbij (knopje hier, knopje daar) en scan de telefoonlijst, zodat ik weet wie ik op welk nummer kan bereiken.

De eerste 20 minuten wordt er niet gebeld, waardoor ik mijn ‘dienst’ ook weer een beetje vergeet. Dan gaat de telefoon. Het gaat goed, ik versta de naam en ik zet de persoon in de wacht om hem te kunnen doorverbinden. Na het doorverbinden hang ik weer op en ben ik klaar voor mijn volgende telefoontje. Geinig.

Er verstrijkt weer flink wat tijd.

Bij de volgende versta ik de naam niet goed (ach, nou.. nog een keer vragen) en daarna gaat het ook weer prima. Dan gaat opnieuw de telefoon.

De man die ik aan de lijn heb, zegt vriendelijk zijn naam en geeft aan wie hij wil spreken. Ik zet hem in de wacht, verbind hem door en zie dat de persoon in kwestie in gesprek is. “Bezet extern” staat er groot in mijn beeld. Oei, eh, welk knopje moet ik nu indrukken? Heb ik hier les in gehad? Ik twijfel of ik op ‘rood’ zal drukken, hang ik dan niet op? Ik houd de telefoon aan mijn oor: “hallo, bent u daar,?” maar ik hoor niets.

Op dat moment begint de telefoon flink te loeien: “voordeur”. Ojee, er staat iemand aan de voordeur. Ehhhh hoe zat dat ook alweer. Ik scan mijn aantekeningen, maar een collega staat al op om de deur handmatig open te doen. Top! Goed, nu weer terug zien te komen naar de man. Ik hoor nog steeds niets in de hoorn, dus ik druk op rood. Op hoop van zegen. Mijn telefoon springt weer in de beginstand. Oei. Geen gehoor aan de andere kant. Heb ik nou opgehangen?

Dan gaat de telefoon over en het is een ander geluid dan ik gewend ben. Ik neem op en krijg de wachtende man aan de lijn. “U bent nog steeds aan het wachten hè? – Eh, ja, haha” . Ik ben blij dat ik hem weer spreek, leg uit dat ik even de knopjes moet leren kennen, maar dat ik hem nu helaas niet kan doorverbinden omdat zijn contactpersoon in gesprek is.

“Ik bel later wel terug!” Primaaaa. Vervolgens komt de receptioniste weer terug en die heeft hem die middag prima te woord gestaan ;). Ze heeft me trouwens ook ook het “pijltje terug”-concept uitgelegd, hihi. Er gaat een wereld voor me open. Nu die voordeur nog.

Shake it

Normaal ga ik altijd samen met Laura naar de zumba. We beginnen de liedjes en pasjes steeds beter te kennen, maar kunnen niet altijd tippen aan sommige fanatiekelingen. Helemaal prima, iedereen doet lekker zijn ding!

Vandaag kan Laura helaas niet mee en ik besluit om alleen te gaan. Het gaat best goed, al zeg ik het zelf! En dan komt “the battle”. Bij deze dans moeten we twee rijen tegenover elkaar vormen en steeds ‘al shakend’ naar elkaar toe komen. Normaal staat Laura tegenover me. Nu sta ik oog in oog met de enige jongen, die wat mij betreft het meeste talent heeft van iedereen. Fantastische positie.

Het nummer begint en we beginnen met shaken. Haha. Ha. Oké awkward, volgende keer moet je weer mee hoor Laura. Ook de jongen is het niet ontgaan dat mijn vaste maatje ontbreekt. Terwijl hij naar me toe shaket, roept ie iets in de trant van: “normaal altijd met je zus toch?!” Terwijl ik weer verder shake, bevestig ik zijn vraag. Het interview stopt gelukkig vrij snel, het lied is afgelopen. Ik moet duidelijk gaan oefenen thuis ;-).

Mini-anekdotes: 10 x Neverdullmoments op Twitter #118

De afgelopen week plaatsten wij de volgende tweets op Twitter:

1: Vriendlief staat bij het raam: “wooow Laura kom eens kijken!” Samen observeren we de diehard paardenbloem die (ineens?!) midden in de voortuin staat.
(Laura)

2: “Miauw!” Hoor ik, terwijl ik de sleutels in het slot steek. Verbaasd kijk ik om me heen: huh, de katten waren toch binnen? En dan zie ik het kattenhoofdje uit ons slaapkamerraam boven. Een intens blije kat die vrolijk gedag zegt, schattig! (Laura)

3: Ik ben zojuist achter mijn oor blijven haken tijdens het instappen in de auto. Ja, ik zou het ook niet meer zo goed kunnen reconstrueren. (Laura)

4: In een restaurant wordt mij het verkeerde voorgerecht aangeboden. Ik geef aan dat ik iets anders had besteld, maar dat dit er ook wel erg lekker uitziet. De ober zegt dat ik het nog kan ruilen. Een langslopende serveerster fluistert: “ik zou deze lekker nemen hoor!” (Laura)

5: Tijdens een video-opname valt de camera uit, midden in een zin. We verplaatsen de hele set naar een stopcontact, pluggen de filmcrra in en gaan onverstoord verder. #anticlimax #lekkerspontaan (Laura)

6: Is het heel gek dat ik alweer pepernoten wil kopen? #nogtweemaandentotsinterklaas #stiekembedoelikkruidnoten (Dorinde)p

7: Slechts twee keer ben ik vandaag Laura genoemd! #goedescore #verjaardagsfeest #tweeling (Dorinde)

8: Volgende keer moet ik wat meer piano boeken meenemen. #alzeskeermijnrepertoiregespeeld (Dorinde)

9: Ze zouden het moeten verbieden. #ballonnen #verjaardagsfeest #pasnouop #straksknaptie (Dorinde) 

10: Precies een jaar geleden kregen wij de sleutel van ons huis! #tijdvliegt #nogsteedsgeenplintenboven (Dorinde)

App (Ingezonden #16)

Vandaag een ingezonden anekdote door oma!

Een lieve vriendin heeft een steuntje in de rug nodig. Ik whatsapp haar een kort berichje met ‘beterschap, heel veel liefs plus een grote knuffel’ .

Twee seconden later zie ik dat ik mijn berichtje naar iemand gestuurd heb, die ik alleen ken vanwege een bij hem geplaatste bestelling.

Schaamrood op mijn kaken. Snel app ik: ‘geef liefs en knuffel maar aan je moeder.’ (wat ook al helemaal nergens op slaat)

‘Vind ‘t best leuk hoor,’ whatsappt hij terug. Nog meer schaamrood.

Heb jij ook een leuke anekdote die wij (anoniem) mogen plaatsen op onze blog? Vinden wij heel erg leuk! Mail ons naar info@neverdullmoments.nl. (Mocht je een anekdote hebben, maar deze niet zelf willen uitschrijven… Wij kunnen dat ook voor je doen!)

Dorstige bloemen

We hebben afgesproken om een taartje te gaan eten ter ere van mams verjaardag. Mijn ouders en ik zijn wat eerder en gaan alvast aan een tafeltje buiten zitten. Even later komen ook Laura en haar vriend er gezellig bij. Om ruimte te maken op tafel, zet Laura het potje met bloemen op de grond, vlakbij mijn voeten. Zo passen alle taartjes op tafel. 

Na een kwartiertje waait er een verpakkingspapiertje van een koekje weg. Ik schuif mijn stoel naar achteren om het plastic op te pakken, maar stoot dan helaas de bloemen om. Shit. Het potje is nog heel, maar ik zie dat al het water is weggelopen. Nadat ik het papiertje heb opgeruimd, pak ik de pot met bloemen en loop richting de deur naar binnen.

Mijn moeder merkt droog op dat ze hartstikke nep zijn. Het water is puur regenwater. 

Stond ik dan bijna met mijn goede gedrag een potje nepbloemen te ‘redden’ van hun waternood, haha.