Om 21:21 op 21 januari in 2021 op de app: “heb jij al tweets? We kunnen ook voortaan doen.. minimaal 5 mini-anekdotes. – Oh ja, dat doen we! ;)”

1 – PRECIES OP HET MOMENT DAT HET BRUIDSPAAR ELKAAR ZOU ZIEN, ZETTE DAAN DE TV OP PAUZE. Ik had bewust de hoofdletters aan staan, nu gaat het wel weer. #timing #ditkunjenietdoen (Laura)

2 – Opvallend hoe weinig leerlingen de afkorting van hun docent weten. #surveilleren #toetsweek #wemakenkennelijkweinigindrukhahaha (Dorinde)

3 – Net ben ik naar boven “gejaagd” om daar maar verder te kleppen. Kreeg daarna wel weer lief een theetje. #vooruitdanmaar #groepsgesprekviatelefoon (Dorinde)

4 – Onze voordeur klemt HEEL erg. Vanmiddag was ik een beetje gefrustreerd en begon niet zulke hele aardige dingen tegen de deur te roepen. Volgende keer toch maar eerst checken of Thomas met z’n collega’s aan het bellen is via de luidspreker ;-). #oeps #hai #jamaardiedeur (Dorinde)

5 – Het lijkt net of je koffiezetapparaat opstijgt wanneer de bonen op zijn tijdens het malen. #Hatelijkgeluid #wieherkentdit? (Laura)

6 – Wanneer je iets opruimt en je denkt: “dat onthoud ik wel.” Nee. Doe het niet. #joggingbroekalmaandenkwijt #indesportla #goh #ikkomerteweinig #oepsie (Laura)

7 – Voordeel van de lockdown: het maakt niet uit wanneer je ‘leuke kleren’ in de was zitten. #nudusheerlijkinmijnjoggingbroek (Laura)

Minimaal 5 mini-anekdotes, pakkende titel voor het vervolg toch..? 😉 #Lessismore #Liefsvanons #Komenwegoedmeeweghe

Chaos in 20 seconden

Het is de week van de kaars op onze blog, hahaha.

Afgelopen week was ik bij Dor en we zaten gezellig samen aan tafel te werken. Het verliep allemaal kalm en rustig, maar toen gebeurde er plotseling het volgende…

10:59:01: Dirk sprong op tafel, vlak bij de kaars.

10:59:05: Ik blies de kaars uit (#bezorgde tante), een vonk vloog in de vacht van Dirk.

10:59:10: Dorinde en ik doken allebei op Dirk om zijn vonk ‘uit te kloppen’. Een dramatisch rooksliertje steeg op vanuit de vacht van Dirk.

10:59:10,5: Tijdens mijn duikvlucht stootte ik de fles met kaars omver.

10:59:15: We slaakten een (oer)kreet om deze gebeurtenis. Dirk schoot ervandoor (niet vanwege de kaars, maar vanwege ons lawaai).

10:59:20: Kaarsvet overal. 

Kaarsdrama

Zoals ik al eerder heb beschreven hebben we al sinds de wintertijd een dinerkaars in een oude wijnfles op tafel staan. We doen deze maand aan dry-january, dus éigenlijk zouden we dan ook even een andere kaarsenstandaard op tafel moeten zetten. Laatst ontkwam ik daar trouwens bijna niet aan..

Het is avond en ik besluit om de kaars aan te steken. Omdat ik het zo sfeervol vind staan probeer ik er echt een gewoonte van te maken. Na een poosje valt het me op dat de kaars wel erg scheef in de fles staat. Ik besluit om hem recht te zetten, om eventuele drama’s te voorkomen. Ik blaas eerst de kaars uit, een slimme actie al zeg ik het zelf. Vervolgens begin ik meteen met het verschuiven van de kaars. (Iéts minder slim, kaarsvet oooveral). De kaars geeft weinig mee, waardoor ik wat meer kracht zet. En nog meer. KRAK. Oh. De kaars is afgebroken en de hals van de wijnfles is nu helemaal gevuld met het restantje kaars. Fantastisch. Met veel geweld en smeltpogingen lukt het me om genoeg ruimte in de flessenhals te maken om er een nieuwe kaars in te zetten. De nieuwe kaars staat nog net zo scheef als de vorige, hahaha. Nouja, so be it. Wellicht dat ik in februari een nieuwe kaarsenstandaard ‘ga maken’.

Verrassing tijdens het wandelen

Grasland, Mist, Vogels, Gras, Gebied, Weide, Hek

Misschien heb je wel eens van ‘Ommetje’ gehoord? Dit is een app van de hersenstichting waarbij je je wandelingen bij kunt houden. Samen met een groep mensen kun je dan een competitie aangaan en punten scoren. Laat ik nou net van wandelen houden ;).

Ik heb me aangemeld bij de wandelgroep van mijn collega’s, leuk om te zien dat er zoveel meewandelen! Lekker tussen de lessen door even een ommetje maken, heerlijk! Uiteraard motiveert het mij ook om lekker actief te blijven.

Omdat je een badge (haha) kunt krijgen door het wandelen vóór 9:00, heb ik al een paar keer voor mijn werk een rondje gelopen. Zo ook afgelopen week.

Het is flink koud en ik heb mijn oorwarmer op. Ik verschuil mijn ochtendhoofd (tja, het is vroeg) in mijn sjaal en stap lekker door. Een ommetje is minimaal 20 minuten en ik heb inmiddels een lekker rondje achter ons huis uitgestippeld.

Op een gegeven moment kom ik een vrouw met een hond tegen. We groeten elkaar en ik loop weer verder. Na een paar seconden begint de vrouw heel hard te lachen en verrast draai ik me om. Ze kijkt omhoog en kijkt dan lachend naar mij. “Ken je dat boek van de mol? De mol die wil weten wie er op zijn hoofd heeft gekakt? NOU!” Demonstratief wijst ze naar de zwerm vogels die al kleiner wordt en vervolgens naar haar hond, die er ook vrij verrast uitziet. Een dikke flark druipt langs zijn oor naar beneden. We hebben er samen om gelachen en ik vind het een topbegin van mijn ochtend ;).

Bij thuiskomst registreerde ik mijn ommetje en kreeg ik zowaar de ‘Vroege Vogel’-badge! Het moest zo zijn ;).

Stille leerlingen

Tijdens de eerste lockdown in maart heb ik mijn laptop ingeleverd bij de ICT op school i.v.m. een barstje in het scherm (lees: twee méga krassen). Het stomme is dat ik er geen spectaculair verhaal bij heb en dat het waarschijnlijk is gekomen doordat er te weinig ruimte tussen mijn toetsenbord en beeldscherm zat.

Mijn laptop is op vakantie geweest naar Polen en daar hebben ze besloten dat hij niet gerepareerd kon worden. Dan maar een screenprotector. Omdat deze niet op voorraad op school was, moest deze uit Duitsland worden besteld. Exotisch allemaal!

In december ben ik dan éindelijk herenigd met mijn laptop, een euforisch moment. Mijn leenlaptop was prima, maar wel een beetje sloom. Bij de ICT hebben ze mijn screenprotector er (een tikkie scheef) opgeplakt en daarna mocht hij dan eindelijk mee naar huis.

Dat was maar net op tijd ook trouwens, want niet lang daarna werd door de overheid besloten dat de scholen weer dicht moesten i.v.m. Coronamaatregelen. Nou ja, in ieder geval kan ik weer online lessen geven met mijn oude vertrouwde laptop. Voor de kerstvakantie hoefde ik maar een paar dagen te doen en daarna was het tijd om even te ontspannen.

“Hoi!!” Het is een paar dagen na de kerstvakantie en ik ben in de pauze aan het bellen met twee collega’s. Best gek om elkaar nu ook alleen maar via het scherm te zien. “Wat zeg je? Ik hoor je heel zacht.” Aldus beide collega’s. Goh. Kennelijk is mijn microfoon mooi verstopt achter de scheef geplakte screenprotector. Ik vind het vooral heel komisch dat mijn leerlingen er voor de kerstvakantie niks over hebben gezegd, hahaha. Nou ja, herhalen is belangrijk, dus dat doen we nu maar even extra :-).